Zoals elke vrouw lijd ik aan een paar unieke karaktertrekken: ik oordeel meteen op basis van de eerste indruk, ik kan moeilijk loslaten en ik voel me schuldig. Altijd. Continu.
Ik voel me schuldig als ik me ziek heb gemeld van mijn werk. Ik voel me schuldig als ik een afspraak maak maar die niet kan nakomen, ook al heb ik een geldige reden. Een reden als in: mijn oma ligt in het ziekenhuis. Ik voel me schuldig als het kassameisje bot tegen me doet, of als een collega mij een venijnige mail stuurt waarin “niet duidelijk wordt ingegaan op haar vraag, maar laat anders maar, ik vraag het wel aan iemand anders”. Ik voel me schuldig als ik geen kleingeld in huis heb als de KWF Kankerbestrijding voor de deur staat, als ik niet snel genoeg reageer op Whatsapp, als ik niet reageer op blogs, als ik al een paar dagen niet heb geschreven, als ik me toch weer heb laten verleiden om dat ene jurkje/die cheeseburger te kopen, als ik een dagje niet heb gekookt, als ik ben vergeten het waterbakje voor de katten te vullen en laat ik het maar niet hebben over mijn schuldgevoelens als ik een dagje niet heb hardgelopen.
Maar de wereld draait niet alleen om mij
Ik kan nog wel even doorgaan. Maar: waarom voel ik me steeds zo schuldig? Want ik kan me beter afvragen waar dat eeuwige schuldgevoel vandaan komt. LOML zou zeggen: de wereld draait niet alleen om jou, Des. En daar voel ik me dan ook weer schuldig over. Want ik wil helemaal niet dat de wereld alleen om mij draait (oké, niet altijd in ieder geval). Ik denk, nee, ik vrees, dat het gaat om mijn streven naar perfectie.
De perfecte moeder met kersverse koekjes
Ik wil die vrouw zijn die een potje met 1 euromunten heeft als de KWF Kankerbestrijding langskomt, wat zeg ik; naast mijn fulltime baan loop ik zelf wel even langs de deuren. In de regen, ja, want dat doet een perfecte vrouw. Ik wil daarnaast ook de perfecte dochter zijn die altijd klaarstaat, de perfecte vrouw die elke dag om half zeven het eten op tafel heeft staan, het meisje dat altijd meteen reageert op mailtjes en o, God… ik wil straks de perfecte moeder zijn. Die in de keuken wacht met warme thee en zelfgebakken koekjes (niet uit het pakje, natuurlijk niet) op haar kind. De moeder die elke zaterdag langs het grasveld staat en die genoeg begrip toont, maar zich ook weer niet te veel met dingen bemoeit.
Deze madness moet stoppen, mensen. Het is zo vermoeiend. Doordat ik zo bezig ben met het streven naar perfectie zie ik soms niet eens de mooie dingen die ik al heb in het leven. De kringen op mijn koffietafel laat ik maar even, net als het stof op de trap. Laatst had ik zelfs eens niet een stukje geschreven voor Nadelunch.
Het is een begin, maar ik kom er wel.
Beeld: Photl.com/Studio Cl Art.
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Ik heb ook een zeer innige band met mijn schuldgevoel. We gaan nergens heen zonder elkaar. Ik weet dat ik me niet altijd schuldig zou moeten voelen om van alles en nog wat, maar het gaat vanzelf.
Wat een enorm herkenbaar stuk! Mooi om te lezen
oh, dit heb ik ook :( het is geloof ik inderdaad heel eigen aan vrouwen. Laat je het weten als je een wondermiddeltje tegen perfectionisme hebt gevonden? Liefst zegmaar gewoon een pilletje zonder bijeffecten en dat je dan de volgende dag wakkerwordt en je niet meer zo druk maakt om alles. Volgens mij kan je daar trouwens wel rijk mee worden. Oh, en als we toch bezig zijn: doe voor mijn vriendje (of gewoon voor mannen dus) maar een pilletje dat het ze allemaal wat meer kan schelen, dat ze ze iets drukker maken en ook af toe de behoefte voelen om dat stof van de trap te vegen.
joe, dan laat ik je dat meteen weten! Vooral die pil voor mannen, ook zeer belangrijk
Heb ik gelukkig steeds minder en minder last van. Lekker aan jezelf denken af en toe. ; )
De vraag is; waarom je perfect wil zijn. Wat gebeurt er als je het niet bent? Afwijzing….alleen zijn? Is het cultureel bepaald dat je er voor een ieder moet zijn, hoort dat zo, is dat jouw norm ook geworden of was die norm eerst van je vader of je moeder. Wat is jouw norm? Perfectionisme=onzekerheid. Kost heeel veel energie. En dat..als je door mijn ogen naar jou kijkt…dan pas zie je dat je Des bent en Des is perfect omdat ze wil leren…en dat kan alleen maar als je fouten maakt…
Nou, na al dat zwaar gebabbel van mijzelf, nu ook wel zin in een borrel…o nee…ben op dieet…voel me nu al schuldig!!!
xxx
Eh ja, ik heb precies hetzelfde. En ik kan die kringen wel moedwillig laten zitten, het schuldgevoel gaat niet weg. Weet niet of dat gaat lukken ook.
Heel herkenbaar! Ik wil ook 100% gezond eten, veel werken én een perfect geordend huishouden hebben, en daarnaast altijd leuke kleren aan én de studieschuld afbetaald hebben. En mooie lingerie aanhebben in plaats van een pyjamabroek. Maarja, ik ben ook niet perfect. En dat is eigenlijk hartstikke fijn!
Aaaah Des wat een treffend stukje. Zo herkenbaar!
Hey Des,
Voor mij is/was dit heel herkenbaar. Ik heb er nog steeds vaak last van maar krijg er sinds een week of vier een stuk meer grip op. Hoe dat komt? Ik ben bij mijn minor enorm intensief bezig met persoonlijke groei en lees ook het boek “de 7 eigenschappen van stephen covey. Hierin staat een hele hoop informatie over hoe je de controle over je eigen leven kan hebben. Ik kende het boek al veel eerder, maar verzette me ertegen. Je wordt namelijk heel erg met jezelf geconfronteerd. Nu is het echt een openbaring hoeveel ik in 4 weken tijd ben gegroeid als persoon. Hier doe ik normaal een half jaar over(als het al niet meer is) Ik zou je heel graag willen aanraden om dit boek te lezen. Wellicht dat het jou ook helpt om jezelf op de eerste plaats te zetten zonder dat je schuldgevoelens hebt.
Groetjes, Anouk
Ik ben ook een vrouw en ik voel me niet altijd schuldig (wat wel gesuggereerd wordt in het stuk en in de comments)… Sterker nog, ik kan me echt helemaal niet in dit stuk vinden. Het eten half 7 op tafel? Wat is daar perfect aan?
nou hulde dan aan vrouwen zoals jij! Misschien kan je ons, de vrouwen die er wel last van hebben (en dat zijn er nogal wat zoals je in de comments boven je kunt lezen) tips geven?
Er is geen reden om je zo aangevallen te voelen. Je impliceert alleen namens vrouwen te spreken en sorry, maar ik wil gewoon delen dat niet elke vrouw zich schuldig voelt en altijd perfect wil zijn. Mijn tip? Wees tevreden met wie je bent. It’s as simple as that.
Aangevallen? Ik zeg juist hulde aan vrouwen als jij.
En je hebt gelijkt wat betreft je tip. Daar kunnen veel vrouwen (ik dus ook) wat van leren
Net als Maaike herken ik helemaal niks in.
Om half 7 het eten op tafel? Meer ergens tussen half acht en half 10.
Maar dan wel door m’n vriendje gekookt want ik hou niet van afwassen (al help ik wel met de afwas) en trouwens ook niet van koken. “Waarom moeilijk doen als t makkelijk kan?” is meer mijn motto als het ‘koken’ gaat.
Sporten doe ik (die 5x per jaar dat ik er toe kom) alleen voor mezelf, dus waarom ik mij er in hemelsnaam schuldig over voelen wanneer ik het niet doe.
En sorry als ik je beledig Des, maar ik denk dat een kindje er niets aan heeft als z’n moeder zich voortdurend schuldig voelt.
En je schuldig voelen omdat iemand anders bot of onaardig tegen je doet is nogal omgekeerde wereld. Maar daar staat tegenover: als je je katten geen water geeft mja daar moet je je zeker wel schuldig over voelen ;)
klopt, mijn kindje zal er niets aan hebben als ik me zo schuldig voel. Gelukkig kom ik daar nu al achter. En juist goed van jou dat jij dat allemaal kunt loslaten. Ik zou zeggen: geef maar door die tips!
Ik wil het ook altijd graag allemaal perfect doen, gezond leven, rijk sociaal leven hebben, goede baan, net huis, er goed uitzien. Maar ik kom er steeds meer achter dat juist door zo geforceerd alles goed willen doen je steken laat vallen. Want echt gelukkiger word ik er niet op.
Dus tja ik doe nu alles met kleine stapjes en als iets een keertje niet lukt dan denk ik shit happens! En soms zeg ik dat hardop, shit happens! Ook lekker! Ben btw al een hele tijd niet meer op je blog geweest dus ik wou je nog even van harte feliciteren met je zwangerschap!!!!
Jeetje wat een herkenbaar stukje!
Mooi stukje Des, ik herken het heel erg. Zou het echt die perfectie zijn? Ik denk dat je wel gelijk hebt. Het is inderdaad dodelijk vermoeiend. Zullen we samen een ‘ik-ga-stoppen-perfect-te-zijn-challenge’ bedenken en aangaan?
Ik denk voor velen, en zeker voor mij: herkenbaar! Ik geloof dat ik er afgelopen week nog een mooie spreuk uit m’n Flow kalender over had gelezen (maar ik weet ‘em niet meer). Loslaten met die schuldgevoelens! Maar is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan…
Leuk stuk Des!
dank allemaal voor jullie reacties!