Een aantal van mijn vriendinnen is naast stapmaatje, uithuilgoeroe en modedeskundige ook moeder. Hun kinderen krijg je er zomaar bij. Ze noemen me tante en daar gaat een wereld achter schuil, zoveel is zeker.

In februari van 2011 werd ik voor het eerst écht tante. Floris werd toen geboren. En omdat ik getrouwd ben met de broer van zijn moeder, was het helemaal officieel. Maar, ik was eigenlijk al járen tante van de kinderen van mijn vriendinnen. Je maakt je soms ontzettend veel zorgen om ze. Je kijkt naar ze om, je let op ze. Je komt op verjaardagen. Je hoort hun verhalen aan en je leeft met ze mee. En je gaat nog van ze houden ook.

Klankbord
Een tante wordt niet gemeten langs dezelfde meetlat als ouders en stiefouders. Een tante mag veel gekker doen. Dus, met een tante ga je op stap. Van een tante krijg je een pijl en boog voor je verjaardag. En aan een tante vertel je dingen die je moeder niet hoort. Meestal over verkering.

Ook heb ik eens met een “neefje” avond aan avond gebeld, om te praten over zijn keuze om met school te stoppen. De huidige formatiebesprekingen waren er niets bij. En ik kwam een “nichtje” eens tegen toen ik rond zevenen naar het station toog. Op dat uur al, was ik klankbord voor vriendschapsverhalen. En dat terwijl ik normaal gesproken voor half acht eigenlijk niet aanspreekbaar ben. Pubers praten nu eenmaal graag met iemand die niet hun moeder is, maar daar wel dichtbij staat. Zo werkt dat.

Tante Car
De meeste kinderen zijn mij van lieverlee tante Car gaan noemen. Een titel die zo goed bekt, dat mijn vriendinnen hem over zijn gaan nemen. Ik sta zelfs zo in telefoons. Vriendin Nouck riep vanaf het terras eens zo hard “tante Car!!!” dat een vrouw onbedaarlijk schrok. Toen ik uiteindelijk op kwam dagen – het zat toen nog niet zo in mijn systeem om op tante Car te reageren – was de geschrokken vrouw zeer verbaasd dat er geen oude dame met permanent en blauwspoeling op de proppen kwam. Saillant detail is trouwens, dat mijn man door kinderen oom Car wordt genoemd. Ik geloof dat hij er niet erg mee zit.

Ziel onder de arm
Gisteren, tijdens de viering van het Leidens Ontzet, zag ik dat een kleine “neef” een beetje met zijn ziel onder de arm liep. “De kindjes hier eten alleen maar chips,” zei hij toen ik hem vroeg wat er was, “maar je moet ook groenten eten.” Tja. Ik legde hem uit dat op 3 oktober mensen nu eenmaal niet zo gezond hoeven te doen, het is immers feest. Maar daarmee was de kous niet af. “En oma is ook al weg.” Ik schoot natuurlijk meteen in de tantemodus en ik vroeg: “Is je oma in de hemel?” “Nee joh,” zei hij, “oma is hutspot gaan eten!” En hij schaterde zoals alleen kinderen dat kunnen. Had ik hem toch mooi uit zijn dip gehaald. Zo rolt tante Car.

Beeld: Flickr.com/wrgenec. 

Carrie

Carrie (32) is docent communicatie op een universiteit. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Carrie is getrouwd met F. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.

Carrie heeft 27 artikelen geschreven.