Des – Kleine wereld

Eén keer in de week doe ik aan vrijwilligerswerk. Voor de stichting Humanitas ben ik voorleescoach. Ik lees dan voor aan de vierjarige H.

H. is van Marokkaanse afkomst. Hij woont samen met zijn ouders, zijn pasgeboren zusje en twee broers. De vader werkt, moeder blijft thuis. Hoewel moeder al een aantal jaartjes in Nederland woont, is haar Nederlands nog heel slecht. Ze spreekt daarom Marokkaans met de kinderen en daardoor ontstaat een taalachterstand.

Meer Marokkaans dan Nederlands
Vanwege die taalachterstand lees ik de kleine H. elke week een uur voor. Al is een uur en voorlezen een groot woord, want een uur is natuurlijk veel te lang voor kleine H. om stil te zitten. En ook dat voorlezen is meer in de vorm van plaatjes aanwijzen in het boek, waarop kleine H. zegt wat het is.

In het begin was kleine H. nog wat stil. Zijn Nederlands was absoluut niet slecht, maar van sommige plaatjes wist hij wel de Marokkaanse betekenis en niet de Nederlandse.

Ik ben inmiddels ruim een jaar verder. Kleine H. is goed vooruitgegaan. Hij pakt nu zelf een boek om vervolgens gezellig tegen mij aan te zitten en het verhaal voor te lezen, fantasierijk zoals alleen een klein kind dat kan doen. Soms vraag ik hem tussendoor wat en hij weet de plaatjes in goed Nederlands te benoemen.

Voorlezen

Een hele kleine wereld met taalachterstand
Nu merkte ik al voor mijn zwangerschap dat ik steeds minder tijd voor het voorlezen had, en nu ik zwanger ben is dat al helemaal zo. Mijn vrije vrijdagmiddag kan ik beter gebruiken en vaak is het ook zo dat het project stopt na een jaar. Ik vind het ergens wel moeilijk, maar besloot om toch het gesprek aan te gaan.

Twee weken geleden was ik er. Het was nog zomervakantie. Ze gingen niet op vakantie dit keer; voor de kleine baby is Marokko te warm. De kinderen zaten achter de tv en hadden geen zin om buiten te spelen. Immers: vriendjes waren wel op vakantie, dus was er niemand om mee te spelen.

Terwijl ik daar op de bank zat, zag ik opeens hoe klein de wereld van de kinderen en van de moeder is. Door haar taalachterstand zit de moeder vaak thuis. Ook heeft ze geen rijbewijs, waardoor ze geen dagjes uit kan ondernemen met de kinderen. Ze zou de bus kunnen pakken, maar: die taalachterstand. Haar hele familie woont nog in Marokko en hier in Nederland heeft ze ook weinig vriendinnen. Want: die taalachterstand. Ik merk opeens hoe blij ze is als ik er ben. Dat ze dan even niet op de kinderen hoeft te letten en haar eigen dingen in het huis kan doen.

Kleine H. pakt het boekje over Dikkie Dik, een van zijn lievelingsboeken. Na het voorlezen sta ik op om mijn spullen te pakken. “Jij weer naar huis?”, vraagt de moeder. “Ja, het is weer tijd mevrouw.” Ik kijk haar even aan. “Biedankt ja, voor voorlezen weer”, zegt ze. Ik lach. “Geen dank, hoor. Tot de volgende week mevrouw.” “Tot volgende week”, zegt ze met een glimlach.

Beeld: Photl.com/Studio Cl Art.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!