Bert – De kieskring van Ankara is groot

Dat blijkt althans zo te zijn. De machtshonger van Erdogan wordt gestild waar een grote gemeenschap van Turken woont. Eerst was Duitsland aan de beurt. Met gekende gevolgen. En nu werd campagne gevoerd in Nederland. En de gevolgen zijn voorlopig nog niet helemaal duidelijk.

Een zo luid mogelijke “ja”-stem
Ter inleiding:
Om de migratiecrisis in Europa aan te pakken hebben de EU en Turkije in mei 2016 enkele afspraken gemaakt. Illegale immigratie in de Europese Unie via Turkije, wordt een halt toegeroepen door immigranten terug te sturen naar Turkije. Daar staat tegenover dat er voor Turkse burgers zicht komt op vrij reizen naar de Europese Unie. De visumplicht kan echter nog niet worden afgeschaft, omdat Turkije niet voldoet aan criteria die door de Europese commissie in 2013 zijn opgesteld.

Het zijn net die criteria die volgens Ankara nu, onder andere door Nederland en Duitsland, met de voeten worden getreden. Criteria samen te vatten onder de noemer ‘vrijheid van meningsuiting’.      In elk geval zijn de gebeurtenissen een lelijke streep door de rekening van Erdogan nu hij de Turkse diaspora (onder andere 1,4 miljoen Turken in Duitsland en naar schatting 400.000 Turken in Nederland) niet ongehinderd kan mobiliseren om “ja” te stemmen voor het referendum van 16 april. Door een ja- stem wordt het parlementaire stelsel in Turkije vervangen door een presidentieel systeem. En dat komt neer op nog meer macht voor president Recep Tayyip Erdogan. Dat verklaart de plotselinge ministeriële reislust.

8137500874_1167d82f23_zOm zijn frustratie te ventileren slingert hij de verwijten duchtig in het rond. Duitsland is nazistisch en Nederland neigt naar fascisme. Deze verwijten zijn niet alleen ongepast te noemen, de vraag kan ook gesteld worden of de pot de ketel niet verwijt dat hij zwart is. Want als het gaat om repressie en het fnuiken van ‘ongepaste’ stemmen, kent Erdogan ook wel het klappen van de zweep.

Een verborgen agenda?
Onder meer in Israëlische media wordt Erdogan openlijk vergeleken met Hitler. Reden hiervoor: zijn megalomane dromen van een hersteld Ottomaans Rijk (dat zou tegen 2023 een feit moeten zijn), de agressieve houding tegen Rusland, de dubbelzinnige houding tegenover Syrië en IS en de (uitroeiings)oorlog tegen de Koerden. Hopelijk deels kort door de bocht?

Tegelijkertijd houdt hij de VS zoet met (loze) beloftes van militaire steun in de strijd tegen IS. De Europese unie zit tussen hamer en aambeeld vanwege de migrantencrisis (zie inleiding). Bovendien is Turkije een belangrijk NAVO -partner. En uiteraard is de agressieve repressie en het monddood maken van alle kritiek na de mislukte staatsgreep, ook een teken aan de wand.

Dankbare situatie voor sommigen?
15 maart zijn er bij jullie verkiezingen geweest. Rutte laat zich gelden als kordate leider. Maar er is een ander, iemand met hetzelfde kapsel als Trump, voor wie deze hele historie en hysterie koren op de molen is. Ik ken zijn retoriek en kan hem als het ware parafraseren. “Zij moeten hun frustraties en problemen in het thuisland houden. Wij hebben daar niets mee te maken! Hij wil in Turkije een dictatuur invoeren? Dan moeten de zaakjes ginder maar geregeld worden en vooral niet hier worden uitgevochten.” De Vlaamse tegenhanger van de PVV (Vlaams Belang) hanteert dezelfde taal. Een taal die vooral verdeeldheid zaait.

Moeilijk evenwicht
Wanneer je besluit om over deze gebeurtenissen een tekst te maken, kan je dat moeilijk doen zonder zelf een mening te hebben. Alle feiten leg ik in de weegschaal en probeer een weloverwogen gulden middenweg te vinden. Een middenweg tussen de ‘uitzuivering’ van Erdogan na de staatsgreep , de vele gemuilkorfde criticasters en het recht op vrije meningsuiting voor hen en voor hem.

Ik stel me vooral de vraag of elke mening zonder meer getolereerd moet worden. Eindigt de vrijheid voor de ene niet waar die voor de andere begint? Maar in elk geval, het is wel duidelijk dat hierover het laatste woord nog niet is gezegd. En nu Wilders als tweede uit de verkiezingen komt, is dat voor Erdogan in zijn ogen misschien een rechtvaardiging van zijn groteske beschuldigingen. “Zie je wel dat ze racistisch zijn!”

Beeld: Flickr / valeriy osipov

Share

Bert van de Velde

Bert ('78) heeft godsdienstwetenschappen gestudeerd in Antwerpen. Lesgeven was gepland, maar is moeilijk gebleken. Halverwege zijn studie heeft hij de diagnose m.s. gekregen. Momenteel rolt hij door het leven. Hij krijgt een invaliditeitsuitkering en veel liefde van zijn echtgenote. Hij heeft haar leren kennen via internet. Samen hebben ze twee kinderen. Een vrouw en kinderen had hij ooit opgegeven. Soms geeft hij lezingen over religie en aanverwanten. Schrijven is zijn uitlaatklep, mogelijk dankzij spraakherkenning. In zijn boekenkast staan twee boekjes van zijn hand, uitgegeven in eigen beheer. Een kinderboek volgt. Iedere week post een Vlaamse internetkrant een column van hem.