Dat wat muziek is

Dit is mijn eerste stukje voor deze website en dat is best spannend. Ik zou jullie het liefst meteen doodgooien met allerlei onzin over al lang overleden gitaarnegers. Dat ga ik ook echt wel doen, maar niet nu.

U bent hier op bezoek bij de muziekrubriek. Albumrecensies, veelbesproken artiesten, leuke feitjes, enzovoort. Muziek is iets waar iedereen wel wat over te zeggen heeft. Allemaal leuk en aardig, maar weten ze wel waar ze het over hebben? Wat is muziek eigenlijk? Bij het definiëren van vage begrippen zoekt men doorgaans zijn toevlucht tot de moeder aller Nederlandse woordenboeken: de Dikke Van Dale. Welnu, volgens dit prachtige boekwerk is muziek het volgende:

“mu·zie(de; v) geluid, voortgebracht door de menselijke stem of door instrumenten omwille van (de schoonheid van) dat geluid zelf.”

Na twee of drie keer lezen kwam ik erachter dat er dus staat: als iemand een geluid maakt dat ’ie mooi vindt, is het muziek. Voor de mensen die het nu nóg niet snappen nemen we als voorbeeld even Erica Terpstra. Ik heb absoluut niets tegen mevrouw Terpstra, maar het komt de beeldvorming misschien ten goede. Als Erica Terpstra naakt in een cementmolen springt en daar vervolgens het San Marinese volkslied gaat zingen terwijl ze zich huilend op de borst slaat, omwille van de schoonheid van het geluid, dan is dat muziek. Beste mensen, dat is waar het fout gaat.

Cementmolen

Bach in plaats van LFMAO
Muziek evolueert constant, natuurlijk. Vroeger was het duidelijk wat muziek was. Alles met duidelijke akkoorden, een duidelijke volgorde en een duidelijke tekst was muziek. Dat was zeg maar tot aan de jaren 60. Toen waren daar ineens The Beatles, die strak van de LSD vage nummers als Strawberry Fields componeerden. En weg was de vorm, de vertrouwde bridge na het tweede refreintje. Artiesten sloegen aan het experimenteren. Nu, zo’n 50 jaar later, ontstaan er stijlen als Ambient Psy, Noise-Hop en Soundscape. Hoe dat klinkt? Nou, ongeveer als Erica Terpstra in een cementmolen, als je het mij vraagt. Maar ook dat is muziek, volgens Van Dale.

Dus alles mag en alles kan? Daar denken ze in Rusland waarschijnlijk een tikkeltje anders over. Pussy Riot heeft zich niet kunnen verschuilen achter het “Maar we vonden het gewoon mooi”-argument. Nee, in Rusland bepaalt Poetin wat muziek is en wat niet. En dat is helemaal zo gek nog niet. Poetin is een slimme, goed opgevoede meneer, die kwaliteit kan onderscheiden. Hij vond die teksten waarschijnlijk helemaal niet zo erg; hij vindt Punk gewoon klote! Als we nu in Nederland ook zo’n muzikaal beleid als in Rusland gaan voeren, zou het dan niet allemaal weer een stuk duidelijker worden? Beatrix bepaalt wat voor plaatjes Edwin Evers ’s morgens meeneemt naar z’n werk. Heerlijk, gewoon Bach in plaats van LFMAO. En Blaudzun mag dan ook wel een ander vak gaan leren, want die kan het als artiest natuurlijk wel vergeten. Ik stel voor dat ’ie een gevaarlijk beroep gaat doen.

Platenspeler

Non-hydraulic-seismo-core
Maar ja, er is ook nog zoiets als cultuur. En die moet je gaande houden. Ik stel me zo voor dat ze in Noord-Korea de hele dag door staatsradio moeten luisteren. En dat er dan alleen liedjes worden uitgezonden die Kim-Jong-Il-proof zijn. Dat zullen er ongeveer drie zijn, die de beste man waarschijnlijk zelf geschreven heeft. Als je dat honderd jaar doet, staat je muziek en daarmee ook je cultuur, stil. En dat moeten we natuurlijk niet hebben. Dus vooruit, de mensen mogen lekker blijven experimenteren. Het doel, een bewegende cultuur, heiligt de middelen. Maar ik vraag me dan toch af waar Edwin Evers ons over 100 jaar ’s morgens mee opzadelt. En dan ga ik er voor het gemak even van uit dat Edwin 157 wordt. Misschien zijn er tegen die tijd wel genres als Non-hydraulic-seismo-core. Dat zal ongeveer klinken als Erica Terpstra in een cementmolen, in een kartonpers, in een heteluchtoven, in een kerncentrale. Het zou je niets verbazen als je je even verdiept in de undergroundmuziek van tegenwoordig.

Bovenal is muziek is mooi. Gewoon, lekker voor iedereen. Maar kwaliteit, daar kan ik nog een hartig woordje over schrijven. En dat ga ik dan ook zeker nog doen. Tot ziens.

Beeld: Flickr.com/Martijn vdS en Flickr.com/Ferrari.

Share

Adriaan

Adriaan (1992) studeert journalistiek. Hij kwam er rond zijn zestiende achter dat hij een passie voor blues, jazz, soul en funk had. Hij maakt zelf zijn hele leven al muziek en schroomt niet af en toe te schrijven op het scherpst van de snede. Onder het mom “Als het zwart is, is het goed”, zal hij op Nadelunch.com vertellen over prachtige muziek die geboren is op de katoenvelden van Mississippi.