Des – Excuses

SorrySchreef ik al eerder op Whoopsie Daisy zeer openhartig (open, hahaha) over mijn bikiniwax, deze keer ben ik eerlijk over een vervelend karaktertrekje van mij. Ik ben zo iemand die al oordeelt over andere mensen zonder dat ik ze echt ken. Wat zeg ik: zonder ook maar één woord met ze te hebben gewisseld.

Ja, zo’n persoon ben ik dus. Iemand hoeft mij de eerste keer al verkeerd aan te kijken en mijn gedachte is al: wat een sukkel/klootzak/trut/stom meisje, zeg.

Maar wacht. Voordat u begint te denken: nou, die Des mag misschien wel de meest grappige blogster van de hele wereld zijn, stiekem is ze gewoon een vuile trut: het eerste oordeel dat ik over anderen heb, is ook heel snel weg. Als ik je mag, tenminste.

Kale, gespierde collega

Voorbeeldjes. Ik vond vriendin K. een ontzettend arrogant wijf. Tot ik met haar samen een pauze hield. Van een kwartier. Dat werd een halfuur. En als snel waren we drie kwartier aan het beppen. Wat bleek: vriendin K. is juist een ontzettend gezellige meid en nu een van mijn beste vriendinnen. Een van de beste vrienden van LOML vond ik maar een kakker. Rare snuiter. Tot hij naar mij toekwam om zich voor te stellen met een warme handdruk, drie stevige kussen op mijn wang en een vrolijk “dus jij bent de Des waar hij het altijd over heeft!”. Als sneeuw voor de zon verdween mijn eerste indruk.

Mijn indruk van mijn kale, gespierde collega is zo erg dat ik me diep schaam. Ik dacht dat hij vast zo’n Wilders-aanhanger was. Het bleek dat hij de hele Koran had uitgelezen, gewoon uit interesse, en dat hij gek is op geschiedenis. Toen hij mij zei dat hij niet snapt waarom Nederland Indonesië publiekelijk nog steeds geen excuses heeft aangeboden, vond ik hem al helemaal leuk. Uit pure boetedoening haal ik nu altijd koffie voor hem. En LOML vond ik superarrogant. Verschrikkelijk. Je zou als meisje wel erg gek in je hoofd zijn als je op hem zou vallen. Tja.

Sorry
Ik zal maar niet meer voorbeelden opnoemen. Voordat u het weet, haakt u af. Leest u mijn stukjes niet meer. Uit pure wraak, omdat ik zo’n simpel wijf ben. Daarom wil ik met deze column eigenlijk gewoon zeggen: sorry. Tegen al die mensen over wie ik zo snel heb geoordeeld. Tegen al die mensen die ik chagrijnig aankeek, gewoon, omdat ik ze niet mocht, zomaar. Het ligt aan mij. Niet aan jullie. Ik ben gewoon, tja. Zo’n stomme oordeler.

Ik vind jullie allemaal juist heel lief. Hopelijk maakt dat veel goed. En anders: iemand nog koffie?

 

Beeld: Flickr.com/recoverling.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!