Des – Moet het allemaal leuk zijn?

Laatst zag ik een item over een van de slechtste wijken van Nederland: Heechterp in Leeuwarden. Het item ging onder andere over de werkloosheid. Er werden een paar bewoners geïnterviewd.

Een van de bewoners, een knul van, wat zal het zijn, een jaartje of dertig, zat in joggingbroek en blote bast op een campingstoeltje voor zijn flat. Kratje bier erbij, flesje bier in de ene hand, shagje in de andere. “Nee, ik kan geen werk vinden. Ja, beetje schoonmaken, maar daar pas ik voor. Het moet natuurlijk wel leuk blijven. Ik wil gewoon leuk werk nou, niet dat lopendebandgedoe.”

Ik doe gewoon alsof er niets aan de hand is
Een paar jaar geleden merkte ik opeens (of nou ja, zoiets gaat nooit opeens, het is een ophoping van momenten) dat ik niet lekker in m’n vel zat. Ik was bezig met afstuderen. Ik weet nog dat ik in de spiegel naar mezelf keek. Wallen en een hoofd vol pukkels zag ik (niet veel verschil met vandaag de dag, kan ik u zeggen. Dit terzijde). Ik dacht: ik wil helemaal niet verder met rechten. Ik vind er niets aan. Ik wil iets anders doen. Maar ik zat midden in mijn afstuderen. Ik moest nog maar eventjes, een paar hoofdstukjes; ik kon het niet maken om te stoppen. Niet tegenover mijn ouders, niet tegenover mijn vrienden, maar vooral niet tegenover mezelf. Dacht ik.

Callcenter
Van auto van de zaak tot belhel
Vlak na mijn afstuderen vond ik een baan. Een goedbetaalde baan met een auto van de zaak onder mijn kont. En toch… ergens… ik wilde er niet aan denken, maar ik ontkwam er niet aan: het was het allemaal net niet. Ik vond er niets aan. En ik wist heel goed waarom ik mijn best deed om mijn werk wel leuk te vinden: vanwege de status. Omdat ik dan op feestjes kon zeggen wat voor goede baan ik toch had. Kijk mij, Des, nu met een mooie auto. Ik hoorde er helemaal bij. Maar waar precies bij, dat wist ik ook niet. Dat ging natuurlijk mis, dat zien jullie al aankomen. Ik nam ontslag, ik zat een halfjaar thuis, ging veel op vakantie, begon na te denken, te piekeren en nog meer na te denken en toen dacht ik: leuk allemaal Des, maar je zult toch eens aan het werk moeten.

Ik kon niet nog langer thuis zitten, want 1) Tell Sell gaat ook vervelen, 2) Farmville van Facebook had ik ook al te veel gespeeld en 3) het geld raakte op. Dus besloot ik werk te zoeken en vond ik een baantje als callcenteragent bij de Belastingtelefoon (afgekort: de BelTel. Tussen ons gesproken wordt het ook wel de BelHel genoemd).

Was het een leuk baantje? Ab-so-luut niet. Mensen die naar de BelHel bellen doen dat natuurlijk niet voor niets. Het zijn mensen die niet al te blij zijn met de zoveelste blauwe envelop in de brievenbus. Hoer, dikke kut, dom, achterlijk wijf: ik heb het allemaal weleens gehoord. En toch werkte ik er ruim een halfjaar. Waarom? Omdat ik mezelf bezig wilde houden. Omdat ik wist dat ik niet verder wilde met rechten. Omdat ik nu eenmaal geld wilde verdienen. En het allerlaatste wat ik wilde, was mijn hand ophouden bij de maatschappij.

Schoonmaken

Ja kijk, ik wil wel werken, maar het moet wel leuk zijn
“Het moet wel leuk zijn”, zegt de bewoner van Heechterp. Mijn nekharen gaan overeind staan. Begrijp me niet verkeerd: nu, twee jaar later, ben ik erachter gekomen wat echt telt in het leven: geluk, liefde en gezondheid en ja, ook een leuke baan. Maar ik ben ook van mening dat het niet altijd leuk hoeft te zijn. Sterker nog: helaas kan het in het leven niet altijd leuk zijn. En als je niets mankeert aan je voeten, benen en/of hoofd, kun je best schoonmaakwerk doen. Of lopendebandwerk. Leuk werk? Misschien niet, maar al mijn tantes werken als schoonmaker (een van mijn tantes: “Interieurdesigner, hè, Des”) en geen van hen klaagt dat het niet leuk is.

Mág het dan allemaal leuk zijn? Ja, graag zelfs. Maar het kan helaas niet altijd. En als het niet leuk is, dan moet het nog wel gedaan worden. Dat zei mijn moeder vroeger ook altijd als ik mijn kamer moest schoonmaken.

 

Beeld: stock.xchng/contrapart en stock.xchng/aksoy.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!