Des – De Indonesiërs zijn er ook nog

In de Linda van deze maand staat een artikel over ‘ex-moslima’s’. Wat mij tijdens het lezen daarvan opviel, is dat het allemaal meisjes waren van Marokkaanse – of in elk geval Arabische – afkomst. Alsof moslims per definitie uit Marokko komen. 

Of het nou positief of negatief is; in Nederland krijgt de Marokkaanse gemeenschap vaak aandacht. Toen de film Innocence of Muslims in première ging, waren er op allerlei plekken ter wereld demonstraties – ook in Nederland. Maar van alle bevolkingsgroepen die moslim zijn, kwamen alleen Marokkanen in de media aan het woord. Er zijn meer voorbeelden. Is er een documentaire over hoofddoekjes op televisie, dan zie je de Meiden van Halal. En laatst las ik een artikel over relaties van mensen met verschillende achtergronden; natuurlijk waren een Marokkaan en een Nederlander geïnterviewd. Als in Pauw & Witteman een vraagstuk over de islam wordt besproken, schuift ófwel arabist Petra Stienen aan tafel, óf een Bekende Marokkaan – ik noem een Ali B.

Wij zijn er ook nog
De islam wordt in Nederland vaak in één adem genoemd met de Marokkaanse cultuur. Maar wij zijn er ook nog, denk ik dan – ik, moslima van Indonesische afkomst. Indonesië is het land met de grootste islamitische gemeenschap ter wereld, en er wonen genoeg Indonesische moslims in Nederland. Dus waarom zie ik geen enkele Indonesiër aan tafel bij De Halve Maan, een programma dat draait om de moslimgemeenschap? Of een stuk in de krant, waarin een Indonesiër zijn mening verkondigt over de integratie in Nederland? De Linda van deze maand ging weliswaar over Marokko, maar toch vind ik het jammer dat er alleen Marokkaanse ex-moslima’s werden gevraagd.

Een mooie mix
Mijn zusje is bijvoorbeeld ook een ex-moslima en hoewel mijn ouders dit jammer vinden, respecteren ze haar keuze. Niemand van mijn neefjes en nichtjes in Nederland heeft een relatie met een Indonesiër. Sterker nog, daar komen allemaal prachtige mixkindjes uit voort: een neefje van me is samen met een Nederlands meisje, een van mijn nichten is getrouwd met een Somaliër en ik heb een neef die nu met een Turkse gaat. Niemand draagt bij ons een hoofddoek, maar we zijn allemaal gelovig op onze eigen manier. Zo gaan mijn ouders elke maand naar een Koranlezing met andere Indonesische mensen. Ze kunnen daar een Indonesische imam vragen stellen over het geloof en er zo meer over leren. In mijn directe omgeving zie ik hoe mooi geloof en cultuur samengaan en ook hoe dit op een moderne manier gebeurt.

Wat ik hiermee wil zeggen: wij zijn er ook nog, lieve media. En we zijn zelfs best aardige mensen. Toegegeven, we zijn misschien geen bevolkingsgroep waar je veel van hoort, maar toch, wees ook eens nieuwsgierig naar ons! Geef ons ook een interview, stel ons eens een vraag op tv. Kortom: kijk eens wat verder dan de Arabische moslims. Mochten jullie mij nodig hebben voor een interview: de Nadelunch-redactie heeft mijn e-mailadres.

Beeld: Flickr.com/Beth Rankin.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!