Mijn vader kwam naar Nederland met maar 1 doel: werken, geld sparen, en weer terug naar Indonesië.
Vooral de laatste, wat zal het zijn, 10 jaren, merk ik dat mijn vader er veel mee bezig is. Hij zoekt uit hoe het zit met zijn pensioen, en dat van mijn moeder natuurlijk. Hij berekent hoeveel hij ongeveer zou moeten sparen om straks lekker te genieten in Indonesië, hij bespreekt wat er eventueel met het huis in Nederland moet gebeuren, hij zoekt informatie op internet en houdt de politieke ontwikkelingen omtrent langer doorwerken goed bij (“uitgerekend alleen Wilders is tegen!”).
Terug naar Indonesië
Sinds mijn zusje en ik niet meer thuis wonen gaan mijn ouders steeds vaker naar Indonesië. Nu ook voor langere tijden: 2 of 3 maanden. Dat wisten mijn zusje en ik al lang. Dat mijn ouders terug willen naar Indonesië dus. Ik krijg vaak de vraag of ik het echt niet erg vind, dat zij straks daar wonen. Natuurlijk ga ik ze ontzettend missen, maar mijn ouders horen daar. Hier, in het koude Nederland genieten van hun pensioen, dat is niets voor hen.
Maar nu ben ik getrouwd. En ben ik zwanger. En steeds meer mensen hoor ik tegen mijn vader zeggen: “Als je straks kleinkinderen hebt, ga je niet zomaar weg.” Hij wordt dan wat stil, praat nog wat stoer verder: “Dan komen de kleinkinderen maar naar Indonesië”, maar ik merk toch steeds meer een drempel bij mijn vader.
Terug integreren
Dat is ook wel logisch. Mijn ouders wonen immers al meer dan 30 jaar in Nederland. Ze werken hier, hebben sommige Indonesische karaktertrekjes laten gaan, en sommige Nederlandse trekjes overgenomen. Ze hebben hier hun dagelijkse dingen, hun vaste routine. En hoewel mijn vader in hart en nieren een Indonesiër blijft, ik merk aan hem dat hij bij lange vakanties in Indonesië moet omschakelen naar de Indonesische mentaliteit. Het lakse, het passieve, het langzame, het rustig aan doen. Iets wat mijn vader juist in die 30 jaar heeft verloren in Nederland. En waar mijn ouders altijd het plan hadden om terug te gaan, hebben ze kinderen in een ander land. Kinderen die hier juist zijn geboren en die hier zijn opgegroeid.
Als ik in mijn directe omgeving om me heen kijk, zijn mijn ouders niet de enige. Mijn schoonouders bijvoorbeeld, van Marokkaanse afkomst, hebben hetzelfde euvel. “De mentaliteit in Marokko is anders”, zo zegt mijn schoonvader. En mijn schoonmoeder kan haar kinderen nooit zo lang in Nederland achterlaten.
Waar voel je je echt thuis?
Ik besef me dat deze tweede generatie allochtonen wellicht haar plek is kwijtgeraakt. Nederland is niet hun thuisland, en toch hebben ze hier een leven opgebouwd. Tegelijkertijd zijn ze te lang uit hun moederland geweest om daar nog te kunnen aarden. In welk land ze ook zijn; ze missen iets. Is het het warme Indonesië als ze in Nederland zijn, of hun (klein)kinderen als ze terug in Indonesië zijn – het is nooit helemaal goed.
Mijn ouders zijn nu 3 maanden in Indonesië. Een paar dagen geleden sprak ik mijn vader. “Ik mis toch wel mijn dagelijkse verplichtingen en ik mis jullie”, zei hij.
Het is de droom van elke allochtoon, zo zei mijn schoonvader. Teruggaan naar eigen land. Maar zo makkelijk gaat dat helaas niet.
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Mooi stukje, Des!
Dankje!
Awh, heel mooi stukje. En wat een dilemma!
Thanks!
Heftig en je slaat de spijker op z’n kop, dat je nergens het echte thuisgevoel hebt, dat moet zo vreemd en moeilijk zijn!
Ik denk dat als ik het mijn ouders zou vragen zij toch zouden zeggen: Indonesie. Maar dan zouden ze toevoegen: maar jullie wonen in Nederland..en dan missen we jullie ook. Er zit altijd een “maar” aanvast
Mooi stuk! Doet me denken aan een documentaire die ik pas zag over meisjes van Turkse afkomst (derde generatie) die heel graag naar Turkije wilden verhuizen. Maar als ze daar waren, merkten ze hoe ‘Nederlands’ ze waren en dat ze helemaal niet konden aarden in hun droomland. Interessant om te zien, dat moeten heel veel allochtonen in Nederland (en andere landen) hebben.
He Sophie, dat is voor mij ook herkenbaar. Als ik in Nederland ben dan mis ik Indonesie en kan ik me irriteren/ergeren aan (wat is nou het juiste woord??), aan Nederland. Maar toen ik laatst 2 weken op vakantie was in Indonesie kon ik me zo ergeren aan de laksheid van Indonesiers. Apart he
Ja, ik comment dus meestal niet omdat ik niet het gevoel heb iets toe te kunnen voegen, maar nu je het zo vraagt (compleet off-topic):
Des ergert zich aan iets/iemand of
iets/iemand irriteert Des
& natuurlijk, een mooi stuk.
THANK U!
(@compliment en het taallesje. Nu moet ik daar nog wel een ezelsbruggetje voor verzinnen)
Wat mooi geschreven Des! En het lijkt me idd zo moeilijk, en ik vind het ook wel treurig, voor je ouders dat ze eigenlijk tussen wal en schip zijn geraakt.
dank voor het compliment :). Ja, ik dus ook, temeer omdat ze het steeds harder beseffen dat het niet zo makkelijk gaat
Prachtig stukje Des! Het zet je zeker aan het denken.
Dankje!
Mijn ouders (Surinaams) hebben dit ook, ze wonen nu al bijna 40 jaar in Nederland dus ze zijn in sommige opzichten wel vernederlandst, maar willen toch heel graag terug naar Suriname. Maar zij (en jouw ouders volgens mij ook) zijn trouwens de eerste generatie allochtonen, volgens mij. “Wij” zijn de tweede generatie, als ik het goed heb.
Mijn ouders willen trouwens nooit “fulltime” terug naar Su, maar zes maanden daar en zes maanden hier. Misschien is dat wat voor je ouders??
sorry, je hebt gelijk! wij zijn de 2e, en zij inderdaad de eerste!
dat gaan mijn ouders waarschijnlijk ook doen. Het moet ook wel, want Indonesie heb je ook visum nodig enz.
Ontzettend mooi stukje, het is net ook al gezegd maar ik geloof ook dat je de spijker op z’n kop slaat. Ik kan me er niks bij voorstellen maar het lijkt me zo’n moeilijk dilemma…
Mooi geschreven Des! Mijn vader komt ook uit Indonesië, maar is als baby in Nederland gekomen. Voor hem is het dus heel anders. Hij is zelfs nog nooit teruggegaan naar Indonesië.
Ik denk dat jouw vader indo is? Mijn ouders zijn Indonesier (volbloed) en zijn regelmatig teruggegaan naar het land. Dan is het verschil inderdaad wel anders. Maar stiekem denk ik dat jouw vader ook wel Indonesische trekjes heeft die hij niet herkent hier in Nederland ;)
Herkenbaar, ik zie precies hetzelfde bij mijn vader (Griek). Het is soms ook wel moeilijk om te zien, vind je niet?
Ja, best wel. Ik vind het ook gewoon sneu voor ze.
Verdikkeme des, kom ik weer langs omdat ik hier al lange tijd niet geweest ben en dan lees ik weer een bericht dat me emotioneel maakt.
Want ja, ook hier exact hetzelfde. Een vader die eigenlijk al in de jaren ’90 terugwou maar het verstandiger leek om de kids in NL te krijgen. En dan elk jaar de discussie wel/niet? Ze vergaten het maar nu me vader met pensioen is merk ik gewoon hoe graag hij terug wil.Nu we allemaal ouder zijn met al onze verplichtingen heeft hij gewoon minder te doen. Hij verveelt zich eigenlijk en als je dat ziet dan doet dat pijn. Voorals als ik zie hoe mijn vader vol energie zit in marokko en zo gelukkig is. Hij verblijft dan op het platteland en daar is altijd wel wat te doen. Oude vrienden &familieleden uit NL en frankerijk zijn ook allemaal terug aan het keren. Financieel is het helaas niet haalbaar dat hij 6maanden gaat en ja de kinderen zitten in nl dus die kun je moeilijk achter laten. Maar ik weet nu al dat als wij een vaste baan ik mijn vader het liefst om de maand 3 maanden naar marokko stuur, want hoe vervelend het ook is… uiteindelijk wil je je ouders gelukkig zien!
Mijn moeder is er wat makkelijker in die wil wel terug maar pas als ze zich geen zorgen meer hoeft te maken om ons (moedere hé)
Het ergste is dat er bij mij ook een zaadje is geplant… emigeren naar marokko (in ons geval is er geen sprake van terugkeren ;) ) lijkt me dus prachtig. Alleen zo moeilijk… een mannelijke persoon waarvan ik dacht dat die mijn LOML zou zijn heb ik uiteindelijk laten gaan omdat ik emigratie nog niet aandurfde.
Goh heel verhaal, maar het leeft hier thuis nogal.
Jouw reactie over jouw ouders, had over mijn schoonouders kunnen zijn! Precies hetzelfde! Ook mijn schoonvader verveelt zich hier in Nederland, en ik weet zeker dat mijn ouders zich ook zouden vervelen.
Herkenbaar he! Je zegt trouwens dat je misschien ook zou emigreren, zou je in Marokko kunnen leven? Want waar ik dus ben achter gekomen; ik ben al zo vaak naar Indonesie geweest. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat ik daar toch weer een stukje nederland mis, maar hier in nederland mis ik weer dat stukje indonesie! heb jij dat ook?
tuurlijk mis je Nederland! Het is een relatief grote stuk van je identiteit. Als, als hé, ik zou emigeren zie ik me ook gewoon op vakantie komen naar NL.
Mis NL al als ik gewoon op een normale zomervakantie ga!