Met mijn overweldigende trip door de Grand Canyon tekende ik voor het einde van mijn reis. Ik spendeerde mijn laatste nacht luxe in Vegas en genoot daar nog even van de zon, maar toen was het toch echt tijd om Nissie in te leveren en in het vliegtuig te stappen.

Om het af te leren: nog één foto van de superkloof

Heel wat kilometers later stond ik weer op Nederlandse bodem. De vlucht had mijn bioritme totaal in de war geschopt (onderweg verloor ik een uur of tien), maar na anderhalve dag acclimatiseren bij mijn ouders ging ik toch maar weer richting Utrecht, waar stofwolken, rekeningen en mails over het komende collegejaar me verwelkomden. Het echte leven, in vol ornaat. En regen. Ook dat nog.

Cowboys: check, fastfood: check
Toch ben ik ook wel heel blij dat ik weer thuis ben, want pas hier realiseerde ik me hoe groots mijn reis eigenlijk was en hoeveel ik eigenlijk heb gezien van het Amerika dat we allemaal kennen van films en televisie. Mannen met cowboylaarzen, sheriffhoeden en grote snorren met een enorme 4×4: ze bestaan. Mannen met versleten spijkerbroeken, spierwitte hardloopschoenen en een zonnebril die Michael Schumacher niet zou misstaan: die bestaan ook. En zakenmannen met witgrijs haar en veel te grote pakken: all over the place, helaas (niemand lijkt hier ooit gehoord te hebben van perfect zittende maatpakken zoals Ryan Gosling die in Crazy. Stupid. Love. draagt). Het Amerika dat de media schetsen is geen fabeltje, maar een echte, uitbundige wereld met veel kleur, licht, toeristische attracties, te duur fastfood en alle andere dingen die in je hoofd opkomen als je denkt aan het land van de onbegrensde mogelijkheden. Ik vond het fantastisch.

De wereld van Lucky Luke
Maar ik heb ook een ander Amerika gezien. Een kleiner Amerika, dat we waarschijnlijk ook allemaal kennen uit films en boeken, maar dat zich niet laat vinden in de grote steden. Ik heb het over een Amerika waarin echte cowboys vette hamburgers eten in saloons, ons-kent-ons de dorpen regeert, overstekende koeien aan de orde van de dag zijn, iedereen minstens drie wrakken van auto’s in zijn houten schuur heeft staan en er op de radio een ruime keuze aan countryzenders beschikbaar is.

Dor, stoffig en schaars begroeid: het heerlijke Wilde Westen

Het is in dat Amerika dat het beeld dat ik van Amerikanen had, begon te wankelen. Ik dacht dat Amerikanen streng waren, strikt, en een tikkeltje arrogant; op zichzelf en totaal niet geïnteresseerd in de rest van de wereld. Maar wat ik zag toen ik eenmaal door de douane was (want oké, daar waren ze echt niet aardig), was een Amerika waarin de mensen vriendelijk zijn, betrokken, belangstellend en spontaan. Toegegeven: de meeste gesprekken die ik voerde bleven aan de oppervlakte en gingen niet verder dan mijn land van herkomst (“Holland? You mean where it’s all boys with fingers in dykes?”) en de plekken die ik in Amerika al had gezien, maar het feit dat ze überhaupt aangeknoopt werden, verraste me. De Amerikanen zijn nice folks.

Yosemite for president
Het land zelf was veel meer dan nice. Het was geweldig. De minuscule eekhoorntjes die continu mijn pad kruisten, de herten en big horn sheep die zo nu en dan in de berm stonden te grazen, maar vooral de ongekende schoonheid van het diverse landschap: het verbaasde me keer op keer. Elk nationaal park leek mooier dan het park dat ik daarvoor had gezien en de Grand Canyon was als laatste park op mijn lijstje wel een soort toppunt der toppunten dat me bewees dat onze natuur tot grootsheid in staat is.

Mijn lievelingsmoment: Yosemite

To be continued?
Maar ja. Dit was het dus. Alleen de foto’s en herinneringen zijn er nog. Of ik heb genoten? Voor tien. Of ik weer terug wil? Op dit moment nog niet, maar binnenkort ongetwijfeld. Want hoewel ik zo veel heb gezien, heb ik nog veel meer niet gezien. Er staat me nog een hele wereld met moois te wachten.

Wie graag nog meer foto’s wil zien dan in mijn stukken stonden, kan hier terecht. En dan rest mij verder niets dan jullie allemaal te bedanken dat jullie met me hebben meegelezen, met me zijn meegereden, meegereisd, en dat jullie zo enthousiast hebben gereageerd op mijn verhalen. Ik vond het fijn om steeds weer jullie bemoedigende woorden te lezen en genoot ervan dat jullie deelden in mijn verwondering. Bedankt! Jullie waren geweldig – samen met Richard en Nissie de beste reisgenoten die ik me had kunnen wensen.

Wie weet tot volgend jaar!

Ben je enthousiast geworden van mijn blog en heb je ook wel zin in een rondje Zuidwest-Amerika? Ik heb mijn reis geboekt via SNP Natuurreizen, waar ik gekozen heb voor de achttiendaagse rondreis door Utah en Californië met drie extra dagen in San Francisco. De accommodaties waren perfect en alles was tot in de puntjes geregeld; ik hoefde me nergens zorgen over te maken en de reis was een ultieme combinatie tussen stad, cultuur en natuur. Als je dus op een onbezorgd avontuur wilt, meld je dan bij SNP. Om net zo veel onbetaalbare herinneringen te maken als ik.

Beeld: Leonie.

Leonie

Leonie Hardeman (1990) heeft haar bachelor taal- en cultuurstudies afgerond met een specialisatie in literatuurwetenschap. Ze wil in 2013 beginnen aan een master in Amsterdam en verzorgt tot die tijd de boekverkoop en publiciteit bij een uitgeverij van cultuurhistorische publicaties. Lezen is haar liefste bezigheid. Daarnaast is ze geïnteresseerd in literaire socialisatie en de intermedialiteit van literatuur — ze vindt het heerlijk de verfilmingen van haar lievelingstitels te bekijken. Voor Nadelunch.com schrijft ze stukken voor de categorie 'Boek' in de hoop meer mensen te kunnen laten genieten van dat wat haar literaire hart sneller doet kloppen.

Leonie heeft 25 artikelen geschreven.