Bert – Een boek over beperking

Oef! Na ruim een jaar werk is mijn (jeugd)boek klaar om losgelaten te worden. Het boek is getiteld ‘Rollen’. Het gaat dan ook over twee mensen die rollend door het leven moeten. Met het boek wilde ik, subtiel en zeker niet belerend, een boodschap meegeven.

We komen niet van Mars
Heel wat mensen met een beperking worden soms zonder enige schroom aangestaard of nagestaard. Alsof ze van Mars komen, alsof het te vermijden mensen zijn. Vaak worden ze genegeerd of uitgesloten. Dat hoeft echt niet. Doe gewoon gewoon, het zijn mensen zoals anderen. Ik heb getracht om deze verkeerde visie te veranderen.

Ik heb het boek in de eerste plaats voor jeugdige lezers geschreven. Want een mentaliteitsverandering begint bij de jeugd. Zij zijn de toekomst, zij hebben de toekomst. Wat zeker niet wil zeggen dat volwassenen Rollen niet mogen lezen. Graag zelfs!

Wat de jeugd betreft. Over het algemeen heb ik er wel goede hoop op. Ouders met kinderen die mij of andere mensen met beperking ontmoeten, reageren vaak erg verschillend. Het zijn meestal de ouders die ontwijken. En de kinderen die gezond nieuwsgierig kijken of vragen stellen. En dat terwijl de ouders ziende blind of Oost-Indisch doof zijn.

cover met titelPoging om interesse te wekken
Om een idee te geven van de inhoud:

Hans Michiels is een knaap die na een weekendje logeren bij zijn oma met de fiets terugkeert naar huis. Onderweg wordt hij aangereden door een wegpiraat die het hazenpad kiest. Hans wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht en geopereerd. Hij heeft een ernstig letsel aan de rug. Er volgt een revalidatie, maar die kan niet voorkomen dat Hans rolstoelgebonden blijft.

Zijn vader is MS-patiënt en ook rolstoelgebruiker.  Oma heeft het er altijd moeilijk mee gehad dat haar dochter met hem is getrouwd.  Nu nog negeert ze hem op alle mogelijke manieren. Ze heeft nogal een eenzijdige kijk op en foutief beeld van mensen met beperking. Volgens haar zijn die mensen niet sterk genoeg en soms flauw. Zijzelf is immers 74 en kan en doet nog alles zelf. Ze noemt zichzelf trots een sterke vrouw. Door het ongeluk van haar kleinzoon verandert haar visie.  Oma aanvaardt haar schoonzoon en besluit zelfs om naar een rusthuis te gaan, iets wat haar dochter vaak vruchteloos heeft gevraagd.

Om het verhaal wat luchtiger te maken: het onderzoek naar het vluchtmisdrijf wordt gevoerd door twee tamelijk komische agenten, Korte en Kale. Uiteindelijk achterhalen ze de identiteit van de chauffeur dankzij de beelden van een bewakingscamera. Er wordt een opsporingsbericht gemaakt en de chauffeur wordt herkend door de ouders van Hans. Het is de vader van een kameraad van hun zoon. Een belangrijke getuige van het ongeluk, iemand in een blauw autootje die op de camerabeelden te zien is, maar helaas onherkenbaar, heeft zich nog niet gemeld. In het rusthuis leert oma een vriendelijke man kennen.  Hij heeft een blauw autootje.  Het boek eindigt met deze zin:  “Ik ga iets doen wat ik al veel eerder had moeten doen.”

Vingeroefening?
Het boek is geen literatuur van de bovenste plank, maar hopelijk ook niet van de onderste. Volgens een leraar Nederlands die intussen gepensioneerd is, zou het gelezen kunnen worden door kinderen en jongeren vanaf 12 à 13 jaar. Ik had met hem over het boek gesproken als een ‘vingeroefening’. Volgens hem is het meer dan dat. Van de middelste plank dan? Hoe het ook zij: ik ga zeker niet zweven.

Ik hoop er alleen stiekem een beetje op dat de visie van sommigen, jong of ouder, een beetje kan veranderen. Misschien toch een beetje zweven?

Tot slot
Een kort reclameblok. Het boek is te bestellen via www.boekenbestellen.nl/boek/rollen
Wie het zou bestellen en lezen mag me altijd met beide voeten op de grond zetten. Geen probleem.

Beeld: Bert van de Velde

Share

Bert van de Velde

Bert ('78) heeft godsdienstwetenschappen gestudeerd in Antwerpen. Lesgeven was gepland, maar is moeilijk gebleken. Halverwege zijn studie heeft hij de diagnose m.s. gekregen. Momenteel rolt hij door het leven. Hij krijgt een invaliditeitsuitkering en veel liefde van zijn echtgenote. Hij heeft haar leren kennen via internet. Samen hebben ze twee kinderen. Een vrouw en kinderen had hij ooit opgegeven. Soms geeft hij lezingen over religie en aanverwanten. Schrijven is zijn uitlaatklep, mogelijk dankzij spraakherkenning. In zijn boekenkast staan twee boekjes van zijn hand, uitgegeven in eigen beheer. Een kinderboek volgt. Iedere week post een Vlaamse internetkrant een column van hem.