Carrie on – Lowlands. Of: een festivalverklaring

Eigenlijk kan ik er met mijn hoofd niet bij dat ik vrijwillig ga kamperen met 60.000 mensen die niet douchen, maar wel drank en drugs hoog in het vaandel hebben staan. Toch ga ik heel graag naar festivals. In deze column zal ik mij proberen te verklaren.

Als u deze column leest, ben ik reeds vertrokken. Ik sta waarschijnlijk nog in de file op een dijk ergens in Flevoland, te wachten tot we mogen. Het is ook eigenlijk van de gekke, zal ik weer denken, als ik mensen een joint zal zien opsteken achter het stuur of rotmuziek uit een gammele bus zal horen opklinken. Er zal weer even een moment komen dat ik denk: waarom doe ik dit ook alweer? Gelukkig zal het antwoord snel komen.

Mensenmassa’s
Eigenlijk houd ik niet van grote mensenmassa’s. En ook al ga ik nu al meer dan de helft van mijn leven naar festivals, dat is nooit veranderd. Maar, je leert steeds beter manoeuvreren en accepteren dat het simpelweg druk is. Het heeft ook iets prettigs, opgaan in de massa. Je hoeft je nooit alleen te voelen. Bovendien loop je soms zomaar iemand tegen het lijf, zoals verloren gewaande klasgenoten of leuke kennissen. Of Torre Florim. Of je raakt aan de praat met een vreemde. Zo ontmoette ik ooit een ambitieuze meubelmaakster en de jongen met de telefoon.

Lowlands – sfeer
Muziek

De muziek, daar draait het allemaal om, zou je zeggen. Er is niets fijner dan een band zien spelen in het echt. Daar verheug ik me al weken op. Ben Howard zingt me al maanden toe als ik naar mijn werk loop. Blaudzun ga ik ook eindelijk live meemaken. Ten langen leste ga ik stuiteren op Triggerfinger. Maar misschien ook niet. Soms blijf je net wat langer hangen in een tent en ontdek je een band uit Oostenrijk. Of het lukt je om binnen te komen bij een theatervoorstelling. Of je gaat mee naar een zangeres waar een festivalmaatje enthousiast over is. Het kan verkeren.

Grote tevredenheid
Ik kom altijd verfrist terug. Hoewel ik natuurlijk feitelijk chronische moddervlekken in mijn kleren heb. En uitgeput ben. Het lijkt alsof we allemaal een beetje door Lowlands worden opgetild. Je staat buiten de tijd. Op een gegeven moment, vaak al op donderdagavond, overvalt me een gevoel van grote tevredenheid. Dat komt door de leuke groep waarmee ik ga. En ik besef weer dat in het gras zitten met een biertje soms gewoon alles is wat je nodig hebt. Proost! Op Lowlands!

Beeld: Carrie.

Share

Carrie

Carrie (33) is docent op een universiteit en is getrouwd met F. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.