Met veel dingen heb ik een haat-liefdeverhouding. Meredith Grey, bijvoorbeeld. Tellsell-reclame. Jeroen Pauw. De strapless-bh. Beautyblogs. En ook: Hello Goodbye.

Hello Goodbye, ik heb daar mijn twijfels bij (haha). Maar laat ik vooropstellen: het concept is natuurlijk gewoon heel mooi. Want ook toen er nog geen Hello Goodbye was en ik op Schiphol rondliep omdat ik zelf op vakantie ging of iemand ging brengen of ophalen, zag ik overal die mensen die je ook in het programma ziet. Mensen die allemaal een verhaal met zich meebrengen. Juist op een vliegveld valt het meer op. Het is de plek waar je vertrekt en het is de laatste plek waar je langs moet gaan om echt in een land te komen.

Een mooi, maar dus ook simpel idee is Hello Goodbye dus eigenlijk. Spreek mensen aan die staan te wachten. Of spreek mensen aan die juist net weggaan. En dat doet Joris Linssen heel goed. We zien op tv dat hij iemand aanspreekt, zomaar. Met een simpele vraag. Meestal over het grote spandoek dat mensen mee hebben. Of juist een rode roos, waar één persoon mee staat te wachten. “Hallo, dat is een mooie roos, op wie sta je te wachten?” Of: “Nou, wat een grote familie zeg, wie gaat er op reis? U mevrouw? En waar gaat u heen?” Tot precies daar vind ik het programma goed. Heb ik alleen maar liefde voor Hello Goodbye. Tot precies daar.

Want op zo’n simpele vraag gaan de mensen los. He-le-maal los. Alles komt eruit. Nou deze rode roos, die is voor mijn vriend, ja die zat eerst vast, maar nu is hij weer vrij, waar zegt u, nou in Columbia. Ik heb hem ontmoet via internet, nou heel veel mensen vinden het raar, ja mijn ouders, daar heb ik dus geen contact meer mee, ik ben daarom het huis uitgeschopt, wat zegt u, ja ik ben best zenuwachtig hoor, ik heb wel een paar foto’s van hem gezien hè, maar misschien is hij toch wel heel anders.

En ga zo maar door. Een vrouw die op haar Turkse vriendin staat te wachten en uitgebreid vertelt hoe hun eerste zoen was. Een andere jonge vrouw die gaat backpacken. Haar verloofde is net overleden en ze laat een foto van hem zien.

Te intiem, te privé
Mijn oren beginnen te klapperen. Ik kom er maar niet bij waarom je dat allemaal op tv wilt vertellen. En tegelijkertijd vraag ik mezelf af waarom ik er dan naar kijk. En waarom ik me er zo aan stoor? Het is juist misschien wel heel mooi dat ze dat allemaal willen vertellen? Maar ik denk alleen: het is zo intiem. Privé. Dit is toch van jezelf. Ik wil dit niet weten. Ik voel me een indringer in hun verdriet, of juist hun vreugde. Ik wil niet kijken en toch doe ik het.

Ik vroeg me laatst af of dat nou echt zo vervelend is. Het is duidelijk een probleem waar ik zelf last van heb. En wellicht ook iets wat ik zelf nooit zou doen, op tv van alles gaan vertellen. Maar het zorgt wel voor mooie verhalen. Verhalen die best verteld mogen worden, juist op tv.

En Joris Linssen doet iets met mensen. Ze durven hem alles te vertellen. Willen hem alles vertellen. Hij zei eens in de Linda: “Sta ik op een popfestival te plassen, zegt een wildvreemde naast me: ‘Mijn zus is ernstig ziek’. Ik vind het een eer als iemand dat aan me wil vertellen.”

Hij heeft gelijk.
Mensen zouden mij nou nooit eens iets toevertrouwen. Die denken waarschijnlijk: ja, daag. Die schrijft er vast een stukje over.
En dat klopt waarschijnlijk ook nog.

Beeld: Pinkundies

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!

Des heeft 44 artikelen geschreven.