Ik ben niet alleen opgegroeid met mijn zusje, maar ook met mijn nichtje en neefje. Onze ouders werkten en dropten ons bij opa en oma, die ons naar school brachten. Zo hebben we onze jeugd samen doorgebracht en dat maakt dat we nu een ondoorgrondelijke band met elkaar hebben.

Inmiddels hebben we het druk met onze eigen levens. We wonen samen, we werken en we worden zwanger. Omdat ik inmiddels ook niet meer in dezelfde stad woon als de rest, besloot ik dat het weer eens tijd werd voor een gezellig avondje met z’n allen. Dat wordt bij ons ook wel een eetfestijn genoemd.

Iedereen nam wat te eten mee. Ik slaagde met mijn risotto, zusje maakte een kipsalade, neefje F. deed een dappere poging voor een chocolate fudge-taart en nichtje F. maakte de fudge. Daarbij vroeg ze zich af of ze de bouillon voor de risotto kon gebruiken om chocolade au bain-marie te smelten. We aten, we dronken, we praatten, ze zeiden allemaal hoe dik ik was geworden en we lachten om grapjes, tot het opeens muisstil werd. Het spel 30 Seconds werd namelijk op tafel gezet.

Scrabble
Ooit las ik een column van mijn favoriete columniste, Aaf Brandt Corstius. Ze vertelde over hoe zij en haar familie altijd ruzie krijgen zodra ze Scrabble gingen spelen. Ik zag het meteen voor me: Aaf BC, Jelle BC, Hugo BC en zus BC – die in Amerika woont, maar van wie ik nooit heb geweten hoe ze heet – om tafel. Allemaal schrijvers, dus moeilijke woorden en natuurlijk na elke beurt een kijkje in het woordenboek. Ik zie voor me hoe Aaf naar Jelle roept: “Jawel! Dat is wel een woord, Jelle, wedden, ik ga het NU opzoeken! Dat jij Zomergasten twee keer hebt gepresenteerd betekent niet dat je nu van alles weet, ja!” Op de blog van Jelle las ik dat hij tijdens een familieweekend eens naar huis is gegaan, vanwege een hoog opgelopen ruzie met de andere Brandt Corstiussen.

Enfin. Ik dwaal af. Of eigenlijk niet. Wat ik namelijk zeggen wil: wat Scrabble doet met de familie BC, doet 30 Seconds met ons. Het probleem met 30 Seconds, en eigenlijk alle spelletjes, is dat er in een groep altijd verschillende karakters zitten. Je hebt iemand die pal op de regels zit (mijn zusje R. en zwager J.), je hebt iemand die niet tegen zijn verlies kan (mijn neefje D.) en iemand die de speelstukken nauwkeurig in de gaten houdt (ik).

Geschreeuw om de tafel
Goed, die verschillende spelers is één ding, maar daar komt nog bij dat als onze familie bij elkaar zit, er niet op normale decibelsterkte wordt gesproken. Tijdens 30 Seconds praten we dus niet, we schreeuwen. Zo schreeuwt zusje R. alles: “EEN ZANGERES! MET BLOND HAAR! BLOND! EEN ZANGERES! KOM OP NOU, ZE ZINGT DAT ENE LIEDJE! EEN ZANGERES!”

Dan heb je nog nichtje F., die goed is in nietszeggende hints en die veel “ehh, ehh..” gebruikt: “Het is een ehh… dier… en het kwaakt… zeg maar ehh… ehh… zo… kwaak… kwaak… Wat? Nee, geen kikker ehh… even denken… Oh ehh… een ander dan… Dit is een ehh… sprookjesfiguur ehh… zo klein als mijn duim… Oh nee, dat mag ik niet zeggen, hè? Ehh… een andere dan… Oh, is het al tijd?”

Je hebt ook nog S., de vriendin van neefje W. “Dit is een ehh… voetballer, een spits volgens mij… Nee wacht, het is geen spits, volgens mij een verdediger… Of was hij nou keeper?” (Dat heb je, zodra je als vrouw een voetballer moet beschrijven.)

Afblijven!
En dan heb je natuurlijk de eeuwige discussies. “Nee, het was onze beurt, nee, jullie waren al zonet, niet waar! Kijk dan naar de vragen, dan gaan jullie twee keer, dat kan niet! En nee, ik vertaalde de De Wereld Draait Door als The World Turns, dat is toch eigenlijk geen vertaling, HOEZO MAG DAT NIET, WAAR STAAT DAN, PAK DE REGELS ER DAN BIJ! Ja, maar Griekenland is toch een ‘land in crisis’, hoe moet ik Griekenland anders beschrijven, het is toch een LAND, hoezo mag ik geen LAND zeggen, hij mocht net wel LAND zeggen, en toen was het wel GOEDGEKEURD, NEE DAT IS NIET EERLIJK! DAN MOETEN WE NU EEN RODE LIJN TREKKEN! HE! BLIJF VAN MIJN MUNT AF, NIET EEN STAP NAAR ACHTEREN DOEN, DAT ZAG IK WEL! JAWEL! NEE DAT GING NIET PER ONGELUK, AFBLIJVEN!!! SUKKEL! HOEZO BEN IK EEN SUKKEL, NEE JIJ! NEE!”

Zo gaat dat, elke keer weer. En ik lig slap van het lachen. Het kan me niets schelen. Dat is het mooie van families. Dat je je druk kan maken om zulke kleine dingen en later wel weer een familiefoto maakt. En elkaar plechtig belooft dat je over tien jaar weer zo’n foto maakt. En na die tien jaar weer.

En stiekem hoop ik heel erg dat we dan nog 30 Seconds spelen.

Beeld: Des. 

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!

Des heeft 44 artikelen geschreven.