Bert – Een kink in de kabel

Sinds geruime tijd hoesten onze zoon en dochtertje. Aanvankelijk alleen onze zoon. En het hoesten was in zijn geval eerder blaffen. Enige tijd later is zijn zusje gevolgd. Bij haar was het minder hevig, maar wel knap vervelend. Mijn vrouw en ik hoorden het hevige hoesten nog nagalmen in ons hoofd als we gingen slapen.

Verrassend verdict
Omdat onze zoon lichte astma heeft, heeft het even geduurd voor het blaffen verklaard kon worden. Zijn medicatie stond immers al enige tijd op punt. Ook de huisarts wist het even niet meer. De dosis van zijn medicatie (twee verschillende inhalators – puffers) verhogen naar het maximum, dan maar? Er is dan nog een derde exemplaar toegevoegd door de kinderarts. Toen had hij een blauwe, een rode en een oranje.

Uiteindelijk heeft de arts een staaltje genomen van het neusslijm. En dat is voor onderzoek naar een lab gestuurd. Enige tijd later heeft de arts gebeld met de verlossende maar ook verrassende uitslag. Kinkhoest. De school moest op de hoogte worden gebracht en zij hebben het geval van kinkhoest op hun beurt aan de overheid gemeld. Dat is verplicht. Niet alleen in België, veronderstel ik?

4919795171_771ae41b50_zVaccinatie
Onmiddellijk werd door Jan en alleman de vraag gesteld of hij dan niet gevaccineerd was. Natuurlijk wel, want ook dat wordt standaard gedaan. Net zoals vaccinatie voor mazelen, bof, pneumokokken, meningokokken, hepatitis B, tetanus en rubella voor meisjes. Kinderen worden behoorlijk volgespoten. Absoluut niet plezierig, maar misschien wel goed dat het gebeurt? Misschien, want heel wat mensen hebben hun bedenkingen bij die ‘vaccinatiecocktail’.

Sommige prikjes krijgen kinderen als zuigeling en andere op latere leeftijd. Er zijn ook bepaalde vaccinaties die herhaaldelijk gegeven worden. En kinkhoest is er een van. Dat wordt aan zuigelingen gegeven en herhaald aan het begin van de lagere school en het begin van de middelbare school. En dan zou een kind beschermd moeten zijn. Met nadruk op ‘zou’.

Ouderlijke bezorgdheid
Onze zoon wordt bijna 11, enkele jaren voor de herhaling van de vaccinatie dus. Beide artsen vertelden ons dat de bescherming op die leeftijd al enigszins is afgenomen. Dat de herhaling in het eerste jaar van het middelbaar soms te laat komt. Wij stelden ons toen de vraag ‘indien dat geweten is, waarom die herhaling dan niet wat eerder?’ Misschien te logisch gedacht. En wij zijn ook geen deskundigen ter zake. Gewoon ouders die letterlijk en figuurlijk wakker lagen door de gezondheid van hun kroost.

We zijn nu ruim drie maanden verder en er wordt nog steeds gehoest, maar gelukkig heel wat minder. Ons dochtertje heeft vooral ‘s morgens nog last en onze zoon na inspanning. Onlangs werd door de school een soort voettocht georganiseerd. Afhankelijk van de leeftijd een wandeling van verschillend aantal kilometers. Kinderen van de lagere school moesten deelnemen. Alleen wie een doktersattest had, was vrijgesteld. Toen we hierover bezorgd informeerden bij de kinderarts – onze zoon zou met zijn klas 15 km afleggen-, hoefden we zelfs niet expliciet om een attest te vragen. “Kom het maar halen.”

Mogelijke oorzaak?
Misschien geheel overbodig en nutteloos, maar als ouder stel je dan de vraag ‘hoe heeft hij dat opgelopen?’ Een mogelijke oorzaak, waar ook zijn schooljuf aan dacht, is een hardnekkig hoestende klasgenoot. Hij zit in de klas naast onze zoon en hoest al sinds het einde van november. Regelmatig heeft de juf de ouders er al over aangesproken. Helaas kan ze niet veel meer doen. Ze kan de ouders niet verplichten om een arts op te zoeken.

We hebben ons wel eens de vraag gesteld of die jongen en vooral zijn ouders, weet hebben van vaccinatie of de mogelijkheid daartoe. Het gaat immers om nieuwkomers. Een bedenking die we ons maakten zonder enige vingerwijzing of negatieve gedachten. Mogelijk zijn de ouders van het principe ‘laat de weerstand zijn werk maar doen’. En daarmee zijn ze misschien wel slimmer? Wie weet. ‘What doesn’t kill you makes you stronger’. In dat opzicht?

Tot slot
“Niet de arts maar het lichaam geneest de ziekte” – Hippocrates

Beeld: Flickr / Blake Patterson

Share

Bert van de Velde

Bert ('78) heeft godsdienstwetenschappen gestudeerd in Antwerpen. Lesgeven was gepland, maar is moeilijk gebleken. Halverwege zijn studie heeft hij de diagnose m.s. gekregen. Momenteel rolt hij door het leven. Hij krijgt een invaliditeitsuitkering en veel liefde van zijn echtgenote. Hij heeft haar leren kennen via internet. Samen hebben ze twee kinderen. Een vrouw en kinderen had hij ooit opgegeven. Soms geeft hij lezingen over religie en aanverwanten. Schrijven is zijn uitlaatklep, mogelijk dankzij spraakherkenning. In zijn boekenkast staan twee boekjes van zijn hand, uitgegeven in eigen beheer. Een kinderboek volgt. Iedere week post een Vlaamse internetkrant een column van hem.