Het roer om: Anoek schrijft een boek – Hoe nu verder?

Boekenkast Anoek

Als ik daar ooit tussen kom te staan...

Om antwoord te geven op de vraag aan het eind van mijn vorige blogpost: nee, zo makkelijk is het toch niet, een boek schrijven.

De zinnen en fragmenten laten zich snel overschrijven van mijn Moleskine naar mijn laptop. Als ze er eenmaal staan, knik ik goedkeurend, verander hier en daar een spelfout of een kromme zin en verstuur het hele document naar mijn begeleider, iemand die zich bereid heeft gevonden mijn teksten tussentijds te lezen, die me kritiek zal geven en hulp aanbiedt op de momenten dat ik het niet meer zie zitten. Bovenal iemand die niet schuwt mij genadeloos op mijn flikker te geven (excusez le mot) als ik er met de pet naar gooi, of tijden niets van me laat horen. Een beetje huiverig wacht ik dan ook zijn reactie af.

Ik krijg een mailtje terug, kort en enigszins venijnig: allemaal leuk en aardig, maar dit zijn losse fragmenten; het moet wel een lopend verhaal worden. Hup aan de slag. Hier kunnen we niets mee. En ja, dan begint het echte werk, want dingen overschrijven van een schriftje kan iedereen wel. Ik houd mijn routine nog moedig vol: vroeg opstaan, sporten en mijn laptop openklappen. Maar bij thuiswerken ligt een groot gevaar: het internet. Dus voor ik begin, check ik Facebook en Twitter, schrijf ik een blogje voor mijn eigen weblog, lees ik de weblogs van alle andere leuke mensen, bekijk ik het nieuws op nu.nl en eindig ik weer op Twitter en Facebook, want in dat laatste halfuur zal weer heel veel gebeurd zijn.

Afleidingsgedrag
Of ik er van geniet, dit afleidingsgedrag? Zeker niet; in mijn achterhoofd klinkt immer het zeurende stemmetje dat ik toch echt wat moet gaan doen. En na een aantal uur dwing ik mezelf dan ook tot schrijven. Met moeite houd ik dat een uur vol, steeds naar de klok kijkend, me erover verbazend hoe tergend langzaam de tijd kan gaan. Na een uur zak ik uitgeput in elkaar, trots op mezelf dat ik heb geschreven. Vervolgens begin ik maar eens te kijken welke series nieuwe afleveringen hebben.

Na een paar dagen begrijp ik ook wel dat het zo niet werkt. Ik bedenk me dat ik mijn modem uit moet zetten, maar ja, als ik de uitknop kan vinden, kan ik hem ook weer aanzetten. Dat lijkt me dus geen ijzersterk plan. Ik bel bijna een vriendin die mijn wachtwoord dan moet resetten zodat alleen zij dit weet en ik dus altijd via haar aan mijn internet moet komen. Erg omslachtig, maar wel een stok achter de deur.

Bibliotheek
Uiteindelijk is de oplossing veel simpeler. Ik moet gewoon niet meer thuis schrijven. Thuis is mijn plek voor leuke dingen: lekkere etentjes, series, boeken lezen, slapen. En ergens anders is de plek voor schrijven, voor werken eigenlijk. Gelukkig heb ik nog genoeg studerende vriendinnen die allemaal wel papers, scripties en/of tentamens hebben en die daar ook allemaal niet thuis aan kunnen werken, dus verplaats ik mezelf en mijn schrijfgerei naar de bibliotheek. En dat blijkt een erg goede zet: ik kan niet op internet met mijn laptop daar, het is rustig, en de sfeer ademt concentratie en zwoegen.

Elke dag (de dagen dat ik moet werken om geld te verdienen zodat ik dit avontuur kan blijven najagen natuurlijk uitgezonderd) sta ik op, ga ik sporten, douchen, spullen pakken en richting de bieb. Nog steeds gaat het de ene dag veel beter dan de andere, maar ik zie langzaam maar zeker mijn losse flarden veranderen in een verhaal.

Share

Anoek

Anoek (1985) studeerde Spaanse taal en cultuur aan de Universiteit van Amsterdam, maar hield dat na twee en een half jaar voor gezien. Via verschillende baantjes in het uitgeverswezen kwam zij uiteindelijk terecht bij uitgeverij Prometheus, waar ze op de verkoopafdeling werkte en later redacteur werd van een nieuw fonds, 'Prometheus Young Adult'. Na het lezen van talloze manuscripten, het zien verschijnen van het ene na het andere boek en het ontmoeten van auteurs van haar leeftijd of nog jonger, begon het bij Anoek te kriebelen. Afgelopen zomer heeft ze de stap gezet om te stoppen bij Prometheus en aan haar eigen roman te beginnen. Nu schrijft ze en daarnaast werkt ze bij een leuk café in Amsterdam om geld te verdienen voor de vaste lasten die nog altijd betaald moeten worden. Voor Nadelunch zal ze buitenlandse romans recenseren en houdt ze een blog bij over de avonturen van een beginnend schrijfster.