“Beste Onno, gefeliciteerd met je verjaardag. We hebben een bijzonder cadeau voor je. Om 6.00 uur vannacht vlieg je alleen naar Barcelona. Je krijgt deze envelop mee. In de envelop zitten 10 opdrachten die je daar moet volbrengen. Doe je best, vriend. Nogmaals, van harte!”

Het is donderdagochtend, 8.25 uur. Ik sta met mijn gitaar en backpack vol bijeengeraapte kleren op het vliegveld van Barcelona. Mijn oren zijn dichtgeklapt door het dalende vliegtuig, maar ik hoor de woorden van mijn vrienden en de schaterlach van gisteravond duidelijk nagalmen. Iedereen was opgewonden over het cadeau. Er hing een zweem van meligheid over de vriendengroep. Wat kon mij wel niet allemaal gebeuren?

Na het laatste biertje in de kroeg en enkele ferme schouderkloppen van de jongens ter aanmoediging liep ik naar huis. In een mum van tijd pakte ik mijn spullen om de nachttrein naar Schiphol te halen. Nu wacht ik op de pendelbus die mij in de ochtendzon naar het centrum van Barcelona zal brengen. Ik kijk naar de absurde envelop met opdrachten en moet hardop lachen. Het is begonnen.

Vrijgezelle straatmuzikant
Het terras aan Plaça de Catalunya stroomt langzaam vol. Ik drink een eerste kop koffie, leun op mijn backpack en sorteer met plezier de tien afzonderlijke opdrachten. De ober van middelbare leeftijd blijft mij onderzoekend aankijken. Hij ziet in blokletters de naam Lionel Messi op mijn tafel liggen. Zijn nieuwsgierigheid wint het van zijn geduld en hij begint een Spaanstalig verhaal zonder spaties of adempauzes. Zelfs non-verbaal begrijpen we elkaar niet. “Dan nog maar een koffie, alstublieft.”

Een vrijgezelle straatmuzikant op zoek naar Messi, zoiets zullen de jongens in gedachten hebben gehad bij het bedenken van mijn rol. Ik moet hier namelijk:
-gitaarspelen op La Rambla;
-een duet met een andere muzikant regelen;
-optreden in een kroeg/bar;
-spelen voor minstens dertig man publiek;
-logeren bij een onbekende;
-liefdevol slapen met een meisje;
-een foto van een naakte vrouw, slechts bedekt met mijn gitaar, maken;
-ondergoed van een dame regelen;
-met Messi op de foto gaan.

Alle opdrachten staan afzonderlijk op dichte, chique enveloppen, die bij volbrenging van de opdracht geopend mogen worden. In iedere envelop zit een geldbedrag ter beloning en ondersteuning van mijn verblijf. Op de laatste envelop staat Noodplan, voor als je het even niet meer ziet zitten. Mijn vrienden zijn lieve jongens.

Goed, ik heb nog nooit voor publiek opgetreden. Zomaar alleen gaan zuipen doe ik ook steeds minder. Dan hebben we het taalprobleem: ik spreek geen Spaans en tot nu toe spreken ze hier geen Engels. Daarbij weet ik niet hoeveel dagen ik hier blijf, want maandag kom ik pas te weten wanneer ik terugvlieg naar Amsterdam, ook zo’n leuk grapje. Tot slot weet niemand nog waar ik vannacht ga slapen. En o ja, de jongens verlangen bewijs van iedere opdracht. Ik hou mezelf voor dat ik vanaf vandaag geen schaamte meer ken, alleen nog lef. En lichte zenuwen.

Hostel
Ik heb de koffie afgerekend en ben gaan lopen. Op de bonnefooi een hostel zoeken in een grote stad, zonder slaap en met backpack en gitaar, is minder leuk dan het klinkt. Bij een toeristenverzamelpunt heb ik een adressenlijst van hostels en een plattegrond bemachtigd. Ik ben niet zwakzinnig, maar ik ben helaas al wel voor de zoveelste keer verdwaald tussen hostels die al vol zitten en hostels die 60 euro per nacht vragen. Straatmuzikanten betalen dat niet, dus ik wandel nog even door.

De loopafstanden doen ertoe. Om 16.00 uur besluit ik mijn benen rust te geven op een bankje bij de haven. Nog zonder slaapplek begin ik wat te klooien op mijn gitaar. De voorbijgangers in mijn rug merken me nauwelijks op, totdat Lilia naast me komt staan. Lilia vertelt me dat ze een Russische gospelzangeres is, maar dat is niet waar. Ze is een schreeuwlelijk en ze maakt zonder waarschuwing mijn liedjes kapot. Dit kan ik onmogelijk een duet met een andere muzikant noemen. Ik knik haar glimlachend gedag en stap op. De behoefte aan vervroegde nachtrust neemt toe.

Later in de avond lig ik op mijn betaalbare stapelbed. Eindelijk. De vierpersoonskamer deel ik vannacht alleen met Nicolaï uit Moskou. Nee, hij kende geen gospelzangeressen. Wel gaat hij morgen naar Montpellier om de hoogste brug van Frankrijk te zien. En zijn wekker is het Russisch volkslied; daar wordt hij direct wakker van. Dat komt vast omdat hij het grondwettelijk niet zal mogen snoozen, dacht ik zomaar.

Uitgeput val ik uiteindelijk in slaap. Morgen begint het echte werk.

Beeld: stock.xchng/OmirOnja en stock.xchng/lusi.

Onno

Onno heeft rechten gestudeerd aan de VU Amsterdam. Na het behalen van zijn masterdiploma heeft hij geen stap meer in de juridische wereld gezet en dat bevalt hem uitstekend. Momenteel werkt hij in een kroeg en probeert hij als beginnend gitaarleraar andere mensen net zo gek van gitaarmuziek te krijgen als hij zelf is. Hoewel hij beseft dat enige stabiliteit en zekerheid in het leven geen kwaad kan, probeert hij voorlopig ver te blijven van alles dat roet in zijn dromerige levensvisie gooit. Het liefst zou hij reizen, de zon opzoeken en als muzikant zijn geld verdienen, maar zo goed is hij nog niet. Wel kreeg hij voor zijn verjaardag een bijzonder cadeau: een gitaar, wat opdrachten en een ticket naar Barcelona. En daar kon hij het meteen mee doen. Over wat hem dat opleverde, schrijft hij voor Nadelunch een blogreeks.

Onno heeft 2 artikelen geschreven.