Oktober 2008. Ik ben net afgestudeerd, de arbeidsmarkt ligt, zoals ze dat zo mooi zeggen, aan mijn voeten en het is tijd om mijn “theorie in de praktijk te brengen”.
Ik ben volop bezig met solliciteren en word aangenomen bij een detacheringsbureau. De bedoeling is dat ik via opdrachten of korte projecten gedetacheerd word bij verschillende gemeenten of semioverheidsinstellingen. Mijn eerste opdracht is als juridisch medewerker ondersteuning te bieden bij de afdeling juridische zaken bij een kleine gemeente in West-Friesland. Voor een half jaar is de bedoeling.
Wegwijs
Vol goede moed begin ik de eerste dag. Ik word voorgesteld aan de rest van de gemeente, ik krijg een rondleiding door het kleine gebouw, en in de pauze verken ik het dorp. Ik probeer me wegwijs te maken op de afdeling. Dossiers doorlezen, bezwaarschriften behandelen, adviezen schrijven, telefoontjes plegen. Best leuk en heel anders dan de grote gemeente Amsterdam waar ik voorheen een jaar had gewerkt. Het is leuk om te zien welke verschillen er zijn tussen een grote en kleine gemeente.
Zelf koffie en thee halen
En toch… merk ik dat ik er niet op mijn plek zit. Dat gevoel heb ik al in de eerste paar dagen. De afdeling juridische zaken bestaat uit twee vrouwen; twee vrouwen die praktisch twee handen op een buik zijn. Ze zitten al samen in een hoekje aan de andere kant van de afdeling, beiden met de rug naar mij toe. Bespreken alles met elkaar, zakelijk en privé. Op een maandag word mij niet gevraagd hoe mijn weekend gaat, koffie en thee bieden ze alleen aan elkaar aan.
Ik merk het aan steeds meer andere dingen. Kleine dingen. Mijn vragen of inbreng worden volkomen genegeerd. Steeds meer “grotere” taken mag ik niet meer doen, die doen zij opeens wel. Maar vergaderruimte reserveren, telefoontjes opnemen, notuleren en kopiëren mag ik dan wel weer doen. Ik merk dat ik word afgesnauwd. Als ik ’s ochtends binnen kom word mijn “goedemorgen!” beantwoord met een opgetrokken wenkbrauw als antwoord. Als ik met een van de twee vrouwen een hoorzitting doe, word ik de volgende dag volkomen genegeerd en krijg ik niet eens de kans om mijn mening over de hoorzitting te laten horen.
Doodongelukkig
Ik zit er ondertussen drie maanden en ik weet gewoon niet hoe ik het een half jaar vol moet houden. Doodongelukkig ga ik elke dag naar mijn werk, en eenmaal op mijn werk kan ik wachten tot ik pauze heb en even weg kan. Als ik tenslotte merk dat ik er gewoon simpelweg niet meer van kan slapen, besluit ik het bespreekbaar te maken en een gesprek met mijn twee collega’s aan te gaan.
Tijdens het gesprek leg ik mijn punten voorzichtig op tafel, alleen maar vanuit de “ik-boodschap” natuurlijk, zoals dat zo hoort. Ik eindig nog het gesprek met een “het kan natuurlijk ook aan mij liggen hoor…”
“Dat is gewoon je eigen probleem”
Dat ligt het ook, zeggen ze beiden. Want ze herkennen het helemaal niet. Tja, dat ik word genegeerd, dat is toch echt mijn eigen probleem. En ik blijf er toch tijdelijk? Ze hebben geen zin om te investeren in een relatie met mij als ik toch maar een half jaartje blijf. Volkomen hopeloos kijk ik ze aan. Tja… ze hebben ergens ook wel gelijk… toch? Ik besluit diezelfde week om er mee op te houden. Als ik op mijn laatste dag naar ze toe loop om een hand te geven, loop de een weg en de ander blijft zitten en geeft een slap handje.
Dan maar gewoon een nieuwe baan zoeken
Het is inmiddels vier jaar geleden en toch denk ik regelmatig terug aan mijn eerste werkervaring. Hoe naïef en onschuldig ik was, dat ik dacht dat werk altijd leuk zou zijn. Maar ook hoe bang ik was om een gesprek aan te gaan. En dat ik helemaal niet durfde weg te gaan. Ik dacht simpelweg dat het mijn enige baan voor altijd zou zijn. Inmiddels weet ik gelukkig veel beter. Hoe cliché dan ook; ik ben er sterker uit gekomen.
En wat ik er verder van heb geleerd? Dat je gewoon zelf koffie en thee moet halen. Altijd.
Beeld: Flickr.com/thepeachmartini (1), Patti O’Shea (2).
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Wow, best heftig! Stom dat mensen zo gemeen kunnen zijn. En dan nog doen alsof hun neus bloedt, belachelijk!
Wat asociaal! Vooral als het een jonge meid is, die net afgestudeerd is, die wil je toch een beetje de weg wijs maken en helpen? Welke gemeente was het in west-friesland als ik vragen was? Ik woon namelijk in west-friesland, dus daarom ben ik wel benieuwd!
Inderdaad best heftig voor jou, en tamelijk asociaal (en zéér onprofessioneel) van die 2. Met name de instelling ‘die is toch tijdelijk’ is echt dodelijk. Tjonge, kan me er bijna boos om maken. Wel echt heel stoer dat je het gesprek bent aangegaan, ik weet niet of ik dat zou durven.