• Home »
  • Columns »
  • De mensen die MIJ tegenkomen in de wachtkamer van een GGZ-instelling (lezerscolumn)

De mensen die MIJ tegenkomen in de wachtkamer van een GGZ-instelling (lezerscolumn)

MeisjeOndertussen weet ik het allemaal wel: de therapeuten komen minstens een kwartier te laat en de gratis koffie is lekker, maar je moet het bekertje op tijd wegtrekken voor de waterstraal die erachteraan komt.

Zo gaat het als ik binnenkom: ik loop direct naar boven en druk ‘cappuccino’ aan op de koffieautomaat. Als ik een goede bui heb, groet ik de mensen die al in de wachtkamer zitten. Ik ga zitten, observeer eventjes. Vandaag: secretaresses die schaarser gekleed zijn dan ik, een jong stelletje dat praat over geldzorgen en een heel rustig jongetje dat alleen achter de kleurplaattafel zit, waardoor ik denk dat het hun zoontje is, maar dat blijkt niet zo te zijn. O, en nog steeds hetzelfde filmpje op de televisie: één op de drie mensen krijgt psychische problemen en internethulp helpt heel goed tegen depressies.

Het verloren gedeelte
Daarna begint het verloren gedeelte, als ik besef dat ik hier al meer dan een jaar kom en me nog even slecht voel als de eerste keer. Mijn schouders omlaag, verdiept in mijn koffie. Maak vormpjes met het schuim. Ik voel me ziek en ik laat het toe, omdat het hier kan. Zouden mensen dat door hebben? Misschien zien ze de witte strepen op mijn armen en benen: afkeurende blikken en gemene woorden die ik op mijn huid vereeuwigd heb, als straf voor het niet goed genoeg zijn. Misschien denken ze dat ik mishandeld word of dat mijn broer drugsverslaafd is, maar dat is niet zo. Ik werd gewoon op een ochtend wakker met het besef dat iets in mij zichzelf, deze hele wereld en iedereen die erop leeft, haat. En het gaat niet weg.

Hulp
Het is voorbij zodra ik naar buiten stap. Zonlicht op mijn gezicht, lachen naar mensen die mij aankijken, nog even saleshoppen in de stad. Zie je wel, denk ik, ik kan wel gezond zijn. Maar wanneer iemand (en vaak ben ik dat zelf) mij een reden geeft om me slecht te voelen, neemt dat andere deel het weer over: “Je bent niet goed genoeg. Niemand houdt van jou. Mensen zullen je toch altijd alleen laten. Waarom praten als toch niemand luistert? Je kunt beter niet bestaan, dat bespaart iedereen een hoop ellende.” Ik mag dan misschien geen monster zijn, ik heb wel hulp nodig.

Zelf ergens over aan het dromen/voor aan het pleiten/op aan het schijten? En dat wil je delen? Ook jij kan hier staan. Mail Fleur je lezerscolumn op redactie@nadelunch.com. Let op: alleen inzendingen onder een echte naam worden behandeld. Uiteraard hoeft die naam niet per se onderaan je artikel te staan.

Beeld: stock.xchng/Mrinkk.

Share

Redactie

De Nadelunch.com-redactie bestaat uit een team van veelzijdige auteurs die werken aan aansprekende artikelen die niet vanzelfsprekend zijn. Kennismaken? Dat kan hier.