Er is een boek dat ik niet in mijn boekenkast wil hebben. Het is het enige boek dat ik heb weggelegd zonder enige intentie hem ooit weer op te pakken. Maar ik blijf zijn aanwezigheid voelen..

Er zijn boeken die je aangrijpen. Er zijn ook boeken die leuk zijn om te lezen. En er zijn boeken die je leest zonder te onthouden waar ze over gaan. Echter, zelden zijn er boeken die je na anderhalf hoofdstuk te hebben gelezen met afschuw van je af schuift. Je vraagt je af hoe iemand dit ooit heeft kunnen schrijven en vooral hoe iemand het ooit heeft kunnen publiceren. Ik ben een vergevingsgezind persoon – ik gun mensen (en boeken) vrijwel altijd een tweede kans. Maar De Vrouw die haar Minnaar Opat verdween naar de onderste plank in mijn boekenkast. Tot nooitmeerziens, hoopte ik.

Verklapte geheimen
De Vrouw die haar Minnaar Opat is niet alleen zielloos geschreven, vanuit de gedachten van een vrouw die zichzelf mateloos en vooral nodeloos herhaalt, het boek begint ook nog met het einde. Daar kan ik niet zo goed tegen, de spanning verdwijnt al snel na de eerste bladzijde. Wat ik leuk vind aan lezen is dat je in een verhaal stapt, de karakters en de omgeving leert kennen en meegezogen wordt door het plot. Wanneer het einde het begin is, word ik onrustig en kijk ik steeds terug naar de afloop. Het voelt alsof het grootste geheim al verklapt is en je er nu achter komt wie daar nog meer van op de hoogte was.

Leestrauma
Natuurlijk zijn er ook genoeg goede boeken die op die manier beginnen. Een lust om te lezen. Ze worden een ontdekkingsreis, waarin je alle details van het plot ontleedt en het verhaal steeds rijker wordt. Toch schrik ik altijd even als ik merk dat aan de opening al een heel verhaal vooraf lijkt te zijn gegaan. De Vrouw die haar Minnaar Opat spookt dan weer door mijn hoofd en ik vrees voor een ernstige miskoop. Een leestrauma waar ik al jaren mee kamp. Verloren bagage van Jordi Punti bijvoorbeeld. Twee hoofdstukken moest ik lezen voordat ik tot rust was gekomen en mij realiseerde dat dit boek onder de noemer ‘briljant’ valt.

Boekenruilbeurs
Ik heb de stap dus genomen. De oorzaak van mijn huiverigheid als het gaat om boeken die niet beginnen bij het begin heb ik de deur uit gedaan. Van de onderste plank in de boekenkast ging hij in mijn tas naar een boekenruilbeurs. Wie een boek inleverde, mocht een ander boek pakken. Je moest wel iets op de eerste pagina zetten, wat dan leuk was voor de volgende lezer. ‘Lieve lezer’, schreef ik, ‘dit is een boek dat je bij zal blijven.’ Ik voel me elke dag nog een beetje schuldig. Is een boek wegdoen niet voor iedere liefhebber ook ergens het begin van een einde?

Beeld: Flickr/ollesvensson, Wikimedia Commons/Philip Burne-Jones.

Hannah

Hannah (1987) houdt van schrijven. En van reizen. In 2009 is ze gestart als freelance tekstschrijver en al haar spaargeld gaat op aan het bezoeken van andere stukjes wereld. Tussen grote en kleine reizen door schreef ze voor onder andere het Rode Kruis en AMREF Flying Doctors. Sinds januari 2013 is ze hoofdredacteur van Nadelunch.com en werkt ze aan een platform met aansprekende artikelen die niet vanzelfsprekend zijn. Haar boekenkast is de trots van haar huis en van (bijna) iedere trip keert ze terug met tweedehands boeken als souvenir. Het liefste gluurt ze tijdens het lezen naar voorbijgangers vanaf een terras met een caffe latte voor haar neus. Op Nadelunch.com deelt ze in haar columns haar gedachtes over het leven, mensen en alles daartussenin.

Hannah heeft 39 artikelen geschreven.