Carrie on – Watermeloenmoment

Kent u Dirty Dancing nog? De zoetige jaren 80-film over een meisje dat een verhouding krijgt met een losbandige dansleraar in een suffig vakantiepark? Welnu, in die film komt een scène voor waarin de hoofdrolspeelster een ruimte betreedt met allemaal erotisch dansende stelletjes.

Erotisch dansen is verboden in het vakantiepark; zij zou dit helemaal niet mogen zien. Dus de dansleraar zegt: “Wat doet zij hier?” Dit is voor haar natuurlijk het moment om een snedige opmerking te maken, iets wat indruk maakt, iets waar hij over zal moeten denken. Het enige wat ze kan uitbrengen is: “I carried a watermelon”. Deze opmerking is niet alleen overbodig, ze staat namelijk – als ik me goed herinner – nog met deze vrucht in haar armen, maar ook enorm niet-cool. Haar teleurstelling in zichzelf is bijna tastbaar. Ze baalt dat ze niet met iets beters op de proppen is gekomen. Ze had graag indruk gemaakt op de sexy dansleraar, gespeeld door Patrick Swayze, maar die kans leek verkeken.

Zelf heb ik ze meer dan dagelijks, momenten dat je zou willen dat je scherpzinnig uit de hoek kwam. Het lukt me wel om het juiste te zeggen als ik dat wil. Maar nog altijd zijn er momenten waarvan een mens gaat blozen, momenten waarvan je je later in bed realiseert: dát had ik moeten zeggen. Op het moment suprême kom je echter niet verder dan iets heel dommigs, iets wat de toehoorder al weet, of iets wat je al eerder zei.

I carried a watermelon
Iemand Van Vroeger
Opvallend veel watermeloenmomenten hebben met de liefde te maken, misschien omdat je vaker een goede indruk wilt maken op ex-geliefden en potentiële geliefden dan op de gemiddelde passant. Vele watermeloenen heb ik meegemaakt. Niet alleen omdat ik mijn ‘projecten’ altijd net tegen kwam als ik vlekken op mijn kleding had of met uitgelopen mascara rondsjouwde. Ex-vriendjes en objecten van affectie kom je nu eenmaal veel minder tegen op een goede haardag dan op een slechte – het lijkt een wet van Meden en Perzen.

Maar soms, heel soms, word je ook gespaard, terwijl je dondersgoed weet dat het een watermeloen had kunnen zijn. Zo liep ik ooit heel losjes en nietsvermoedend naar de receptie op mijn werk. Ik lachte met de receptioniste, keek op en daar zag ik Iemand Van Vroeger. En dat was het. Ik gleed niet uit, ik brak geen nagel, ik beet niet op mijn tong. En ik zei niks geks.

Euforie bleef echter maar heel kort in mijn ziel. Zo diep je zakt als het misloopt, zo klein is de vreugde als het wel goed gaat. Als je de watermeloen bespaard blijft, verandert er niets aan de dag. Je wordt niet blijer of beter.
Bij het ontbreken van onhandigheid, beschouw je de situatie gewoon als normaal; hij is helemaal niet zo gemarkeerd. Je bent dan net zo oninteressant voor jezelf als je voor andere mensen bent.

Valt dat even tegen.

Share

Carrie

Carrie (33) is docent op een universiteit en is getrouwd met F. Ze houdt van een goed verhaal, festivals, roadtrips, het opvangen van een zin van een voorbijganger, kroegen en solo koffiedrinken. Als NDL-columniste neemt ze zich voor over een breed scala van thema's – ‘communicatie, leven en omgang’ – te schrijven.