Carrie on – De achterburen zijn verhuisd

VerhuisdozenDe achterburen zijn verhuisd. Ik merkte het direct. We waren net thuis van Schiphol. Ik miste de blik van de grijze buurvrouw toen ik de balkondeur opende.

Ze keek altijd geamuseerd als ik die deur ontgrendelde. Waarschijnlijk wist ze dat ik dan de katten op het balkon laat. Ze keek altijd met twinkelende ogen naar ze. De katten keken terug.

Het huis van de buren heeft een grote tuin op het zuiden. De grijze buurvrouw zat daar bij elke zonnestraal die maar door de wolken brak. In december zat ze er met haar gewatteerde winterjas. In juli op een ligstoel. Het had iets rustgevends, die oudere dame, zo in de zon. Soms nam ook haar kleine echtgenoot plaats op de witte tuinstoelen. Hij keek nooit uit zichzelf naar onze katten, alleen als zijn vrouw hem aanstootte.

In de vensterbank stond een strijkbout. De kleine echtgenoot streek elke ochtend rond zevenen. ’s Avonds laat kroop de grijze buurvrouw vaak achter de computer. Eén keer zag ik de kleine echtgenoot met korte, afgemeten gebaren een rugzak uitpakken terwijl zijn mond bewoog. Van tijd tot tijd kwam er een jongen op een brommer. Hij bleef vaak eten. De grijze buurvrouw kookte, de kleine echtgenoot waste af. Al enige tijd stond een bord met Te Koop in de tuin.

Over en weer moet je elkaar inkijk gunnen, schreef Martin Bril. Vermoedelijk zagen ze ons ook. Wie weet hoe ze mij zagen, hoe ze mij zouden beschrijven… als de blonde vrouw die rond zessen thee maakt met haar bril op? Ze hebben misschien gezien dat de jongen met de donkere krullen nu op het balkon zit zonder te roken. Ze hebben onze kitten wellicht zien uitgroeien tot een volwassen poes. En God weet wat nog meer.

De strijkbout is weg. We horen de hele dag gebonk, geschuur en opgewonden stemmen. Er komen veel verschillende mensen. Een blonde, studentikoze man en een vrouw met ravenzwart haar zijn er altijd. De vrouw loopt druk door het huis. Ze zijn jonger dan wij. Er staat een container waar ze al het puin ingooien.

Ik ben blij dat er meteen nieuwe buren zijn; we zijn gespaard voor de aanblik van het lege huis. Maar niemand kijkt op als ik de katten naar buiten laat; ze horen de balkondeur niet eens opengaan. En dat is toch droef.

 

Beeld: Photl.com.

Share

Carrie

Carrie (33) is docent op een universiteit en is getrouwd met F. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.