Des – Alleen maar liefde voor Intouchables

Afgelopen zondag ging ik naar Intouchables. Of hoe ik het zei op z’n Engels: Intotsjebels. Ik als ex-cursiste Frans zou me moeten schamen.

Nou hebben we in het prachtige Groningen het Insitut Français, dat ook regelmatig Franse films afspeelt in het filmhuis. Mijn lerares Frans moedigde ons vooral aan om veel Franse films te kijken, al is het maar omdat je dan de klank hoort. En mijn hele timeline schreeuwde dat Intouchables een prachtige film is.

Dus ik ging naar Intouchables. Een film die gaat over de donkere Driss, een kansarme jongere uit de banlieue, die de rijke Philippe uit Parijs moet verzorgen. Philippe is van teen tot nek verlamd. Driss moet nou eenmaal solliciteren om zijn uitkering te krijgen, maar uiteraard wordt uitgerekend hij, van alle sollicitanten die wél papieren hebben, uitgekozen om voor Philippe te werken.

Nee, wacht. Het is geen Amerikaanse clichéfilm. Want dat is ook wat ik meteen dacht. Het verhaal klinkt misschien wel zo, maar het is allesbehalve dat. Hoe dat komt? Door de humor. De droge humor van Driss en hoe de droge bloedserieuze Philippe erop reageert. Nergens wordt het te sentimenteel en toch zie je een klein kijkje in het harde straatleven van Parijs waar de zwarte Driss leeft. Dit in tegenstelling tot het luxe leven van de blanke Philippe. Maar het komt ook doordat er geen sterfscènes bij zitten. De muziek. De weliswaar weinige beelden van Parijs, maar de paar die subtiel voorbijkomen, zijn prachtig. Het verhaal. En natuurlijk de mooie Franse taal.

Ik voelde meteen al kriebels bij de openingsscène: een heel mooie gefilmde achtervolging door Parijs. Maar toen het licht weer aanging en de hele zaal spontaan applaudisseerde, wist ik het helemaal zeker: très beau. Een film die iedereen moet zien. En dan daarna de soundtrack downloaden. Want de laatste film die ik zag waarbij geapplaudisseerd werd, was de laatste van Harry Potter.

Ik bedoel maar.

Beeld: Flickr.com; 1.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!