Helemaal zen in India

Britt in India (1)Toen ik begin dit jaar bedacht om in juni naar India te gaan, zag ik het plan bij voorbaat al mislukken. “Ja hoor, dat doe ik wel even”, sprak mijn cynisme. Maar opeens was het juni en vertrok ik. In mijn uppie naar India.

Nu is het niet zo dat ik totaal geen vertrouwen in mezelf had, maar ik heb wel vaker plannen die ik niet uitvoer. Zo staat het maken van een documentaire ook al eeuwenlang op mijn lijstje. En het noorderlicht wil ik ook nog weleens zien. Dit keer was het echter anders. In april behaalde ik mijn bachelor en met een lege zomer voor de boeg – en vrienden die het allemaal te druk hebben om mee ‘leuke dingen’ te gaan doen – moest ik wel iets verzinnen. In mijn eentje drie maanden backpacken door de rimboe leek me toch iets te riskant, dus toen ik op een yogaproject in Zuid-India stuitte, ging er bij mij een lampje branden. “Waarom niet?”, mompelde ik tegen mezelf. En dus besloot ik in januari om drie weken vrijwilligerswerk inclusief yoga- en ayurvedalessen te gaan doen. Als stok achter de deur vertelde ik al mijn vrienden, familie en iedereen die het maar horen wilde dat ik in mijn eentje naar India zou gaan.

Mijn doorzettingsvermogen bleek me niet in de steek te laten, want terwijl ik begin mei nog lekker in de ontkenningsfase verkeerde, leek het er tegen het eind van de maand toch echt op dat ik zou vertrekken. En na een erg emotioneel afscheid op het vliegveld was er geen weg meer terug. Ik ben weg, jongens. Doei.

On top of the world
Bij mijn tussenlanding in Dubai voelde ik me al een superheldin: ik was toch wel mooi alleen naar een ander continent gevlogen. Eenmaal in India was mijn euforie grenzeloos. Alles om me heen was mooi, interessant, maar vooral: anders. Van de roekeloze chauffeurs in vrolijk gekleurde bussen tot een overdaad aan palmbomen. Ik keek mijn ogen uit en voelde al mijn zorgen van me afglijden.

Britt in India (3)
Na een dag acclimatiseren ontmoette ik de andere vrijwilligers – een bont en geweldig gezelschap bestaande uit onder anderen Koreanen, Chinezen en Fransen. Met twintig personen in totaal (leiding inbegrepen) deelden we een klein, maar comfortabel huisje aan de rand van een rivier, gelegen in het pelgrimsdorpje Parassinikadavu. Ons dagelijkse rooster bestond uit ontbijt (curry), spelletjes en schilderwerk op een school voor verstandelijk beperkte meisjes, lunch (curry), ayurvedales, yogales, avondeten (weeral curry) en we besloten de dag met een dagelijkse evaluatie. Af en toe was er ruimte voor culturele activiteiten met de hele groep, waarbij we de kans kregen meer te zien van het land en de Indiase cultuur. In de weekenden waren we vrij om te doen wat we wilden, maar na een drukke en volle week resulteerde dat vaak in niet meer dan slapen, internetten, winkelen en zo min mogelijk curry eten.

Kosmisch bewustzijn
Hoewel het project op internet werd aangeprezen onder de noemer ‘vrijwilligerswerk’, waren de yoga- en ayurvedalessen het zwaartepunt. In slechts drie weken tijd transformeerde ik van een houterige en toch enigszins gestreste westerling tot een flexibele, zelfbewuste en vooral ontspannen yogi. Door middel van asana’s (fysieke houdingen), pranayama (ademhalingsoefeningen) en meditatie leerden we luisteren naar ons lichaam, onze ademhaling en onze geest. Tegelijkertijd bogen we ons over de diepgaande theorie achter yoga, die me meer bleek te bieden dan ik op voorhand dacht.

Tijdens de ayurvedalessen leerden we wat ayurveda precies is – een natuurlijke gezondheidsleer die uitgaat van een balans tussen lichaam en geest. Daarbij onderscheidt de ayurveda drie dosha’svata (lucht), pitta (vuur) en kapha (water en aarde) – die in evenwicht met elkaar tot gezondheid leiden. In de praktijk is echter vaak één dosha dominant, wat kan leiden tot stress, angst of lichamelijke kwaaltjes. Volgens de ayurveda moet iedereen streven naar de balans tussen de dosha’s om zo optimale gezondheid te bereiken.

Britt in India (3)
Britt in India (4)
In slechts drie weken leerde ik waardevolle informatie over mijn lichaam, hoe het te verzorgen en hoe te voorkomen dat ik te veel in mijn hoofd ga zitten – iets waar ik in mijn dagelijks leven nogal last van heb. Buiten dat bood het hele project me veel andere inzichten over mezelf, andere mensen en de wereld. Nog nooit voelde ik zo’n totale harmonie met mezelf – het moment dat ik voedselvergiftiging kreeg daargelaten.

Heimwee
En nu ben ik weer terug in Nederland. Doe ik iedere dag braaf mijn yogaroutine. Maak ik mijn vriend gek met geratel over ‘uit balans raken’ en ‘eten volgens je dosha’. Hunker ik opeens naar het Indiase eten dat in India toch echt letterlijk mijn strot uitkwam. Koester ik herinneringen aan fijne mensen en mooie dagen. Oh, India. Het is een land dat je zo intens kan frustreren, maar tegelijkertijd wil je er nooit meer weg. Of in ieder geval nog een keer terug. Absoluut.

Voor meer informatie over vrijwilligerswerk in het buitenland met SIW kun je hier terecht.

Beeld: Britt Broekhaus.

Share

Britt

Britt Broekhaus (1991) studeert Cultural Analysis (research master) in Amsterdam. Ze is een culturele alleseter en is dol op mooie woorden, dromerige beelden en melancholische muziek. Haar onderzoeksinteresse bevindt zich op het gebied van globalisatie, machtsrelaties en identiteit. Na haar studie wil Britt veel van de wereld zien – Japan staat daarbij bovenaan haar lijstje – en vooral blijven schrijven en onderzoeken. Verder is Britt een fanatieke yogi, een tikkeltje obsessed met lekker (vegetarisch) eten en gezonde voeding, heeft ze een zwak voor buschauffeurs en vindt ze honden maar overschat. Voor Nadelunch.com schrijft ze voor de rubrieken Kopstukken en Beeld, en is ze eindredacteur voor Kopstukken.