Leo on the road – Onoverwinnelijk

De San Franciscanen zullen wel raar opgekeken hebben toen ze mij juichend achter het stuur voorbij zagen rijden, maar ik voelde mezelf zo stoer toen ik de stad uitreed, dat een gilletje slaken wel het minste was wat ik kon doen. I survived!

Al na tien minuten sloeg mijn euforie echter om in wanhoop en moest ik mijn heil zoeken bij Richard, de TomTom die ik voor de zekerheid toch nog maar gekocht had nadat ik op Google Earth had gezien dat de Amerikaanse snelwegen één grote kluwen asfalt zijn. Een juiste beslissing, merkte ik toen ik eenmaal goed en wel op de snelweg zat; Richard bleek zijn geld waard. Ik reed minstens zeven keer verkeerd, maar hij bleef geduldig als ik niet op tijd van de linker- naar de rechterkant van de snelweg kon komen voor de afrit, bedacht telkens met liefde een nieuwe route en onderging kalm mijn scheldkanonnades.

Amerika: een landschapsparadijs
Toen ik eenmaal op de juiste weg zat en Yosemite op de borden stond, kwam ik langs uitzichten die me letterlijk de adem benamen. Telkens wanneer ik dacht dat het niet mooier kon, ontlokte het uitzicht achter de volgende bocht me toch weer een diepe zucht van verbazing. Van verrassing. Van ontroering zelfs, af en toe. De wereld om me heen veranderde geleidelijk van geel en glooiend naar beboste heuvels en de laatste kilometers naar mijn lodge reed ik over kronkelweggetjes tussen solide bergen, met naast me, als mijn metgezel, een prachtige bergrivier. Amerika is zonder twijfel het mooiste land dat ik ooit gezien heb.

Highway 180

Eenmaal in de lodge belandde ik in een kleine dip, want er was geen internet en ook geen telefoonnetwerk. Hoewel alleen reizen me tot nu toe heel goed bevalt, vind ik het toch ook wel een fijn idee dat ik altijd naar huis kan bellen als er iets is (of als er niets is) en dat kon nu dus niet. Bovendien was ik moe van het lange rijden, stond mijn horloge stil en had ik (lach niet) in de eerste meter die ik in de auto doorbracht al schade aan de auto gemaakt. Kortom: ik vond mezelf erg zielig. En dat was achteraf gezien heel prima. Dat avondje zelfmedelijden maakte namelijk dat ik de ochtend erop weer fris en fruitig op kon staan en mijn zorgen (de schade – ben ik verzekerd? Hebben ze hier een juwelier voor mijn horloge? IK WIL FACEBOOKEN!) achter me kon laten. Op naar Yosemite!

Een nieuwe dag, een nieuwe uitdaging
Met mijn goede humeur en een flinke voorraad water sprong ik in mijn Nissan (Ford Focus voor intimi) en reed naar de ingang van het park. En omdat de wereld me toelachte, alles fantastisch leek, besloot ik, na een beetje rond te hebben gesjokt bij het visitor center, de uitdaging aan te gaan en helemaal naar Glacier Point te rijden, een uitzichtpunt op 2199 meter hoogte.

Het was eng. Dood- en doodeng. Ik heb meer geremd dan gas gegeven en ik was me ernstig bewust van mijn handen: als ik één verkeerde beweging zou maken, zou ik van de weg raken en na een paar minuten zonder enige twijfel dood onderaan de berg liggen. Maar ik deed het toch. Ik reed door, moedigde Nissie aan als hij het zwaar had met klimmen en… got to the top. Het zou raar zijn als het niet gelukt was, want het lukte iedereen, maar ik voelde me zo groots, zo trots, zo onoverwinnelijk – niets of niemand kon me meer wat doen.

Trots!

De terugweg was zo mogelijk nog beter. Zo op mijn hoede als ik op de weg naar boven was, zo vrij voelde ik me tijdens de weg naar beneden. Ik zong hard mee met de radio, wierp als het kon een blik uit het raam op de enorme wereld naast me, bewoog mee met de bochten, zweefde erdoor en voelde me één met de weg, met Nissie, met alles om me heen. Af en toe barstte ik in lachen uit. Ik! Die berg! Die hele grote! En I survived! Again! Alles was simpelweg beter na Glacier Point, mooier, grootser. Of Bryce, Zion en de Grand Canyon de schoonheid van Yosemite kunnen evenaren? Ik vraag het me af. De tijd zal het leren. Ik houd jullie op de hoogte.

Beeld: Leonie.

Share

Leonie

Leonie Hardeman (1990) heeft literatuurwetenschap gestudeerd en werkt bij een kleine uitgeverij. Ze is geïnteresseerd in leesbevordering en leest in haar vrije tijd het liefst jeugdboeken. Voor Nadelunch.com schrijft ze stukken voor de categorie 'Boek' in de hoop meer mensen te kunnen laten genieten van dat wat haar literaire hart sneller doet kloppen.