Des – De reünie

ReünieKent u het programma De Reünie? Komt elke zondagavond op Nederland 1. Leuk tussenprogramma voordat DE serie begint die er pas echt toe doet: Jersey Shore.

Anyway. De Reünie gaat dus over een klassenreünie. Terugkijken op de mavo/havo/lts en dan zien waar iedereen nu staat. Hebben ze hun dromen waargemaakt? Zijn ze geslaagd in het leven? Wie is er getrouwd, wie is er nog single? Wie is nu wapenhandelaar, wie beklimt een berg omdat hij/zij ongeneeslijk ziek is?

Elke keer als ik het programma zie, zeg ik tegen LOML (Love of my life) dat ik me afvraag waarom mensen in hemelsnaam mee willen doen met het programma. “Je wilt toch helemaal niet weten waar iedereen terecht is gekomen? Dat was toch juist vroeger? Dat is toch een afgesloten fase van je leven?” Niet dat ik nou slechte herinneringen had aan mijn mavo-schooltijd. Ik had juist de grootste lol (wedstrijdje Wie wordt er het meest uitgestuurd won ik glansrijk) met meiden allemaal net zo gek als ik. Meiden die alles van mij weten: wanneer ik voor het eerst ongesteld werd (“wat moet ik nou doehoen?!”), wanneer ik mijn eerste echte zoen kreeg en van wie (“gadverdamme, dit doe ik nooit weer!”), welke gevoelens ik had tegenover leraren/cultuur/mijn ouders/iedereen om mij heen en dat ik weleens sokken in mijn bh deed (ik was zo’n laatbloeier hè, menschen).

Vriendenschriften en uren aan de telefoon
Vriendenschriften vol werden er geschreven. Over op wie we nu verliefd waren en welke liedjes uit de top 40 “echt cool” waren. Misschien is dat het juist wel. Het zijn meiden die mij hebben zien opgroeien. Die mij hebben zien vallen en weten hoe ik vroeger was. Hoe stoer en zelfverzekerd ik weliswaar nu kan zijn, dit zijn meiden die precies weten wat mijn gevoelige plekken zijn. Zij weten dingen die je tegen de mensen die je leert kennen nog kunt ontkennen.

En toch had ik afgelopen zondag een reünie. Met vier meiden waar ik vroeger elke dag, nadat we al een hele dag les achter de rug hadden, nog eens een uur aan de telefoon hing. De vier meiden die alles van mij wisten. O men, wat zag ik er tegenop. Wel afzeggen. Niet afzeggen. Maar met wat voor smoes dan, want ik had ze verdorie ook op mijn Facebook en daar moest ik dan ook weer rekening mee houden. Enzovoort, enzovoort.

Uiteindelijk kwam ik pas om elf uur ‘s avonds thuis. De grootste lol heb ik gehad. Er werd gepraat over de mooie en minder mooie herinneringen. We vroegen ons af hoe het met die en die ging. We stelden elkaar de vraag wat we toen allemaal dachten, al die belangrijke dingen waar we ons toen mee bezig hielden, die nu zo onbelangrijk lijken.

Het was gezellig. Ik was blij dat ik niet had afgezegd. Aan het eind van de avond beloofden we elkaar in ieder geval één ding: wat er in die vriendenschriften werd beschreven, moest tussen ons blijven.
Voor altijd.

Bron foto: Flickr.com.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!