Des – Ja maar, dan voel ik me zo schuldig

Zoals elke vrouw lijd ik aan een paar unieke karaktertrekken: ik oordeel meteen op basis van de eerste indruk, ik kan moeilijk loslaten en ik voel me schuldig. Altijd. Continu.

Ik voel me schuldig als ik me ziek heb gemeld van mijn werk. Ik voel me schuldig als ik een afspraak maak maar die niet kan nakomen, ook al heb ik een geldige reden. Een reden als in: mijn oma ligt in het ziekenhuis. Ik voel me schuldig als het kassameisje bot tegen me doet, of als een collega mij een venijnige mail stuurt waarin “niet duidelijk wordt ingegaan op haar vraag, maar laat anders maar, ik vraag het wel aan iemand anders”. Ik voel me schuldig als ik geen kleingeld in huis heb als de KWF Kankerbestrijding voor de deur staat, als ik niet snel genoeg reageer op Whatsapp, als ik niet reageer op blogs, als ik al een paar dagen niet heb geschreven, als ik me toch weer heb laten verleiden om dat ene jurkje/die cheeseburger te kopen, als ik een dagje niet heb gekookt, als ik ben vergeten het waterbakje voor de katten te vullen en laat ik het maar niet hebben over mijn schuldgevoelens als ik een dagje niet heb hardgelopen.

Maar de wereld draait niet alleen om mij
Ik kan nog wel even doorgaan. Maar: waarom voel ik me steeds zo schuldig? Want ik kan me beter afvragen waar dat eeuwige schuldgevoel vandaan komt. LOML zou zeggen: de wereld draait niet alleen om jou, Des. En daar voel ik me dan ook weer schuldig over. Want ik wil helemaal niet dat de wereld alleen om mij draait (oké, niet altijd in ieder geval).  Ik denk, nee, ik vrees, dat het gaat om mijn streven naar perfectie.

Eisen
De perfecte moeder met kersverse koekjes

Ik wil die vrouw zijn die een potje met 1 euromunten heeft als de KWF Kankerbestrijding langskomt, wat zeg ik; naast mijn fulltime baan loop ik zelf wel even langs de deuren. In de regen, ja, want dat doet een perfecte vrouw. Ik wil daarnaast ook de perfecte dochter zijn die altijd klaarstaat, de perfecte vrouw die elke dag om half zeven het eten op tafel heeft staan, het meisje dat altijd meteen reageert op mailtjes en o, God… ik wil straks de perfecte moeder zijn. Die in de keuken wacht met warme thee en zelfgebakken koekjes (niet uit het pakje, natuurlijk niet) op haar kind. De moeder die elke zaterdag langs het grasveld staat en die genoeg begrip toont, maar zich ook weer niet te veel met dingen bemoeit.

Deze madness moet stoppen, mensen. Het is zo vermoeiend. Doordat ik zo bezig ben met het streven naar perfectie zie ik soms niet eens de mooie dingen die ik al heb in het leven. De kringen op mijn koffietafel laat ik maar even, net als het stof op de trap. Laatst had ik zelfs eens niet een stukje geschreven voor Nadelunch.

Het is een begin, maar ik kom er wel.


Beeld: Photl.com/Studio Cl Art
.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!