Leo on the road – Only in America

Na elf uur in een 747 te hebben gezeten en om het uur semi-zenuwachtig op het schermpje met de vluchtinformatie te hebben gekeken, kan ik het eindelijk zeggen: ik ben in Amerika! En het is, like, te awesome voor woorden.

De vlucht was perfect, op het eerste uur na. Tijdens dat uur was ik namelijk in de veronderstelling dat mijn buurmannen en ik (ik zat tussen twee mannen), anders dan de andere passagiers, geen interactief beeldscherm en uitklaptafeltje hadden – we zaten bij een uitgang en er stonden geen stoelen vóór ons. Terwijl ik me net zo had verheugd op Mr. Bean. Ik had mijn tirade al helemaal uitgedacht en stond op het punt één van de stewardessen aan haar hemelsblauwe jasje te trekken (“Waarom heb ik geen scherm? WAAROM? Ik heb net zoveel betaald als de andere passagiers, dus ik wil ook een scherm!”), toen ik zag dat mijn rechter buurman uit zijn armleuning een interactief beeldscherm toverde. En een afstandsbediening. En een tafeltje. Dat hij ook nog eens kon uitklappen. En jawel: ook ik had dat scherm. En die afstandsbediening. En dat tafeltje. En ook ik kon het uitklappen. De rest van mijn vlucht heb ik me vermaakt met Mr. Bean, Phil, Kirstie, Richard, James en Jeremy.

File in de aankomsthal
De afdaling was adembenemend mooi. Uit het raampje van mijn linker buurman zag ik bergen, grote meren, droge stukken land en zoveel moois dat ik het liefst een parachute had gepakt en uit het vliegtuig was gesprongen. Helaas was San Francisco International Airport minder betoverend, en het was daar dat ik het bestaan van het begrip ‘only in America’ begon te begrijpen. Only in America is het namelijk denkbaar dat je 2,5 uur staand moet wachten voor de paspoortcontrole omdat er maar zeven douaniers op zo’n zevenhonderd reizigers aan het werk zijn. Mijn humeur daalde tot ver onder het nulpunt.

Eenmaal buiten het vliegveld kon ik gelukkig eindelijk mijn dansje van blijdschap doen. Het weer! De zon! De palmbomen! De bergen! San Francisco! California! En ook daar bleek ‘only in America’ een gegeven; ik keek mijn ogen uit. Slingerende toeristenbussen die stoere Porsches aan de rechterkant inhalen, warm geklede vrouwen die klagen over hoe koud het is (terwijl ik het idee had dat ik zelfs zonder kleren nog zou zweten), parkeerplaatsen waarop met grote letters ‘COMPACT’ staat geschreven, dus alleen voor kleine auto’s, en SUV-bezitters die voor het gemak dan maar twee COMPACT-parkeerplaatsen gebruiken. Maar ook: duizend soorten geraspte kaas in de supermarkt, massa’s vrouwen met aangeklede Chihuahua’s, verterend lieve opaatjes die bij de supermarkt je boodschappen inpakken, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Amerika is ongelooflijk. En dan is dit nog maar een ministukje.

Wat gaan we doen vandaag?
Om alles uit dit ministukje te halen, heb ik bij het boeken van mijn reis twee extra hele dagen San Francisco ingepland. De eerste drie dagen van mijn trip breng ik hier dus door. Ik overnacht in Corte Madera, aan de andere kant van de Golden Gate Bridge, en dat betekent dat ik de ferry moet nemen om in de stad te komen. Dat scheelt niet alleen een dure boottour rond Alcatraz, maar is ook nog eens supergaaf: voor $9,- dollar zittend over zee, omringd door locals die naar hun werk moeten (ik hou van locals, en die vind je niet op een toeristenboot), en met een prachtig uitzicht op de Golden Gate. Ik hoop op zon in het centrum, en op mist boven de brug, zoals je dat altijd op foto’s ziet. Maar ik hoop vooral op nog meer only in America’s. Want daar reis ik voor. Om te weten te komen wat Amerika Amerika maakt.

Beeld: Leonie.

Share

Leonie

Leonie Hardeman (1990) heeft literatuurwetenschap gestudeerd en werkt bij een kleine uitgeverij. Ze is geïnteresseerd in leesbevordering en leest in haar vrije tijd het liefst jeugdboeken. Voor Nadelunch.com schrijft ze stukken voor de categorie 'Boek' in de hoop meer mensen te kunnen laten genieten van dat wat haar literaire hart sneller doet kloppen.