Afgelopen zomer. Met enigszins knikkende knieën loop ik de trap af, naar het kantoor van de grote baas. Enkele seconden daarvoor had hij mij gebeld en gezegd dat ik nu langs kon komen. Dit nadat ik hem vanmorgen had gemaild of hij straks tijd had om met mij te praten.

Ik adem in en uit, strijk mijn truitje glad, steek een plukje haar terug achter mijn oor en stap zijn kantoor binnen. “Ga zitten,” zegt de baas, terwijl hij bezig blijft met zijn computer. Ik ga zitten en wacht tot hij zijn aandacht op mij vestigt. Ik kijk naar de kasten vol boeken die achter hem staan. Talloze vergaderingen heb ik hier doorgebracht en naar dezelfde boeken heb ik gekeken als er een vraag werd gesteld waarop ik het antwoord niet wist of niet wilde geven.

Uiteindelijk laat hij zijn computer voor wat -ie is en kijkt hij mij aan. “Vertel, je wilde met me praten, wat is er?” Ik tel tot tien in mijn hoofd en bid dat mijn stem niet gaat haperen of trillen als ik mijn verpletterende boodschap meedeel: “Ik wil graag mijn baan opzeggen.”

Meteen na het uitspreken van deze woorden houd ik mijn adem in. Ik kan niet geloven dat ik de woorden hardop heb gezegd. Nu is het echt, nu is er geen weg meer terug. Of ik kan nu nog heel hard gaan lachen en “grapje!” roepen, maar nee, het kwaad is geschied. De baas knikt, zijn gezicht is uitdrukkingsloos. “En waarom? Wat ga je dan doen?” “Ik ga een jaar schrijven. Een boek. Een roman.” Er verschijnt een geamuseerd lachje om zijn mond. “Een boek, zo zo. Heb je al een uitgever, gesprekken met redacteuren?” Ik schud mijn hoofd – ik was nog niet eens begonnen met schrijven, laat staan dat ik precies wist waar mijn boek over zou gaan.

We praten nog wat na over opzegtermijnen en het overdragen van mijn werkzaamheden en dergelijke en na een ferme handdruk sta ik weer buiten. In mijn hoofd schreeuwen verschillende stemmen, variërend van: “Jij kanjer!” tot: “Besef je wel wat je gedaan hebt, BESEF JE WEL DAT JE STRAKS GEEN BAAN MEER HEBT!” en: “Dit wordt een geweldig avontuur!”

Glimlachend loop ik de trap weer op en begin ik aan mijn rondje om mijn collega’s in te lichten. Hoe meer collega’s ik spreek en hoe vaker ik vertel dat ik wegga om een jaar aan een boek te gaan schrijven, hoe beter het klinkt en hoe meer zin ik erin heb.

Laat het avontuur beginnen!

Aangenaam. Ik ben Anoek en ik heb mijn baan opgezegd om een boek te gaan schrijven.

Bron foto: Stock.xchng.

Anoek

Anoek (1985) studeerde Spaanse taal en cultuur aan de Universiteit van Amsterdam, maar hield dat na twee en een half jaar voor gezien. Via verschillende baantjes in het uitgeverswezen kwam zij uiteindelijk terecht bij uitgeverij Prometheus, waar ze op de verkoopafdeling werkte en later redacteur werd van een nieuw fonds, 'Prometheus Young Adult'. Na het lezen van talloze manuscripten, het zien verschijnen van het ene na het andere boek en het ontmoeten van auteurs van haar leeftijd of nog jonger, begon het bij Anoek te kriebelen. Afgelopen zomer heeft ze de stap gezet om te stoppen bij Prometheus en aan haar eigen roman te beginnen. Nu schrijft ze en daarnaast werkt ze bij een leuk café in Amsterdam om geld te verdienen voor de vaste lasten die nog altijd betaald moeten worden. Voor Nadelunch zal ze buitenlandse romans recenseren en houdt ze een blog bij over de avonturen van een beginnend schrijfster.

Anoek heeft 5 artikelen geschreven.