Leo on the road – Driemaal in de rondte van je hopsasa

Hoewel Engeland mijn allerlievelingste lievelingsvakantiebestemming ooit is (en dat vast ook zal blijven), droom ik al jaren van Amerika. Een paar maanden terug dacht ik ineens: ik doe het gewoon. Ik boekte. Betaalde. En nu is het bijna zover.

Over drie dagen vertrek ik. Drie dagen voordat ik drie weken het zuidwesten van Amerika ga ontdekken met een huurauto klasse B. Wat dat dan ook voor auto mag zijn. (“Bijvoorbeeld een Ford Focus” staat er op de website van mijn reisbureau. Maar volgens Google zijn er allemaal verschillende Ford Focussen, dus daar schiet ik ook niets mee op.)

Voorpret enzo
Al zes maanden geniet ik van de voorpret. Ik heb voor mijn verjaardag een groothoeklens gekregen en heb geïnvesteerd in een stevig statief, zodat ik al het moois dat ik ga zien kan vastleggen en er volgend jaar, en het jaar daarna, en het jaar dáárna nog steeds van kan genieten. Ik heb een paar sandalen met goede zolen gekocht, flink veel T-shirts en shorts en op aanraden van mijn moeder ook wat shirts met lange mouwen en wat luchtige lange broeken, zodat ik de hitte (variërend van 25 tot 45 graden) hopelijk kan trotseren. Ik heb een internationaal rijbewijs aangevraagd en een creditcard met een buffer voor noodgevallen. Ik ben gewapend met een iPhone vol met muziek, een rugtas met genoeg boeken en reisinformatie om een dag vliegen mee te overleven en ik heb ontbijtkoeken gekocht, gewoon, voor tijdens de heenreis.

En nu is het allemaal geregeld. Heb ik alles. Mijn koffer is al voor een deel gepakt en mijn tickets liggen al twee weken trouw te wachten op aanstaande maandag, 9 juli, 09:50. Dan stijg ik op, om vervolgens elf uur later (11:50 lokale tijd) voet te zetten op Amerikaanse grond. Met naar verwachting een flinke jetlag, maar waarschijnlijk vooral zin in de drie weken die me op dat moment staan te wachten.

De planning
Wat ik ga doen? Ik ga 21 dagen, reis 2000 mijl (ruim 3000 kilometer) en bezoek 9 hotels, evenzoveel National Parks, San Francisco, Las Vegas en een aantal kleine stadjes die op Google Earth alles uitwasemen wat ik associeer met Amerika. “Van de oceaan naar de woestijn,” staat er op het informatiepakket dat mijn reisagent me heeft toegestuurd. En dat is precies waarom the land of dreams me fascineert: omdat zee en woestijn en bergen en bos elkaar zo natuurlijk afwisselen; het landschap er zo divers is.

De komende drie weken zal ik jullie op de hoogte houden van mijn reilen en zeilen, mijn ups en downs, alles wat ik zie en alles wat ik het delen waard vind. Ik zal foto’s maken, fijne eettentjes en winkeltjes onthouden en ’s avonds in mijn hotelkamer achter mijn laptop kruipen om jullie er om de paar dagen alles over vertellen, voor zover er internet is. Mocht je tips, must-sees, do’s of don’ts hebben, dan hoor ik dat graag: ik wil alles uit mijn reis halen wat erin zit. Rijden jullie mee? Dan start ik de auto vast. De Ford Focus. Bijvoorbeeld.

Beeld: Wikimedia Commons/Dbenbenn, Zscout370, Jacobolus, Indolences, Technion.

Share

Leonie

Leonie Hardeman (1990) heeft literatuurwetenschap gestudeerd en werkt bij een kleine uitgeverij. Ze is geïnteresseerd in leesbevordering en leest in haar vrije tijd het liefst jeugdboeken. Voor Nadelunch.com schrijft ze stukken voor de categorie 'Boek' in de hoop meer mensen te kunnen laten genieten van dat wat haar literaire hart sneller doet kloppen.