Een concert bijwonen aan de andere kant van de wereld, dat leek me geweldig. Geïnteresseerd keek ik om me heen tijdens het festival Celebrate Brooklyn. Bij dezen mijn bevindingen.
We zijn meer dan vijfduizend kilometer van Nederland verwijderd. Ik had gedacht dat een concert hier heel anders zou zijn. Maar, ook hier heb je festivalgangers die het hele concert filmen op hun telefoon, of om de twee seconden foto’s maken. Ik stel me altijd voor dat ze zich thuis bij de foto’s pas realiseren waar ze zijn geweest. Ze zijn in ieder geval niet in het hier en nu. Lijkt me zonde. Ook zijn er echte, echte fans die al bij de eerste noot die gespeeld wordt, weten welk nummer het zal worden. Woord voor woord zingen ze vervolgens alles mee. En het regende de hele avond, ook dat gaf alles een Nederlands tintje.
Alleen Op De Wereld
Of het nou nep is of niet, Amerikanen zijn veel vriendelijker in het dagelijks verkeer. Je hoort “excuse me” als ze langs je willen, op de kleinste actie volgt een “thank you”. En natuurlijk is “have a nice day” niet van de lucht. En toch kom je ze ook hier tegen: de Beukers, de concertbezoekers die zich naar voren ellebogen. En niet te vergeten: de mensen die Alleen Op De Wereld niet zien als een boektitel van Hector Malot, maar als een levensovertuiging. Dus ook op festivals. Blijkbaar is er geen ontsnappen aan. Een speciale categorie daarvan bestaat uit mensen die het gehele concert blijven kletsen. Dat je af en toe iets zegt tegen je buurman of buurvrouw lijkt me volstrekt gedoogbaar, maar het gehele concert opvullen met verbaal geluid is echt heel vreemd, vind ik. Als je wilt babbelen, ga je toch naar een kroeg? Vanavond stond ik voor een groepje jongens dat doodleuk alle andere concerten van de band doornam. Dat is dus kennelijk ook een internationaal verschijnsel.
Dansen met duckface
Ook zijn er mensen die overdreven leuk dansen op de muziek, omdat ze vooral met hun vrienden bezig zijn. De dans gaat meestal gepaard met een duckface en soms dansen ze zelfs met hun rug naar de band. Extreem grappige of strakke dansmoves worden gedeeld. Dit zijn, vaak, ook degenen die tomeloos gaan zoenen, later in het concert. En ze geven degenen achter hen daar ongegeneerd uitzicht op. Bwugh.
Lange man
Bijna 1 meter 80 ben ik. In Nederland ben je dan – zeker als vrouw – best een beetje lang. Maar hier in de Verenigde Staten ben ik echt rijzig. “Ongelofelijk, ik kan alles zien”, zei ik enthousiast tegen meneer F. Want ja, het was best bijzonder om vanaf het midden van het veld zomaar de band te kunnen zien zonder grote kerels en potige vrouwen voor me. Maar lang duurde het niet. Ik was de langste vrouw in het park, zonder meer, maar niet de langste mens. Op het hele festival was één man van twee meter en natuurlijk ging hij voor me staan. Jahoor, ook hier zag ik een deel van het concert met een schouder en een hoofd voor me.
Magisch
Dit lijkt een zure, bitse column van een norse columniste. Maar niets is minder waar. Een geweldige band in het echt zien, is magisch. Je vergeet alles om je heen. Elke noot komt aan. Op mijn zestiende bezocht ik mijn eerste festival en ik weet: al die bijzondere types horen erbij. Het heeft iets troostends om duckfaces, boomlange gozers en meezingers weer bezig te zien. Ik blijf me verwonderen. Ze zijn de kersen op de taart. Ook in Brooklyn, New York.
Carrie
Carrie (32) is docent communicatie op een universiteit. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Carrie is getrouwd met F. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.
Mooi geschreven! En festivalbezoekers zijn inderdaad een volkje apart, maar oh zo nodig voor die extra schwung.
Ik was twee jaar terug trouwens op een Bluegrass festival in het Golden Gate Park in San Francisco en daar was het wel behoorlijk anders: niks geen lange mensen of dansende duckfaces, iedereen zat netjes op een meegebracht camping stoeltje te genieten van de optredens :)
En bij welk concert was je? Nu ben ik wel erg benieuwd…
Ik was bij Wilco ! :)
Geweldig geschreven. Ow men, ik dacht dat ik de enige was die zich kon ergeren aan bepaalde concertgangers inderdaad: de mensen die praten,de mensen die helemaal losgaan en waarvan je regelmatig een elleboog in je rib krijgt, of die continue met de telefon in de lucht staat.
maar toch, je was in New York. Das het belangrijkste :)
Leonard Cohen is zigeunermuziek.
Vandaag schrijft Arnon Grunberg in de Volkskrant over zijn bezoek aan het concert dat Leonard Cohen gaf in het Olympisch Stadion Net als recensent Gijsbert Kamer vindt hij het optreden van een ‘haast buiten
aardse schoonheid’.
Het genieten wordt hem danig dwarsgezeten door kwebbelende medebezoekers. Met name door zijn achterbuurvrouw die steevast net gespeelde nummers van commentaar voorziet in de trant van “Dit lijkt zigeunermuziek”.
Op een ander niveau lijden de concerten bij het Dok op het Groningse Noorderzon aan hetzelfde euvel. Zolang er een rampetambeband staat te spelen is er weinig aan de hand. Wordt de muziek subtieler (bijv. afgelopen maandag met Alt-J), dan gaat het mis. Alsof het niks kost (klopt), kwekt een aantal studentes zich luidkeels door de subtiele gitaarpatronen van de band. Eén beklaagd zich over het feit dat haar vriendje zich tijdens haar afwezigheid aan een ander heeft vergrepen. Haar vriendin zucht dat ze deze maand nog steeds niet ongesteld is geworden. Of hier sprake is van een 1+1=2, wordt niet geheel duidelijk.
In dat licht valt het misschien te billijken dat op het komende ‘Into the Great Wide Open’ festival voor het concert van Perfume Genius door bezoekers zal moeten worden geloot om toegang te krijgen tot de plaatselijke kerk waar het concert zal plaatsvinden. Een wonderlijke maatregel die garant zal staan voor een optreden waarbij je een speld zal kunnen horen vallen wanneer de goddelijke muziek zich aan de gelovigen (waaronder ikzelf) zal openbaren.
Ik heb weleens gewoon gevraagd of ze konden zwijgen …toen meisjes over de kleding praatten die ze zouden dragen op de volgende Lowlands-dag.