Ik laat me nergens door afschrikken. Dit is wat ik wil, dit is mijn droom. Zolang ik me al kan herinneren, schrijf ik. Op de basisschool deed ik mee met verhalenwedstrijden en toen onze juf uit groep 7 ging trouwen, moest de hele klas een eigen sprookje schrijven met de juf en haar aanstaande in de hoofdrol. Ik heb toen een prachtig luguber verhaal geschreven over vermoorde meisjes met ledematen in houten tonnen. Zij was dan uiteraard het meisje dat ook vermoord zou worden en haar man was de redder in nood. Ik heb haar nooit meer gevraagd wat ze daarvan vond, eigenlijk…

Op de middelbare school schreef ik talloze verhalen over twee meisjes die leuke kleren gingen kopen en verliefd waren op de knapste jongens van de school. Uiteraard losjes gebaseerd op mijn eigen leven. Al gauw was er een groep vriendinnen die van dat verhaal op de hoogte was en iedereen wenste er deel van uit te maken, dus voor ik het wist was ik bezig met het schrijven van een soort soap, gebaseerd op onze school. Iedereen kreeg verkering met het object van zijn of haar begeerte. Thuis liggen dozen vol met schriften en uitgescheurde blaadjes waarin ik hele ideeën, fragmenten en andere schrijfsels heb opgeborgen.

Maar nu is het menens. Nu is het niet een verhaal waarbij ik na vijf of tien pagina’s denk: krijg de hik. Nee, nu moet ik een compleet boek gaan schrijven van minstens tweehonderd pagina’s.

Hoofdstukken en fragmenten
Voordat ik echt weg ben bij mijn werk, ga ik nog twee en een halve week wandelen met mijn familie in de Turkse gebergten. Het eerste wat ik in mijn tas stop is mijn rode Moleskine-boekje en een paar pennen. Tijdens de reis, die voornamelijk uit hele dagen wandelen en dus veel te veel tijd om na te denken bestaat, vormt zich langzaam een verhaal. Een echt verhaal, met een begin en een eind en genoeg ruimte voor een middenstuk. Ik word enthousiast en schrijf veel hoofdstukken en fragmenten op in mijn boekje, dat steeds voller wordt. Ik maak losse karakterschetsen en omdat ik er zo mee bezig ben, droom ik ’s nachts, liggend in mijn mummyslaapzak in de kou terwijl de wilde paarden briesend over ons kamp heen lopen, over het boek. Mijn dromen laat ik tijdens het wandelen langzaam tot een verhaallijn komen. Ik ben enthousiast geworden als ik met een redelijk goed gevuld Moleskine-boekje terug naar huis ga.

De eerste maandag dat ik niet meer naar kantoor hoef zie ik het helemaal zitten. Ik sta vroeg op, neem de tijd om te ontbijten en te sporten en sla dan zonder aarzelen mijn laptop open. Ik open Word en begin als een razende de dingen vanuit mijn Moleskine over te typen. Kan het dan echt zo makkelijk zijn?

Beeld: Anoek.

Anoek

Anoek (1985) studeerde Spaanse taal en cultuur aan de Universiteit van Amsterdam, maar hield dat na twee en een half jaar voor gezien. Via verschillende baantjes in het uitgeverswezen kwam zij uiteindelijk terecht bij uitgeverij Prometheus, waar ze op de verkoopafdeling werkte en later redacteur werd van een nieuw fonds, 'Prometheus Young Adult'. Na het lezen van talloze manuscripten, het zien verschijnen van het ene na het andere boek en het ontmoeten van auteurs van haar leeftijd of nog jonger, begon het bij Anoek te kriebelen. Afgelopen zomer heeft ze de stap gezet om te stoppen bij Prometheus en aan haar eigen roman te beginnen. Nu schrijft ze en daarnaast werkt ze bij een leuk café in Amsterdam om geld te verdienen voor de vaste lasten die nog altijd betaald moeten worden. Voor Nadelunch zal ze buitenlandse romans recenseren en houdt ze een blog bij over de avonturen van een beginnend schrijfster.

Anoek heeft 5 artikelen geschreven.