Wie een ander perspectief wil, hoeft niet naar de andere kant van de wereld te reizen. Het kan veel eenvoudiger: ik raad je aan om in je eentje koffie te gaan drinken.

Mensen die in hun eentje een kop koffie drinken of een broodje zitten te eten. Tjongejonge, dat vond ik toch zo sneu, zeg. Ik zag ze weleens zitten als ik van afspraak naar afspraak fietste. Dat die mensen hun gebrek aan vrienden zo ten toon durfden te stellen, dat was toch wel het toppunt van jammer. Wat een eenzaamheid! Wat een droeftoeters en faalhazen! Tot ik een poosje geen baan had. En wel zin in een koffie.

Medelijden
Besmuikt zette ik me in een hoekje van een lunchtentje. Nu was het toch wel erg met me. Niet alleen was ik dus werkloos, maar ook zat ik hier zo verdomd alleen. Dat kon iedereen vast aan me zien. Alle ogen zouden meewarig naar kijken. Iedereen zou mij sneu zou vinden.

Maar het medelijden van omstanders bleef uit. In een koffietentje vindt niemand je gek als je alleen blijft, als je niet op een afspraak blijkt te wachten. Velen drinken solo. Je ziet het pas, als je het doorhebt.

Vriendenschare
Al snel besefte ik dat ik mensen ten onrechte tot sneuneus gebombardeerd had. Want: wilde het eigenlijk wel iets zeggen over mijn vrienden? Mijn vriendenschare was nog even talrijk als anders, maar iedereen werkte of deed iets met luiers. En dat betekende natuurlijk niet dat ik dus maar achter de voordeur moest blijven. Wie zin heeft in koffie, mag koffie kopen in Nederland. En lekker alleen opdrinken. Eigenlijk een enorme vrijheid.

Koffietentjes
Bovendien bleken die koffietentjes heel fijne plekken om te verblijven. Hoe dan ook. Er bleken allerlei leuke tijdschriften in zo’n voorhanden te zijn, zelfs de weekbladen die je nooit zou kopen. Je mag ze zomaar pakken en lezen.

Vaak draaien ze er loungemuziek, daar heb ik – zacht gezegd – nogal een hekel aan. Maar, als je daar dan zit, in zo’n mooie lichte ruimte met grote ramen, dan vind je het opeens niet zo erg meer. Het past in het plaatje. Je hoort de bedaarde tonen, je kijkt naar buiten… Alles wat op straat gebeurt, lijkt plots een hippe commercial. En jij kunt de voorbijgangers bekijken zonder gêne. Je koffie is namelijk een perfect alibi. Alle mensen met verstandige kapsels en regenjacks, lijken op weg naar iets kunstzinnigs. Gehaaste bussen lijken op weg naar sauna’s en yogastudio’s.

Moment
Een kop koffie of zelfs een lunch in je eentje, is een Moment met de grote M. Al het Happinez-jargon wordt opeens van toepassing. De wereld trekt aan je voorbij en jij bent alleen met je gedachten. Je leest eens wat, of je luistervinkt een beetje, maar verder heb je alle tijd en ruimte om je leven eens de revue te laten passeren. Je hebt even geen haast. Problemen lijken minder groot. Ik ben sindsdien helemaal om. Inmiddels heb ik al tijden een baan en ben ik drukker dan ooit met vrienden, feestjes, afspraken en werk, maar nog steeds drink ik koffie in mijn eentje. Want oh, hoe vredig is de wereld die ik zie, vanuit de Coffee Company. Ik verdenk ze er zelfs van, dat ze iets rustgevends in mijn thee doen. Ik kan er in ieder geval de hele week op teren.

Beeld: Flickr.com/*saxon* en Carrie.

Carrie

Carrie (32) is docent communicatie op een universiteit. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Carrie is getrouwd met F. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.

Carrie heeft 27 artikelen geschreven.