• Home »
  • Blogs »
  • Een meisje in Oslo – Olympische stadions en het noorderlicht

Een meisje in Oslo – Olympische stadions en het noorderlicht

Ik ben zo blij dat het 2014 is. Dat er Skype is, dat er überhaupt internet is en dat de postbodes ook nog hun werk doen, maar vooral dat vliegtickets zelfs voor een weekendje best betaalbaar zijn. En dat mensen Oslo, en mij, willen zien.

Vorige week waren papa en mama hier. Normaal gesproken delen we op een gemiddelde dag sowieso vijf foto’s p.p. in onze Whatsappgroep en hoe gezellig dat ook is, niks is zo fijn als écht samen knuffelen en lachen en eten koken, door de stad wandelen. Niks is zo fijn als een stukje thuis hier hebben waardoor Oslo altijd nog leuker en fijner en mooier wordt en ik telkens een stukje verliefder word op de stad, simpelweg omdat ik hem kan delen.

Oud en/of nieuw
Na bijna drie maanden in Oslo valt alles nu echt een beetje op zijn plek. Ik heb werk, eindelijk een eigen kamer en uitgepakte koffers en leer langzaam ook nieuwe mensen kennen. Over het algemeen is alles leuk en interessant en spannend, maar soms wil ik de deur liever niet uit en laten de berichtjes van het thuisfront me niet alleen lachen, maar ook keihard huilen. Gewoon omdat je niet in 1-2-3 nieuwe vrienden maakt. Omdat niet alles meteen is zoals thuis. Omdat ik mijn lievelingsmensen mis.

Processed with VSCOcam with f2 preset

Vrienden maken lijkt altijd weer moeilijker. En bovendien: hoe maak je vrienden in een land waar smalltalk niet in het woordenboek staat? Waar iemand van het andere geslacht uitnodigen voor koffie direct als een date wordt beschouwd? En hoe word je daadwerkelijk vrienden, nadat je toch eens hebt gekletst en nummers hebt uitgewisseld en een vriendschapsverzoek geaccepteerd? Misschien wandel je maar één keer samen door de stad, drink je maar één kop koffie samen en lach je de hele middag maar is de knuffel bij het doei zeggen ook maar eenmalig. Is dat hoe je vrienden maakt? Ik zou het liefst iedereen van thuis meenemen of Zweden vervangen door Nederland, Noorwegen in miniatuurformaat tussen Nederland en België proppen of een hogesnelheidstrein aanleggen over de Noordzee.

AMS – OSL
Maar als er één voordeel aan dit hele verhaal zit is het het feit dat het 2014 is en niet 1914 en dat er dus directe vluchten zijn vanaf zowel Amsterdam als Bremen (dat is bijna voor iedereen die net als ik ooit in Groningen studeerde bijna Groningen) als Brussel.

Al meermaals heb ik gasten van de bushalte of het treinstation mogen halen en zodra het bezoek gearriveerd is, begint het feest. Dan voel ik me plots geen local, maar een supertoerist die toevallig de taal spreekt en de weg weet. Dan zien we alles wat je volgens het boekje moet zien (Karl Johan, de haven, het fjord), laat ik iedereen eten wat ik vind dat ze moeten eten (pølser i lompe – barbecueworstjes in een soort wrap en Smash! – chips met een laagje chocola eromheen) en laat ik sowieso mijn lievelingsstukjes (de rivier en fijne winkeltjes en cafeetjes in Grünerløkka) zien.

Het allerleukste aan bezoek is echter – naast het gewoon kletsen en knuffelen en lachen – het verzinnen wat die personen juist écht heel leuk zouden vinden en precies dat eens te gaan doen. Zo ging ik eindelijk naar dat museum dat ik zelf al jaren telkens maar toch niet bezocht (en was het heel leuk), zwom ik in meer verschillende meren en rivieren dan dat ik zonder bezoek had gedaan en zat ik naast een glunderende papa in het Bislett stadion, waar Nederland in 1952 voor het eerst in de geschiedenis Olympische Wintermedailles heeft gewonnen. Daar zou ik normaal niet zo snel zijn gekomen, maar papa’s jongensdroom kwam uit. Helaas lukt het niet altijd, dat wensen uit laten komen. Zo was er hartje zomer een vriendin op bezoek die, toen we naar ansichtkaarten met het noorderlicht erop keken, aangaf dat ook wel te willen zien. “Zullen we zo maar even langs de toeristeninfo gaan om te vragen hoe laat de show begint vannacht?”

Beeld: Marlou

Share

Met een bachelor Scandinavistieke en kersverse master in de journalistiek op zak bestelde Marlou (1989) een enkele reis naar Oslo. Zonder echt plan, maar met een kamer voor zeven weken en de droom om werk te vinden en te kunnen blijven. En dus een leven op te bouwen in de Noorse hoofdstad, inclusief productieve ochtenden, lange wandelingen, zelfgeplukte bessen, handgeschreven brieven en andere dingen waar ze zo gelukkig van wordt. Op Nadelunch.com kun je haar avontuur de komende weken volgen.