Laatst zag ik een item over een van de slechtste wijken van Nederland: Heechterp in Leeuwarden. Het item ging onder andere over de werkloosheid. Er werden een paar bewoners geïnterviewd.
Een van de bewoners, een knul van, wat zal het zijn, een jaartje of dertig, zat in joggingbroek en blote bast op een campingstoeltje voor zijn flat. Kratje bier erbij, flesje bier in de ene hand, shagje in de andere. “Nee, ik kan geen werk vinden. Ja, beetje schoonmaken, maar daar pas ik voor. Het moet natuurlijk wel leuk blijven. Ik wil gewoon leuk werk nou, niet dat lopendebandgedoe.”
Ik doe gewoon alsof er niets aan de hand is
Een paar jaar geleden merkte ik opeens (of nou ja, zoiets gaat nooit opeens, het is een ophoping van momenten) dat ik niet lekker in m’n vel zat. Ik was bezig met afstuderen. Ik weet nog dat ik in de spiegel naar mezelf keek. Wallen en een hoofd vol pukkels zag ik (niet veel verschil met vandaag de dag, kan ik u zeggen. Dit terzijde). Ik dacht: ik wil helemaal niet verder met rechten. Ik vind er niets aan. Ik wil iets anders doen. Maar ik zat midden in mijn afstuderen. Ik moest nog maar eventjes, een paar hoofdstukjes; ik kon het niet maken om te stoppen. Niet tegenover mijn ouders, niet tegenover mijn vrienden, maar vooral niet tegenover mezelf. Dacht ik.
Van auto van de zaak tot belhel
Vlak na mijn afstuderen vond ik een baan. Een goedbetaalde baan met een auto van de zaak onder mijn kont. En toch… ergens… ik wilde er niet aan denken, maar ik ontkwam er niet aan: het was het allemaal net niet. Ik vond er niets aan. En ik wist heel goed waarom ik mijn best deed om mijn werk wel leuk te vinden: vanwege de status. Omdat ik dan op feestjes kon zeggen wat voor goede baan ik toch had. Kijk mij, Des, nu met een mooie auto. Ik hoorde er helemaal bij. Maar waar precies bij, dat wist ik ook niet. Dat ging natuurlijk mis, dat zien jullie al aankomen. Ik nam ontslag, ik zat een halfjaar thuis, ging veel op vakantie, begon na te denken, te piekeren en nog meer na te denken en toen dacht ik: leuk allemaal Des, maar je zult toch eens aan het werk moeten.
Ik kon niet nog langer thuis zitten, want 1) Tell Sell gaat ook vervelen, 2) Farmville van Facebook had ik ook al te veel gespeeld en 3) het geld raakte op. Dus besloot ik werk te zoeken en vond ik een baantje als callcenteragent bij de Belastingtelefoon (afgekort: de BelTel. Tussen ons gesproken wordt het ook wel de BelHel genoemd).
Was het een leuk baantje? Ab-so-luut niet. Mensen die naar de BelHel bellen doen dat natuurlijk niet voor niets. Het zijn mensen die niet al te blij zijn met de zoveelste blauwe envelop in de brievenbus. Hoer, dikke kut, dom, achterlijk wijf: ik heb het allemaal weleens gehoord. En toch werkte ik er ruim een halfjaar. Waarom? Omdat ik mezelf bezig wilde houden. Omdat ik wist dat ik niet verder wilde met rechten. Omdat ik nu eenmaal geld wilde verdienen. En het allerlaatste wat ik wilde, was mijn hand ophouden bij de maatschappij.
Ja kijk, ik wil wel werken, maar het moet wel leuk zijn
“Het moet wel leuk zijn”, zegt de bewoner van Heechterp. Mijn nekharen gaan overeind staan. Begrijp me niet verkeerd: nu, twee jaar later, ben ik erachter gekomen wat echt telt in het leven: geluk, liefde en gezondheid en ja, ook een leuke baan. Maar ik ben ook van mening dat het niet altijd leuk hoeft te zijn. Sterker nog: helaas kan het in het leven niet altijd leuk zijn. En als je niets mankeert aan je voeten, benen en/of hoofd, kun je best schoonmaakwerk doen. Of lopendebandwerk. Leuk werk? Misschien niet, maar al mijn tantes werken als schoonmaker (een van mijn tantes: “Interieurdesigner, hè, Des”) en geen van hen klaagt dat het niet leuk is.
Mág het dan allemaal leuk zijn? Ja, graag zelfs. Maar het kan helaas niet altijd. En als het niet leuk is, dan moet het nog wel gedaan worden. Dat zei mijn moeder vroeger ook altijd als ik mijn kamer moest schoonmaken.
Beeld: stock.xchng/contrapart en stock.xchng/aksoy.
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Precies wat mijn moeder altijd zegt. Je kunt het pas leuk hebben als je een basis hebt van waar uit je leuke dingen kunt dóen. En dan zei ze er altijd bij: ‘Als het leuk was, kreeg je er niet voor betaald!’
Ja, zo is het maar net. Ik denk dat het ook een kwestie van de juiste instelling is: zolang je plezier kunt halen uit de dingen die je echt leuk vindt om te doen, is het misschien makkelijker om de minder leukere (maar niet te vermijden) dingen op de koop toe te nemen. Bovendien: als het leven een groot feestje was, dan wordt het ook snel saai
Eens! Ik kan niet voor anderen spreken, maar zelf zou ik liever een flut bijbaantje hebben dan een uitkering aanvragen (even allerlei uitzonderingssituaties daargelaten – al is een uitkering trouwens ook helemaal geen pretje, de meesten doen dat ook niet voor hun lol). Overigens heeft mijn moeder ook een tijdje als schoonmaakster gewerkt en noemde zij zichzelf altijd “interieurverzorgster” – ook een mooie ;-)
Helemaal mee eens, des! Dit soort mensen, die dus eigenlijk gewoon niet willen werken, zouden harder ‘gestraft’ moeten worden. (lees:op een gegeven moment uitkering stopzetten en alle evt. andere subsidies!) De mensen die wel hard voor hun geld werken, en dat ook altijd gedaan hebben, mogen daarentegen wel eens iets meer gestimuleerd worden bv. met het kopen van een huis.
hoewel ik snap dat er best wel mensen zijn die niet kunnen werken, vind ik inderdaad ook dat uitkeringen dan best wel gekort mogen worden ja.
pff, zo waar. Ik heb natuurlijk zelf ook wel eens gedacht: “maar dit wil ik helemaal niet” (piepstemmetje) als ik een baantje zocht maar alleen “stom werk” kon vinden. en het is natuurlijk menselijk om dat te denken; wie zit er nou te juichen om buiten in de regen mensen abonnementen aan te smeren? maar toch doe je het. ik ben echt opgevoed met het zinnetje: “niet alles is altijd leuk en dat hoeft ook niet”. vorig jaar bij expeditie robinson zat do daar op het strand, en die zei: “ik wil vanaf nu alleen nog maar dingen doen die leuk zijn.” GOD, dacht ik toen! niet alles hoeft leuk te zijn! het is leuk als dat wel zo is, aan de andere kant geniet je natuurlijk veel van de leuke dingen als je bij tijd en wijle even moet doorbijten. en het leuke van die niet-leuke dingen kunt zien :)
goed stuk, des! :)
ja, zo ben ik ook wel opgevoed inderdaad. Ik vind dat als je iets doet wat niet leuk is, ook andere dingen meer waardeert.
Heel erg mee eens! Ik heb zelf ook wel eens stomme uitzendbaantjes gedaan, maar als ik er mijn rekeningen mee kan betalen, hoor je me er niet over. (En dan ondertussen natuurlijk wel verder zoeken naar baantjes die leuker zijn.)
Als je baan niet leuk is, waardeer je alles eromheen wel meer ;)
true!
Dat iets niet leuk hoeft te zijn, dat heb je zeker geleerd bij de BelHel? Leuker kunnen we het niet maken…?
Ik ben net afgestudeerd en ben op zoek naar een baan. Iets wat in deze tijd erg moeilijk is. In de tussentijd werk ik als huishoudelijke hulp bij de thuiszorg, wat dus inhoudt dat ik moet schoonmaken. Ik heb er geen problemen mee, ben allang al blij dat ik geld verdien en iets te doen heb. Daarbij zijn de mensen waar ik kom me erg dankbaar.
Goed geschreven Des!
Herkenbaar! Ook ik moet voorlopig genoegen nemen met minder leuk werk, maarja liever dat en me nuttig voelen dan mijn handje ophouden. Goed geschreven Des! Het hoeft niet allemaal ‘leuk’ te zijn.
klasse meiden! Ik zag ook eens een item op tv over pas afgestudeerden (hoogopgeleid) die dus “echt niet in een kas gingen werken ofzo”. Nee, ze wilden meteen perse een baan “op niveau”. En ondertussen niets doen. Dat vind ik echt jammer.
Hier ben ik het zo mee eens! Mensen die zeggen dat je baan wel leuk moet zijn en dus niet gaan werken omdat ze (misschien/ blijkbaar) niet geschikt zijn voor een leuke baan, die zijn gewoon lui.
Ik schrok ervan, ik heb tot augustus in Heechterp gewoond, en ja, dat had zo mijn buurman kunnen zijn..
ik heb ook in heechterp gewoond, en ik schrok er ook best wel van. Ik snap best dat je baan leuk moet zijn, natuurlijk, maar als je wel kunt werken en dat niet doet, dat vind ik ook gewoon jammer
Heel goed geschreven! Iets waar ik (sinds gisteren opnieuw) mee worstel. Ik zit met mijn beperking in de Wajong en toen ik op gesprek ging bij mijn contactpersoon van het UWV ging er een wereld voor me open. Er werd gevraagd wat ik wilde, want dan is een baan het meest duurzaam. Inmiddels had ik geleerd helemaal niet meer stil te staan bij wat ik wilde. Dus wist ik het niet meer. Nu volg ik (eindelijk) een maatwerk scholingstraject met als doel re-integratie. Ik heb de opleiding gevonden die bij me past, maar nu willen ze me in een hele andere stage functie zetten! Mijn hoofd explodeert van al het piekeren wat ik daar mee moet…
Kleine aanvulling voor de duidelijkheid: de opleiding gaat erg goed en ik ben helemaal op mijn plek. Bij die andere functie is de kans op werk alleen groter. Maar om nou zomaar aan de kant te schuiven waar ik zo hard voor geknokt heb? Ik weet het gewoon niet.
Als dit is waar je voor hebt geknokt, als dit is waar je hart ligt en je helemaal op je plek bent dan vind je daar je baan ook wel in. Als bij die andere alleen de kans groter is biedt het nog steeds geen garantie toch? En je hebt een maatwerktraject gekregen: MAATWERK, het woord zegt het al. Hou vol en ik wens je veel sterkte, wijsheid en vooral plezier in het vinden van je weg!
Zo. Heerlijk om eindelijk eens een stuk te lezen waarin iemand mijn mening deelt. Ik werk nu ook ‘onder mijn stand’. En gek genoeg haal ik er voldoening uit, uitdaging zelfs. Het moeilijkste punt op dit moment vind ik de reacties uit mijn omgeving. Hoewel ik zelf tevreden ben met het werk en mijn functioneren, blijft het toch een beetje een ‘schande’: een universitaire studie afgerond met een baan hebben waar men niet voor geleerd hoeft te hebben.
dit is voor mij ook erg herkenbaar. “maar wil je niet iets met rechten doen dan?” word mij regelmatig gevraagd. Of “zonde van je diploma”. Ik weet niet wat meer zonde is: dat ik 4 jaar heb gestudeerd en achter ben gekomen dat het toch niet iets voor mij is, of werken met mijn diploma terwijl ik dat helemaal niets vind.
Oooo zo herkenbaar! Ook ik heb een studie afgemaakt waarbij ik na het eerste jaar eigenlijk al niet meer wilde. Maar ik heb doorgezet, ik wilde het afmaken. En het is me gelukt! Doe ik er vervolgens iets mee? Nee, die baan daarna maakte me nog ongelukkiger dan die studie. Tja.. uiteindelijk denk ik dat je gevoel moet volgen, die weet het altijd beter. En soms zitten er dingen bij die minder leuk zijn, absoluut waar, maar ik denk wel dat je iets moet doen waar je gelukkig van wordt en niet zomaar om de maatschappij in stand te houden!