Des – Een lieve, vriendelijke, oude man

Even een luchtig stukje vandaag, hoor. Iets gezelligs. Laten we het over God hebben. Of ik in God geloof. Ja. Ik geloof in Hem. Maar wat is ‘God’ dan?

Wikipedia heeft altijd gelijk
Wikipedia, de bron die ik er altijd bij haal om mijn argumenten te onderbouwen (“nee, Arnold Schwarzenegger is op 30 juli 1947 geboren, hoor”), definieert God als:

“Een god of godheid (geslachtsneutraal; cfr. vrouwelijk godin) is een hypothetisch bovennatuurlijke entiteit die door gelovigen als machtig, bovenmenselijk wezen wordt aanbeden en verantwoordelijk wordt geacht voor bepaalde aspecten van de werkelijkheid, dan wel voor de werkelijkheid als geheel.”

O…ké. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik was de aandacht al kwijt bij ‘hypothetisch bovennatuurlijke’.

God ziet eruit als Perkamentus
Ik zie God als een hele lieve, oude man. Een meneer, ja, want van een mevrouw (Godin) zou ik niet snel advies aannemen. Een lieve, oude man, met grijs haar, een beetje als Perkamentus. Die daar boven zit, op een wolkje. Hij kijkt naar de aarde, naar de mensen die hij gemaakt heeft. Hij kijkt naar de dieren, de plantjes, de zeeën. En ik zie voor me hoe hij daar zo zit. Heel statig doch heel bescheiden, natuurlijk. Hoe hij Syrië bekijkt en wat weemoedig met zijn hoofd schudt. Dat hij denkt: jongens, jongens, waarom maken jullie er toch zo’n zooitje van. Of dat hij naar de kinderprostitutie in Thailand kijkt. En denkt: dit moeten jullie niet doen, houd hiermee op!

God
Kijk God applaudisseren voor Ranomi
Zo zie ik God. Ik zie zo’n lieve, oude man die naar de Olympische Spelen kijkt. En dat hij vertrouwen en hoop en geloof stuurt, met een toverstokje. Ja echt. Ik zie hem applaudisseren, staan op z’n wolkje als Ranomi goud wint. Dat denk ik echt.

Voor mij is God iemand die mij een duwtje in de goede richting geeft. Of die mij juist dwingt een stapje terug te doen wanneer het nodig is. Ik geloof in Hem, ik geloof dat hij mij kracht geeft. Op die momenten dat ik kracht nodig heb. Dat hij naar mij luistert wanneer ik bid. Ik zie hem glimlachen als ik hem bedank voor de mooie dag.

God heeft zo veel namen
Zo zie ik God. Als een man die niet kwaadwillend is. Die er juist is om je leven draaglijk te maken. En sommige mensen noemen God Allah. En anderen weer de lieve Here Jezus. Of misschien zijn er mensen die het een universum noemen. En voor anderen zal het misschien toeval heten. Het kan allemaal. Het maakt niet uit. Het is maar net waar jij je kracht vandaan haalt. Of wat jij nodig hebt.

Ik denk dat God nu ook meekijkt. Wat zeg ik; ik zie hem wel zo zitten. Op een wolkje, met een iPad op z’n schoot. Scrollend door Nadelunch.

Ja. Zo zie ik God wel.

Beeld: Flickr.com/kevin dooley.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!