• Home »
  • Blogs »
  • Het roer om: Anoek schrijft een boek – Schrijven is schrappen

Het roer om: Anoek schrijft een boek – Schrijven is schrappen

Prop papierDe laatste tijd gaat het voorspoedig; mijn regime lijkt te werken. De woordenteller van mijn document geeft 28.582 woorden aan. Dat zijn 87 pagina’s. In een boek zouden dat er ongeveer 100 zijn. Wat veel, denk ik. Zo veel heb ik nog nooit geschreven.

En dan nu. Al weken heb ik niet geschreven. Dat neemt niet weg dat ik er niet mee bezig ben, in tegendeel: ik ben er juist elke dag mee bezig. In mijn hoofd, als ik in bed lig, als ik aan het werk ben in het café, als het rustig is, als er iets grappigs gebeurt, als ik met vrienden ben of als ik dingen lees in de krant. Ik maak aantekeningen van stukjes of dialogen die in me opkomen, een gedachte, een beschrijving van een locatie of een gevoel en die plaats ik als notitie in mijn telefoon of krabbel ik neer in mijn opschrijfboekje.

Maar echt verdergaan aan mijn verhaal lukt niet. Ik open braaf mijn document, lees en scrol een beetje heen en weer, flink onder de indruk van hoe klein mijn scrollbalkje is geworden. Verbeter hier en daar een woord en zucht. Ik weet niet meer hoe ik verder moet. Ik vind mijn hoofdpersoon stom.

De mailtjes van mijn begeleider worden steeds korter. Kreeg ik eerst nog volzinnen met de vraag wanneer ik hem weer wat ga sturen, zijn het nu alleen maar boze vraagtekens die ik in mijn mailbox ontvang. Ik begin aan een antwoord, typ dat ik druk ben, maar verstuur het niet. Natuurlijk ben ik druk, maar dat is geen excuus. Ik wilde een boek schrijven, dus dan moet ik daar ook tijd voor maken. Ik mail hem opnieuw. Zeg hem dat ik vastzit en dat ik niet weet hoe ik verder moet.

Motieven en een hoofdstukindeling
Een paar dagen later zitten we op zijn werkkamer en praten we over mijn boek. Hij zegt dat de motieven duidelijker moeten worden, dat je beter moet gaan begrijpen waarom de personen doen zoals ze doen. Wat is er gebeurd in hun levens of in het verhaal dat ze nu zo handelen, zo reageren?

Hij zegt dat ik een hoofdstukindeling moet maken, zodat ik een globaal overzicht krijg van wat er gebeurd is, wat er nog moet gebeuren en hoe we dat in moeten vullen. Klinkt goed en ik denk ook dat het de beste manier is, even in kaart brengen hoe het verhaal ervoor staat.

Ik ga vol goede moed aan de slag en heb binnen de kortste keren een hoofdstukindeling klaar. Ik lees het door en stuur het naar mijn begeleider. Of ik er tevreden over ben? Nee, niet echt, want doordat ik mijn verhaal nu heb ontleed, zie ik ook dat ik een goede twist moet hebben om mijn verhaal te kunnen onderbouwen. En die twist, zo ben ik bang, wordt nu wel heel cliché. Ik had namelijk een idee in mijn hoofd en dat blijkt nu niet te werken. Of misschien wel, maar dan weet ik nog steeds niet zo goed hoe.

Zat

Je eigen verhaal zat worden. Ook iets wat je moet meemaken als schrijver, denk ik. Mijn begeleider mailt terug. “Goede hoofdstukken. Ik heb ook eens meegedacht,” en hij stuurt zijn ideeën mee. Ik lees het en de moed zakt me nog meer in de schoenen. Als we nu zo gaan filosoferen over mijn verhaal, wordt het helemaal gedegradeerd tot een chicklit. Niets ten nadele van chicklits, maar dat is toch niet helemaal wat ik voor ogen had toen ik hieraan begon.

Ik kijk het nog een paar dagen aan en dan, met mijn ogen dicht, druk ik op ‘appeltje a’ en vervolgens op delete. Schrijven is schrappen, toch?

De woordenteller staat op 0. De scrollbalk is enorm.


Beeld: stock.xchng/jarpur.

Share

Anoek

Anoek (1985) studeerde Spaanse taal en cultuur aan de Universiteit van Amsterdam, maar hield dat na twee en een half jaar voor gezien. Via verschillende baantjes in het uitgeverswezen kwam zij uiteindelijk terecht bij uitgeverij Prometheus, waar ze op de verkoopafdeling werkte en later redacteur werd van een nieuw fonds, 'Prometheus Young Adult'. Na het lezen van talloze manuscripten, het zien verschijnen van het ene na het andere boek en het ontmoeten van auteurs van haar leeftijd of nog jonger, begon het bij Anoek te kriebelen. Afgelopen zomer heeft ze de stap gezet om te stoppen bij Prometheus en aan haar eigen roman te beginnen. Nu schrijft ze en daarnaast werkt ze bij een leuk café in Amsterdam om geld te verdienen voor de vaste lasten die nog altijd betaald moeten worden. Voor Nadelunch zal ze buitenlandse romans recenseren en houdt ze een blog bij over de avonturen van een beginnend schrijfster.