Bij ons in de PRC – Er is er geen jarig hoera, hoera

Tussen alle schriftelijke overhoringen, handelingsdelen en scriptie-uurtjes door, is er tijd voor vertier. We zonnen bij de Paarse Berg en houden feestjes met bier, snacks en muggen op het plein voor de universiteit. Soms gaan we uit. En dat is spectaculair te noemen.

Uitgaan, dat kan je in China eigenlijk op twee manieren doen: of je zoekt een karaokebar (KTV genaamd) en drukt lyrisch met z’n allen op allerlei knoppen totdat jullie het repertoire van Meat Loaf hebben gevonden, of je gaat naar een club. Het verschil tussen KTV en een discotheek? Het laatste betekent een gratis avond uit. Met alle gevolgen van dien.

Mickey en Arnold
Eerst de karaokebar. Of dat gelijk staat aan een nog fouter dan fout vrijgezellenfeest? Nee. Ten eerste zijn er geen podia waarop je je publieke vernedering kunt ondergaan en ten tweede: je hebt eigenlijk geen drank nodig om je bezopen te gedragen. Je huurt met je vrienden één kamer en als het een beetje een jolig karaokecentrum is, kun je nog kiezen tussen een kamer met een Mickey Mouse op de muur en eentje met een sticker van Arnold Schwarzenegger op de deur, waarbij het net lijkt of Arnold de deurklink beethoudt. Vervolgens ga je zitten en doe je anderhalf uur lang alsof je Nick Carter bent en je laatste optreden ooit geeft. Daarna bestel je net als iedereen een taxi terug naar huis en val je in slaap, wetende dat wat je zojuist hebt gedaan, morgen ook geen droom blijkt. En dat is geenszins beschamend.

Karaoke
Bijzondere ijsthee en een tafel voor zes
Voor wie zin heeft in een meer avontuurlijke avond, is er de discotheek. Waarom is dat zo spannend? Je weet nooit hoe je de volgende ochtend wakker wordt. Wellicht met je kleren aan in bed, wellicht met wat kwijl en schaafwonden op je gezicht. Is dit omdat we ons niet zo goed in kunnen houden als thuis? Dat we het idee hebben op vakantie te zijn? Nee.

Westerlingen mogen nogal eens gratis clubs binnen en hoeven meestal ook niets te betalen voor hun drankjes. Staan er mensen die niet afkomstig zijn uit Azië op je podium de Macarena te doen, dan is je club kennelijk vrij hip – het trekt zelfs buitenlanders aan! Dus om ons het weekend erop en het weekend daarop en het weekend daar weer op – eigenlijk altijd – naar de club te halen, krijgen we gratis drank. Kannen. Eén ding: het blijft bij één soort drankje. Het is drinken wat het glas schaft, en dat is: whiskey gemengd met ijsthee. En omdat dit, als je het goed mengt, als limonade smaakt, heb je het idee dat je op een vrolijke braderie staat te hossen. Tot de volgende ochtend.

Uitgaan

Taart
Wie één keer in een club is geweest en het zichtbaar naar zijn zin heeft gehad, wordt dus zo weer uitgenodigd. Je hoeft maar te bellen en er wordt een tafel gereserveerd. Ook op maandag. Ik weet zo doordeweeks wanneer ’s nachts het bed verruild is voor een podiumblok en de Lambada. Hoe? Als ik om acht uur ’s ochtends met drie anderen in het klaslokaal zit. Wel lekker rustig, want sneller koffie in de pauze.

Hoe het ook zij: uitgaan in China kan een spektakel zijn. En voor sommigen kan het niet spectaculair genoeg. Het is een donderdag als ik op mijn kamer mijn scriptie aan het verbeteren ben. Ik kijk op mijn laptopklok: half vijf. Straks even eten, waarschijnlijk daarna een drankje doen en niet te laat naar bed, want morgen weer vroeg op. Als ik bij het eten vraag of er mensen zijn die uitgaan vanavond, zie ik veel hoofden schudden. Gratis naar een club is leuk, gratis drank is leuk, maar iedereen is wel toe aan iets nieuws. Maar wat?

Half twaalf ’s avonds. Ik sta op het punt weg te gaan uit het café waar we op donderdag, want studentenavond, altijd iets drinken. Nog steeds lijkt het erop dat niet veel mensen zin hebben om uit te gaan, maar bij enkelen verschijnt er een lampje boven hun hoofd. “Weet je wat? Haha, ik heb een goed idee! Ik bel naar die ene club en zeg dat ik jarig ben. Kijken of ze wat regelen!” Enkelen zijn enthousiast, anderen verwachten toch niet dat nu opeens de slingers in de plaatselijke club uit de kast getrokken worden, dus zij keren net als ik terug naar het studentencomplex. Een halfuur later. Velen staan op het punt te gaan slapen, als iemand van ons een sms binnenkrijgt. “Verdomme”, zucht ze, “het is ze gelukt. Na een gratis tafel en gratis drank, nu ook een gigantische, gratis taart.”

 

Beeld: Photl.com; 1 en 2.

Share

Fleur

Fleur (1986) volgde de opleiding Nederlandse taal en cultuur en studeerde af als taalkundige. Ze doet nu eigenlijk alles wat met taal te maken heeft: schrijven, redigeren, corrigeren en onderzoeken hoe mensen taal (willen) gebruiken. Tevens is ze hoofdredacteur van Nadelunch.com, waar ze wanneer dat kan voor 'Ook dat nog' schrijft, haar reislust loslaat op de rubriek 'Buiten' en columns verzorgt over taal.