Inge – De eeuwige student

Studeren(1)Ik keek er zo naar uit vorig jaar. De dag dat ik zou afstuderen zou de wereld aan mijn voeten liggen. Ik zou geen student meer zijn, maar een ambitieuze carrièrevrouw.

Dat de zomer van 2011 voorbij zou gaan zonder dat zij de gewoonlijke sproeten op mijn gezicht achterliet, deerde me niet. Terwijl iedereen om mij heen zich voor een aantal weken naar pittoreske stadjes in Zuid-Europa begaf, schreef ik stug door. Soms maar honderd woorden per dag. Eén week sloot ik mezelf op in een klooster om helemaal los te raken van de wereld en me volledig te focussen op mijn meesterwerk. Ik dacht dat er nooit een einde zou komen aan het schrijven van mijn masterscriptie, maar ik keek er zo naar uit. En toen de dag dan eindelijk daar was en ik mijn ruim negentig pagina’s tellende epistel naar mijn begeleiders stuurde, toen… moest ik opgelucht zijn geweest en overdadig prosecco hebben gedronken. Mezelf de gelukkigste vrouw van de wereld hebben gevoeld. Maar ik kan het me niet meer herinneren. Want toen ik afstudeerde was inderdaad alles anders, maar het was niet het leven waarnaar ik zo had uitgekeken.

Ik was student-af en raakte daarmee zo’n beetje alles wat stabiel leek in mijn leven kwijt: mijn geliefde baantje als student-assistent, mijn studiefinanciering, mijn internationale studiegenoten, mijn oude vrienden en zelfs mijn gratis studentenrekening bij de bank. De ambitieuze carrièrevrouw in mij solliciteerde tientallen keren, maar kreeg net zo vaak een bericht terug dat er zich helaas geschiktere kandidaten hadden gemeld. Ondertussen kwam ik in aanraking met uitkeringsinstanties en bemoeierige werkcoaches, die gelukkig na drie weken weer tot mijn verleden behoorden dankzij een baantje als administratief medewerker bij de GGD. Snel volgden vele functies binnen allerlei organisaties en ik voelde me best trots op mijn nieuw verworven status als geschikt manusje-van-alles. De ene dag vulde ik de agenda’s van toezichthouders in de kinderopvang en de volgende dag vergrootte ik mijn kennis van Excel als assistent van een beleidsmedewerker. Ik zat belangrijke wetenschappers achter de broek en stuurde honderden e-mails vanaf mijn vier nieuwe werkadressen. Ik rende van de ene naar de andere afspraak. Was ik het ene moment bezig met oppasoma’s, dacht ik vier uur later aan een wetenschappelijk artikel over Afrikanen in Canada. De agenda op mijn telefoon herinnerde me aan het werk dat ik nog moest doen. Ik raakte doodop. Was dit het nu?

Terug
Ik wilde terug de boeken in. Urenlang lezen. Mezelf een dag lang bezighouden met het creëren van de perfecte alinea waarmee ik een goed doordacht argument kon maken. Om het de volgende dag te deleten. Ik wilde weer op veldwerk in Nigeria, waar ik mijn onderzoek voor de master African Studies deed. Praten met mensen daar over het leven daar. Over spiritualiteit en onzekerheid en hun angsten. Ideeën borrelden op en ik begon te schrijven. Na mijn werk, in het weekend, ’s nachts vooral. Er moest een voorstel komen waarmee ik kon gaan solliciteren naar een promotieplek. Het duurde weken, maanden zelfs. Maar vorige week lag het er dan: een tweede versie van een voorstel voor vervolgonderzoek in afwachting van het oordeel van een professor.

En nu moet ik op zoek naar een plek om dat vervolgonderzoek uit te gaan voeren en deze column neemt jullie mee op die reis. Geen idee wat me te wachten staat tijdens de zoektocht naar zo’n felbegeerde PhD-plek. Vast veel deadlines en andere stressgevoelige momenten. Of frustraties. Sproetloze zomers misschien. Maar ik kijk er zo naar uit. De dag dat ik die plek vind, ligt de wereld aan mijn voeten. Dan ben ik niet meer die carrièrevrouw met uitzendbaantjes, maar zal ik eindelijk zijn wie ik echt wil zijn. De eeuwige student. Mét ambitie.

Bron foto: Flickr.com.

Share

Inge

Inge (1985) studeerde African Studies aan de Universiteit van Leiden, waarbinnen zij zich specialiseerde in onzekerheid, risico's en spiritualiteit in Nigeria. Daarnaast studeerde zij af in de Nederlandse taalkunde (bachelor). Tijdens haar studie leerde zij twee Afrikaanse talen, waaronder Swahili, en reisde zij voor werk en onderzoek menigmaal voor langere tijd naar verschillende landen in West- en Oost-Afrika. Momenteel werkt Inge als projectleider op de universiteit. In oktober 2012 begint ze aan haar promotietraject. Voor Nadelunch.com schrijft zij hierover een column. Daarnaast schrijft Inge voor 'Wetenschap' over onderwerpen op het snijvlak van de sociale wetenschappen en geesteswetenschappen en zal ze voor 'Buiten' lezers regelmatig ongewone reissuggesties doen.