• Home »
  • Blogs »
  • Leo on the road – Uitgestorven dorpen en zware onweersbuien: Utahs badlands op hun best

Leo on the road – Uitgestorven dorpen en zware onweersbuien: Utahs badlands op hun best

Het regende op de enige hele dag dat ik in Bryce Canyon was. Regen. Terwijl het 35 graden was. Maar zelfs dat was leuk, want waar ik het eng vond om in de hitte te rijden, deden de Amerikanen het in hun broek toen de druppels een bui werden.

Ik heb hardop gelachen tijdens die rit. In mijn eentje. Om mijn medeweggebruikers. Allemaal hadden ze hun ruitenwissers al op standje spastisch staan toen ik, toch ook best schijterig voor een flinke bui, het nog gemakkelijk afkon met de interval, en op het moment dat ik het nodig vond om over te schakelen naar de wat snellere stand, zochten zij collectief hun heil op de vluchtstrook. Ik vond het fantastisch. Hilarisch. En voelde me ook best een beetje een baas.

Gelukkig was ik de dag ervoor al vroeg in het park en had ik toen het obligate rondje langs alle uitzichtpunten al gereden; de regenbui gooide geen roet in mijn eten. En ik kan jullie vertellen: Bryce is fenomenaal. Niet te vergelijken met Yosemite (want waar Yosemite uit bomen en water bestaat, is Bryce een wirwar van zandstenen pilaren), maar minstens net zo mooi. Net zo wijds. Even indrukwekkend. En wat kleur betreft overduidelijk de winnaar. Ja, dat lees je goed: Yosemite staat wat mij betreft niet langer alleen op de eerste plaats. Bryce Canyon verdient die titel ook. (En dat heeft ook wel een beetje te maken met het heerlijke eten dat ik kreeg in mijn lodge. Mocht je ooit naar Bryce gaan, bestel daar dan de chocolademoussetaart met Oreocrust. Hij zal je nog drie dagen dwars zitten, maar is het crème de la crème van de chocoladetaarten.)

Bij Bryce Point (inclusief hoed, aangeschaft i.v.m. zonnesteekgevaar)

Gezellige boel
Na Bryce stond Capitol Reef op de planning. Hoewel de borden vanuit Bryce me richting een grote snelweg wezen, stelde Richard voor om binnendoor te rijden en aangezien Richard tot nu toe altijd gelijk heeft gehad, volgde ik zijn advies op. Na een uur was ik echter niet meer zo zeker van Richards onfeilbaarheid. Ik was nog geen enkele andere auto tegengekomen en had in de kleine gemeenschappen (Antimony, Koosharem) waar ik doorheen was gereden nog geen enkel levend wezen gezien, op een overstekende koe na. Angstige gedachten begonnen mijn hoofd te domineren (is iedereen hier afgeschoten door een seriemoordenaar? Rijd ik richting een sekte die door heel Amerika wordt gemeden? Heerst er toevallig een pestepidemie waarover niemand me heeft verteld?), tot ik door een volgend gehucht reed en bij een klein, hoekig gebouwtje ineens een horde mensen zag staan. Bovenop het gebouw stond een groot, wit kruis en bij de ingang stond een man in het zwart alle mensen te begroeten. De dominee. Bij zijn kerk. Natuurlijk. Het was zondag. Ik sloeg mezelf lachend voor mijn hoofd en reed opgelucht verder naar mijn bestemming.

Ook Capitol Reef stelde niet teleur: wat een ongekende schoonheid. Het was zwaar weer tijdens mijn bezoek; bliksemflitsen schoten in de verte over en weer en ook de wolken boven mij pakten zich dreigend samen, maar dat maakte de uitzichten alleen maar indrukwekkender en mijn totaalplaatje van het park nog beter. Dat het park relatief klein is, doet de rotskolossen gigantisch lijken, en de eeuwenoude petrogliefen voegen aan die giganten een nieuwe dimensie van onsterfelijkheid toe. Mocht je ooit in de buurt zijn, doe dan ook Capitol Reef dus een bezoekje aan. Een deel van het park is gratis te betreden en om de scenic drive te rijden betaal je slechts $3,- per persoon of $5,- per voertuig. Ik beloof je: you won’t be disappointed.

Uitzicht vanaf highway 24, vlak bij Capitol Reef

Tijd om indrukken te verwerken
Vandaag, 23 juli, laat ik afhangen van het weer. Als de zon het wint van de wolken trek ik mijn bikini aan en ga ik met Bonita Avenue aan het zwembad van mijn motel liggen. Gewoon, omdat ik dat de afgelopen twee weken nog maar één keer heb gedaan en ik mijn drie bikini’s toch echt niet voor niets heb meegenomen. Mocht het echter bewolkt blijven, dan stap ik in Nissie en rijd ik nog een keer naar Capitol Reef om de hierboven genoemde scenic drive te doen. Maar stiekem hoop ik op zon. Ik heb na al die indrukken van de afgelopen veertien dagen wel zin om even een dagje helemaal niets te doen.

Beeld: Leonie.

Share

Leonie

Leonie Hardeman (1990) heeft literatuurwetenschap gestudeerd en werkt bij een kleine uitgeverij. Ze is geïnteresseerd in leesbevordering en leest in haar vrije tijd het liefst jeugdboeken. Voor Nadelunch.com schrijft ze stukken voor de categorie 'Boek' in de hoop meer mensen te kunnen laten genieten van dat wat haar literaire hart sneller doet kloppen.