Des – Project X

Ik las eens Wij zijn ons brein van Dick Swaab. Niet voor niets een van de best verkochte boeken kan ik u zeggen. Zelfs voor leken als ik is het helder geschreven. Mocht u eens ‘iets luchtigs’ willen lezen op het strand, dan raad ik dit boek zeker aan.

Veel interessante dingen heeft Swaab geschreven. Waaronder dit, en dan leg ik het even heel erg in Des’ Jip-en-janneketaal uit. Hersenen van pubers zijn er niet op berekend om 08:00 te beginnen met lessen die pas eindigen rond een uur of 16:00. Wil je het beste uit pubers halen, dan kan je juist beter de lessen zo laat mogelijk laten beginnen. Dan zijn puberhersenen op hun best. Er schijnen al veel mensen voor te zijn.

Het is de schuld van de media!
Ik moest aan de theorie in Swaabs boek denken, vrijdagavond. Vrijdagavond, ik hoef u inmiddels niets uit te leggen over project X. Een privéfeestje werd door het aanvinken van een verkeerd hokje een openbare uitnodiging, honderden jongeren gingen naar Haren, en waar het begon met wellicht een gezellig feestje, eindigde het in… tja.

De meningen in mijn timeline logen er niet om. Op Facebook vroeg ik naar de mening van mijn vrienden. Wie is er verantwoordelijk, wat kon er eventueel beter om dit soort ravages te voorkomen?

Er waren een paar mensen die de media de schuld gaven. Hadden de media het verhaal niet zodanig opgeblazen, dan was er niets aan de hand geweest. Hoewel ik vrijdag grotendeels ziek op de bank lag met continu de tv en laptop aan, hoorde ik pas ’s avonds van een vriendin over project X (ze pingde: “Zin om naar Haren te gaan?”).

Project X
Nee, toch de schuld van de jongeren

Het grootste deel van mijn vrienden gaf niet de media de schuld, maar de raddraaiers. De rotte appels. De honderden jongeren die naar Haren gingen, gewoon om een potje lol te maken. Stoerdoenerij, groepsdwang, alcohol, mensen raken opgefokt, gooi er nog wat vuur overheen en hoppa. Rellen. Opstootjes. Winkels die gesloopt worden, een auto die in brand wordt gestoken. Het is die groep oproerkraaiers die verantwoordelijk is; dat clubje moet gestraft worden.

En toen moest ik dus aan Dick Swaab denken. Mijn conclusie van dat boek is dat de lijn tussen eigen verantwoordelijkheid en iets wat al vastgesteld is in de hersenen flinterdun is. Om maar een voorbeeld te noemen: pedofilie is iets wat al vroeg in de hersenen is vastgelegd. Om het op project X te houden: konden de pubers, de jongeren, er wel echt iets aan doen dat ze onder groepsdwang zin hadden in een relletje? Is het niet iets wat al in de hersenen is vastgesteld, dat ze geen verantwoordelijkheid zien? En kon de gemeente Haren daar niet meer rekening mee houden? In plaats van de harde hand (politie, ME inzetten) juist een zachte hand inzetten (partytent, misschien een plaatselijke dj). Of denk ik nu heel naïef?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben het grotendeels eens met veel van de meningen. Zij die de boel op stelten hebben gezet moeten opgepakt en gestraft worden. Toch vraag ik me af: waarom ging het hier mis, maar waarom gaat, om maar een voorbeeld te noemen, Koninginnedag op het Museumplein vrijwel altijd goed?

Hoe moet ik dit nou aanpakken later
Mijn nekharen gingen in ieder geval rechtovereind staan van de beelden van de in mijn ogen nog kleine jochies, nog niet droog achter de oren. Stoer met een capuchon op, in de ene hand een blikje bier, schreeuwend: “Waar is het feestje? Hier is het feestje!” Moeten jullie niet op bed, dacht ik. Moeten jullie verdorie niet gezellig thuis The Voice of Holland kijken? En terwijl ik dat dacht, zapte ik zelf maar even. Met mijn hand wrijvend over mijn buik, me in hemelsnaam afvragend hoe ik dit ga aanpakken als ik straks een puber in huis heb. En geloof mij, als hij/zij ook maar een beetje mijn karakter zou hebben ben ik nog lang niet jarig, zou mijn moeder zeggen.

 

Beeld: Flickr.com/npmeijer.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!