Een mosgroene cape had ik om mijn schouders. De cape was ruw dichtgeknoopt door het meisje met de hanenkam. Het was onvermijdelijk; ik moest hierheen, maar ik zag er al tegenop vanaf het moment dat ik mijn voet over de drempel had gezet.

Hipheid
Er hing een sfeer alsof er net een enorme ruzie was geweest, alsof er juist met servies was gegooid. Ik ving een half verhaal op van een blauwharige jongen die vorige week 112 had gebeld, omdat zijn spatader was gesprongen. “Ze blijven tegen je praten hè, om je bij kennis te houden.”

“Je mag je haar niet meer in een scheiding dragen, dat is echt dodelijk”, had ze tegen me gezegd, met een serieusheid alsof ze zojuist het Higgsdeeltje had ontdekt. Het gezicht van het hanenkam-meisje zag eruit alsof ze nooit lachte en niet tot schateren in staat was.

Binnen no time was ik mijn droge vakantiehaar kwijt, onderwijl haar suggesties parerend. (“Nee, asymmetrisch is niets voor mij, dank je.”) Onder mijn cape zat ik me vertwijfeld af te vragen waarom ik nu juist naar deze zaak was gegaan. Ik hoopte dat hun hipheid op me zou afstralen, of zoiets. Maar, het werkte averechts: ik voelde me juist sloom, oud en belegen.

Intiem
Je hoofd en je voorkomen in handen van een volslagen onbekende is dus ontzettend intiem, bedacht ik me. Het hanenkam-meisje bepaalde hoe ik er de komende weken bij zou lopen. En dat terwijl we geen enkele connectie met elkaar hadden, dat was al duidelijk geworden. Al mijn pogingen tot een leuk praatje smoorde zij in een kortaf “ja” of een snauwerig “nee”. Verder maakte ze constant opmerkingen over mijn slechte haarverzorging. Een andere kapper, van wie ik nu definitief had vastgesteld dat het toch een man was, veegde mijn door de zon uitgedroogde krullen weg. Hij luisterde af en toe mee, leunend op de bezem.

Spiegel
En dan moest ik ook nog aankijken tegen die vrouw in de spiegel. Het licht was meedogenloos, ik zag groene en grijze vlekken op mijn gelaat die ik normaal nooit had opgemerkt. Mijn blik was geschrokken en mijn benen leken enorm. De speldjes in mijn haar waren niet bepaald de kers op de taart. Ik kon me niet voorstellen ooit begeerlijk te zijn of te zijn geweest. Ik neem me elke keer weer voor om direct de gracht in te lopen als ik mezelf zo heb gezien.

Happy end
Maar het kwam allemaal goed. Niet alleen was de spatader weer dichtgebrand, ook had ik weer een goede coupe om me deze week weer in het gedruis te storten. En over een paar weken mag ik weer naar mijn eigen kapster Laura, als ze terug is van zwangerschapsverlof. Ik weet nu weer hoe ik haar waardeer.

Beeld: stock.xchng/lizerixt.

Carrie

Carrie (32) is docent communicatie op een universiteit. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Carrie is getrouwd met F. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.

Carrie heeft 27 artikelen geschreven.