Des – (H)erkenning

Ken je dat? Je bent op vakantie in het buitenland. Je loopt op het strand/stapt een restaurant binnen/maakt een foto bij het lelijkste gebouw ever, maar goed, alles om op Facebook te laten zien dat je op vakantie bent, en opeens hoor je ze: Nederlanders.

Ja, dat kan nou eenmaal, hè. Die heb je overal, dus ook toevallig net in dat ene pittoreske dorpje waarvan je nou echt dacht dat je de enige was die het ontdekt had. Ik ben erachter gekomen dat ik het dan in fases besef, dat er Nederlanders zijn.

Hallo, ik ben ook Nederlands
Eerst blijf ik even stil (praten ze misschien over mij?). Vervolgens kijk ik een beetje naar ze en als we elkaar toevallig aankijken, geef ik een klein knikje met glimlach. Daarmee wil ik laten merken van “hallo! Ik ben ook Nederlands! Ja, hallo!” Maar dan denk ik: wacht eens even, weten zij veel, Des, dat jij ook Nederlands ben.

Wat ik dan ga doen is heel hard Nederlands praten. Met LOML. Of met mijn zusje. En dan zie je ze omkijken en dan glimlachen ze terug (hé, ze is ook Nederlands!) en meestal wordt er dan natuurlijk een praatje gemaakt. Uiteraard gaat dat altijd over het weer. “Goh, jammer dat wij dit zonnetje niet in Nederland hebben, hè”, of: “Nou, hahaha, ik hoorde dat het nu min 10 is in Nederland, gelukkig zitten wij hier!”

Herkenning
Eventjes je eigen taal

Ik vind dat ergens wel heel leuk, om in het buitenland eventjes met Nederlanders te praten. Eventjes je eigen ‘volk’, je eigen taal, iets wat jou met die ene Nederlandse toerist bindt. Hier in Nederland heb ik dat met mede-Indonesiërs. Want waar ik ook ben, of het nou in Amsterdam is of in de supermarkt in Groningen (of in Rotterdam of natuurlijk – waar anders – in de toko), ik word altijd ‘herkend’.

Als ik een Indonesiër tegenkom, dan kijken we eventjes wat langer naar elkaar dan gebruikelijk en vervolgens krijg ik een warme glimlach, een klein knikje en soms zelfs een “apa kabar”.*

In het buitenland word ik herkend door Nederlanders en in Nederland word ik herkend door Indonesiërs. Ik vind dat een geweldig gegeven.

*Hoe gaat het?

Beeld: Flickr.com/Tjook.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!