Des – Doe mij maar goede klantenservice

Als ik ergens niet tegen kan, is het slechte klantenservice. Of dat nou aan de telefoon, in de winkel, restaurant of per email is. En of ik nou een postzegel koop of een wasmachine. Ik vind dat ik, als klant die betaalt voor een product, gewoon goed geholpen moet worden.

Ik heb inmiddels tig callcenterwerkervaringen op m’n cv staan. Daardoor heb ik ook vele trainingen gehad. Over welke typen klanten je hebt bijvoorbeeld. Of hoe je ze het best kunt onderscheiden en hoe je ze het best kunt benaderen. Er was in ieder geval altijd één gouden tip: behandel klanten zoals je ook je oma zou behandelen. Vriendelijk dus. Een tip die altijd hielp. Ook al kreeg ik de grootste zeikerds aan de lijn, zolang je vriendelijk blijft, zijn ze vol begrip.

Ik kan dus ook zeer chagrijnig worden als ik niet vriendelijk word geholpen. Zo at ik eens in een restaurantje. Italiaans, overheerlijk. Maar de ober was één groot stuk stro chagrijn. Kortaf. Snel. Keek mij niet aan terwijl ik mijn bestelling deed (en nee, ik ben niet een “doe mij maar een ehh… even kijken… nummer… 4… nee, doet u toch maar… ehh… even denken…”-besteller), zette ruw de borden op tafel, keek verveeld weg als we wat te drinken bestelden. Echt ontzettend jammer. Want ondanks al het lekkere eten zal ik dus niet snel nog een keer daar komen.

Dezelfde behandeling kreeg ik bij een keukenboer. We moesten een nieuwe keuken kopen voor ons nieuwe huis en het was ons niet helemaal duidelijk. Dat kan, want het was de eerste keuken die we kochten. En ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar keukens koop je niet echt, laten we zeggen, elke dag. “Hahahaha, nee dat is niet zo hoor, goh, dat u echt dacht dat het op die manier ging,” zei een arrogant verkoopmannetje. Ik voelde me spontaan een dom wezentje.

Service
Twitterservice

Begrijp me niet verkeerd; ik hoef als klant niet eens gelijk te krijgen. Zo had ik de afgelopen dagen geen internet op mijn telefoon. Ik besloot te bellen met mijn provider. “Ik zou het niet weten”, zei de callcentermedewerker. “Oké, ik weet het ook niet”, zei ik, “maar ik werk daar niet. Wil je mijn gegevens anders, zodat je kunt kijken waar het aan ligt?” “Ik stuur u wel een simkaart”, zei de verveelde medewerker.

Ik besloot via Twitter toch weer mijn vraag te stellen. Dit keer werd ik prima geholpen. Mijn gegevens werden opgevraagd, ze zochten verder en ze kwamen erachter dat mijn internetabonnement niet was geactiveerd. En dat kwam weer omdat ik net een nieuwe telefoon had besteld. Een prima, vriendelijk antwoord, waar ik ook begrip voor had.

Gisteren ging ik naar de Sacha. Gewoon omdat ik als vrouw opeens drie paar schoenen nodig had. Waaronder een paar zwarte boots met kleine studs op de zijkant. “De studs vallen er wel snel af hoor”, zei het meisje dat mij hielp. Ik besloot ze toch te nemen. “Dan geef ik je toch 10% korting”, zei ze.

Ik kreeg korting op schoenen. Betere klantenservice kun je niet krijgen.
Het verkoopmeisje heb ik nu voor altijd in mijn hart gesloten.

Beeld: Sxc.hu/Keb.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!