Carrie on – De likkende gitarist

Videoclips vormen een belangrijk deel van de beelden van mijn jeugd. De kleine filmpjes bij popliedjes waren een essentiële informatiebron. Je baseerde er je danspasjes op. En je droombeelden. Maar dromerijen zijn niet altijd zo geweldig als ze uitkomen. Be careful what you wish for.

Dancing in the Dark
Mijn buurmeisje en ik waren er eigenlijk te jong voor, maar de clip van Bruce Springsteens Dancing in the Dark bleef ons bij. En dat was niet zozeer vanwege het lied, maar meer vanwege het verhaaltje. Je zag namelijk hoe Bruce zijn oog liet vallen op een meisje in het publiek en haar meevroeg op het podium. Voor degenen met weinig tijd of geduld: het gebeurt bij 3.27. Er is in ieder geval flink bij gezwijmeld: het idee dat je opgemerkt kon worden door een sexy zanger met een witte bloes die dan hey baby zou roepen. Ieder meisje van de jaren 70-generatie wilde dat meisje zijn. En waarschijnlijk wilde iedere jongen Bruce zijn.

Oogcontact
Pubers waren we, maar romantische pubers. Dus mijn buurmeisje en ik waren erg goed in dagdromen en zuchten. Over Tom Barman van dEUS heb ik vele love stories verzonnen, terwijl mijn buurmeisje juist de hots had voor Milli Vanilli. Ik weet nog dat ik hardop wenste dat ik ooit opgemerkt zou worden door een bandlid. Mijn buurmeisje en ik probeerden het altijd, oogcontact krijgen met die ene leuke zanger, of die knappe bassist. Meer hoefde niet. Van het begrip groupie hadden we immers nog nooit gehoord.

Lippen

Hofmakerij
Helaas is het nooit gebeurd; mijn Dancer-in-the-Dark-momentje heeft nooit plaatsgehad. En, als er misschien ooit naar mij geknipoogd is vanaf de bühne, heb ik het niet eens gemerkt. Ik ben erg slecht in het ontdekken van hofmakerij. Mijn buurmeisje vindt het nog altijd zo grappig, dat ik naar het toilet vertrok toen een jongen mij langer dan normaal aanstaarde. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik lipstick op mijn tanden zou hebben, of mascara op mijn wang, zoals wel vaker. Dat hij naar me keek omdat hij me leuk zou kunnen vinden, kwam simpelweg niet in me op.

Sjans
De hele clip was ik allang vergeten toen ik in de zomer van 2011 naar een concert ging met vrienden. “Volgens mij heb je sjans”, zei iemand tegen me. En toen zag ik het ook. Een der gitaristen knipoogde naar me. En later likte hij zelfs zijn lippen naar me. Het ging maar door. Andere mensen in het publiek stootten elkaar aan en keken naar me. Nog weken ben ik ermee gepest door mijn vrienden. Wat zeg ik? Nog maanden. Elke keer als het gesprek komt op sjans, gitaristen, concerten, of het weer, herinneren ze me aan dit incident. En ik bloos elke keer. Niet om te koketteren, maar omdat ik weer voel hoe het is om daar te staan, tussen de ginnegappende dertigers. Dus, pas op wat je wenst. Als het uitkomt is het soms lang zo leuk niet.

Dagdroom
Oh ja. Het clipje was – natuurlijk – van begin tot eind gescript en geregisseerd. Dat kwam later uit. Het meisje dat door Bruce werd uitgekozen, bleek Courtney Cox te zijn, die later beroemd zou worden als Monica in Friends. Een Dancer-in-the-Dark-momentje is dus een dagdroom voor pubers. En dat is prima zo.

Beeld: Flickr.com/sunshinecity.

Share

Carrie

Carrie (33) is docent op een universiteit en is getrouwd met F. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.