Carrie on – Duckfaces en magie

Carrie – Lange man Een concert bijwonen aan de andere kant van de wereld, dat leek me geweldig. Geïnteresseerd keek ik om me heen tijdens het festival Celebrate Brooklyn. Bij dezen mijn bevindingen.

We zijn meer dan vijfduizend kilometer van Nederland verwijderd. Ik had gedacht dat een concert hier heel anders zou zijn. Maar, ook hier heb je festivalgangers die het hele concert filmen op hun telefoon, of om de twee seconden foto’s maken. Ik stel me altijd voor dat ze zich thuis bij de foto’s pas realiseren waar ze zijn geweest. Ze zijn in ieder geval niet in het hier en nu. Lijkt me zonde. Ook zijn er echte, echte fans die al bij de eerste noot die gespeeld wordt, weten welk nummer het zal worden. Woord voor woord zingen ze vervolgens alles mee. En het regende de hele avond, ook dat gaf alles een Nederlands tintje.

Alleen Op De Wereld
Of het nou nep is of niet, Amerikanen zijn veel vriendelijker in het dagelijks verkeer. Je hoort “excuse me” als ze langs je willen, op de kleinste actie volgt een “thank you”. En natuurlijk is “have a nice day” niet van de lucht. En toch kom je ze ook hier tegen: de Beukers, de concertbezoekers die zich naar voren ellebogen. En niet te vergeten: de mensen die Alleen Op De Wereld niet zien als een boektitel van Hector Malot, maar als een levensovertuiging. Dus ook op festivals. Blijkbaar is er geen ontsnappen aan. Een speciale categorie daarvan bestaat uit mensen die het gehele concert blijven kletsen. Dat je af en toe iets zegt tegen je buurman of buurvrouw lijkt me volstrekt gedoogbaar, maar het gehele concert opvullen met verbaal geluid is echt heel vreemd, vind ik. Als je wilt babbelen, ga je toch naar een kroeg? Vanavond stond ik voor een groepje jongens dat doodleuk alle andere concerten van de band doornam. Dat is dus kennelijk ook een internationaal verschijnsel.

Dansen met duckface
Ook zijn er mensen die overdreven leuk dansen op de muziek, omdat ze vooral met hun vrienden bezig zijn. De dans gaat meestal gepaard met een duckface en soms dansen ze zelfs met hun rug naar de band. Extreem grappige of strakke dansmoves worden gedeeld. Dit zijn, vaak, ook degenen die tomeloos gaan zoenen, later in het concert. En ze geven degenen achter hen daar ongegeneerd uitzicht op. Bwugh.

Lange man
Bijna 1 meter 80 ben ik. In Nederland ben je dan – zeker als vrouw – best een beetje lang. Maar hier in de Verenigde Staten ben ik echt rijzig. “Ongelofelijk, ik kan alles zien”, zei ik enthousiast tegen meneer F. Want ja, het was best bijzonder om vanaf het midden van het veld zomaar de band te kunnen zien zonder grote kerels en potige vrouwen voor me. Maar lang duurde het niet. Ik was de langste vrouw in het park, zonder meer, maar niet de langste mens. Op het hele festival was één man van twee meter en natuurlijk ging hij voor me staan. Jahoor, ook hier zag ik een deel van het concert met een schouder en een hoofd voor me.

Magisch
Dit lijkt een zure, bitse column van een norse columniste. Maar niets is minder waar. Een geweldige band in het echt zien, is magisch. Je vergeet alles om je heen. Elke noot komt aan. Op mijn zestiende bezocht ik mijn eerste festival en ik weet: al die bijzondere types horen erbij. Het heeft iets troostends om duckfaces, boomlange gozers en meezingers weer bezig te zien. Ik blijf me verwonderen. Ze zijn de kersen op de taart. Ook in Brooklyn, New York.

Share

Carrie

Carrie (33) is docent op een universiteit en is getrouwd met F. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.