Ik hoorde laatst weer iets waar mijn oren van gingen klapperen. Een kennis van mij deed mee met een kledingruil onder ‘vriendinnen’ (die haakjes worden later duidelijk). Voor een bescheiden prijsje kon je kleren van elkaar kopen of kleding ruilen.
Ze verkocht een jurk voor, ik dacht, tien euro. Het meisje kreeg de jurk alvast mee en beloofde het geld snel over te maken. Je raadt het al: het geld kwam maar niet. Mijn kennis sprak haar aan via Whatsapp, Facebook, sms en e-mail en ze belde haar (er werd maar niet opgenomen). Nergens reageerde het meisje op. “Maar ik zie op Facebook wel dat ze haar status updatet en dat ze van alles liket”, zei mijn kennis. Dat je het fatsoen niet hebt om te reageren of om geld terug te betalen is één ding, maar ik werd verdrietiger van wat mijn kennis zei.
Dat je je lullig voelt om je eigen geld
“Ik voel me zo ontzettend lullig om elke keer achter mijn geld aan te gaan. Het is weliswaar maar tien euro, maar ze heeft het jurkje van mij gekocht, niet gekregen. En als je het geld niet hebt, geef dat dan even aan, dan hou ik daar echt wel rekening mee. Maar nu voel ik me een zeikerd omdat ik haar er de hele tijd mee lastig moet vallen.”
Ik hoor dit vaker. En ja, ik heb het zelf ook vaak genoeg meegemaakt. Je leent geld, je schiet iets voor, tijdens een etentje, of gewoon, om een vriend in nood te helpen. Tien euro, twintig euro, soms wel honderden euro’s. En vervolgens hoor je helemaal niets. Je krijgt het zodra mijn loon binnenkomt, is smoes nummer één. En als het loon al is binnengekomen, is er altijd weer een andere smoes. Of in het geval van mijn kennis: er wordt niet meer gereageerd op sms’jes of mailtjes.
Vriendschappen die kapotgaan om geld
Iedereen die weleens geld heeft geleend, voelt zich lullig. Schuldig. “Ik houd er niet van om achter mijn geld aan te gaan”, zei een vriendin van mij. “Het gaat mij om het principe,” zegt weer een ander, “niet om het geld”. Weer een ander zegt dat het hele vriendschappen kan veranderen, geld lenen.
Ik vraag me af hoe het toch komt dat “wij” ons lullig voelen. Waar komt dat schuldgevoel vandaan? Waarom voel jij je schuldig terwijl je gewoon recht hebt op je eigen geld? Misschien komt het omdat we dan toch minder ‘nobel’ overkomen dan gedacht. We willen best iemand in nood helpen, uiteraard, maar ons geld willen we wel terug. En het is natuurlijk veel nobeler om te zeggen: “Ach joh, weet je wat, hou dat geld maar.”
Bestonden ze maar echt, geldbomen in je tuin
En terwijl wij ons schuldig voelen, vraag ik me meteen af: hoe komt het dat sommige mensen die geld lenen zich zo asociaal gedragen? Wat gaat er door ze heen; wat zit er achter dat niet opnemen van telefoontjes, het niet reageren op sms’jes? Vinden ze dat ze in hun recht staan? (Ik hoorde serieus eens een verhaal over iemand die vaak geld leent en die eens zei: “Als ze er niet naar vragen, missen ze het ook niet.”) Hoe komt het dat zo’n grote groep mensen geld leent bij bekenden en het dan gewoon niet terugbetaalt? Is het schaamte? Goed, dat snap ik dan nog. Maar is het niet juist bij vrienden zo dat je je niet hoeft te schamen? Als ik een mindere maand heb, zeg ik dat gerust tegen mijn vriendinnen: “Lieverds, deze maand geen dates buiten de deur,want het is nogal krapjes in mijn portemonnee.”
Ik blijf nieuwsgierig naar het antwoord.
Laatst sprak ik de kennis nog. Ze heeft haar geld nog niet steeds niet gekregen.
Ondertussen heeft het meisje haar status op Facebook weer geüpdatet.
Beeld: stock.xchng/brokenarts.
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Zo haal ik ook geen gezamelijke cadeaus meer. Ik was altijd de dupe om cadeaus te regelen voor onze vriendengroep, want ik vond het leuk om toffe dingen te zoeken/verzinnen. Maar ik moest vaak maanden op het geld wachten en van sommigen heb ik cadeaugeld van een paar jaar terug nog niet eens. Dan maar wat kleine cadeautjes alleen geven, jammer dan.
ohhh daar ben ik dus ook mee gestopt ja! Ik had precies hetzelfde!
Meid, hoe herkenbaar is dit. Ik zou lekker een weekje naar de Seychellen kunnen als ik het geld dat ik heb uitgeleend terug zou krijgen. Wat zeg ik? Twee weken! En die schaamteloosheid van sommige mensen. Ik heb je column maar even gedeeld. Hoewel de meeste mensen waaraan ik heb geleend (lees: gegeven) geen Nederlands spreken. Jammer.
Ik betaal zelden terug bij kleine bedragen, onder de 5,-. Maar dat is puur omdat ik uitga van het principe van wederkerigheid.
uiteraard. maar boven de, laten we zeggen, 10 euro?
Oh jee, ik ken dit van vroegah. Gelukkig heb ik niet meer van die parasieten om mij heen.
Ik heb dergelijk ‘vriendinnen’gehad en denk dat karma hun wel in de bips heeft gebeten, hihi althans dat hoop ik. Ik heb er van geleerd.
Mijn bestie heeft jaren terug ‘ons vrijgezellen feest’ voor de bruiloft geregeld. Er waren toen vrienden (haha van mijn exman) die op die dag niet kwamen opdagen. Zij heeft alles moeten voorschieten en haar geld nooit gezien. Toen ik dit hoorde vond ik het verschrikkelijk. Het waren overigens ook de vrienden, ahum, die besloten de hele dag whiskey en andere dure drankjes te drinken, terwijl zij normaal biertje zuipen.
Oh well, ervaring rijker, illusie armer :P
oh dat is ook heel lullig. en nu je het trouwens zegt (zie, ik was het al vergeten) ik heb ooit een vrijgezellenfeest georganiseerd en moest ook van 1 meisje het van m’n eigen geld betalen omdat zij op de laatste dag niet meer kon. ze beloofde om het geld over te maken..
Ik heb zojuist mijn nichtje verwittigd van het feit dat ik nog 10 euro van dr krijg voor de taxi. Was het vergeten so thanks :P En t gaat in dit geval inderdaad om t principe bij mij en niet om t geld zelf.
Ik vind dat je alles terug moet betalen als je het LEENT ook al is het 0.25 cent. Als je afspreekt: Hee, volgende x betaal jij.. dan ist wat anders.
En kledingruil yay! ^_^
nou ja, ik wil best wel eens een rondje doen, en ik weet ook echt wel bij wie ik kan zeggen: laat het geld maar zitten. Maar ik weet nu dus zo langzamerhand ook wel bij wie het kennelijk vanzelfsprekend is om je geld niet terug te betalen
Whahaha 0.25 cent is wel heel weinig :P
Ja gek hoe zoiets een probleem kan zijn he! Ik heb er eerlijk gezegd nooit echt last van, maar eerlijk gezegd leen ik volgens mij ook nooit geld. Ik ben echter nooit te beroerd om ‘dit keer te trakteren’ en de ander de volgende keer. Opletten is dan wel dat er mensen zijn die nooit voor die andere keer zorgen…
Serieus herkenbaar! Het begon eigenlijk al op de basisschool… Ik was altijd degene die kauwgom bijhad en iedereen altijd maar vragen om een kauwgompje, freaking moochers en nooit zelf eens iets meebrengen.
Ook bij vriendinnengroepjes is het vaak zo: Wie haalt het kado? Allemaal 5 euro bij elkaar leggen. Heel mooi maar betaal het dan ook even terug? Soms gaat er zoveel tijd overheen dat je ondertussen de andere persoon ook nog 5 euro moest dus dan komen jullie weer in evenwicht maar ik had dus laatst bij een vriendin dat ik haar mailde voor de brandstofkosten na een tripje of ze dan gelijk ook nog de 5 euro voor een kado er bij kon overmaken? Mailde zij doodleuk: “Oh, ik dacht dat ik je dat toen al had gegeven? Nou ja ik weet het zelf niet meer precies dus zal het dan maar voor de zekerheid overmaken”. Kreeg ik echt zo’n keilullig gevoel terwijl ik 100% zeker was dat ze nog moest betalen :s
verschrikkelijk. ik leen dus daarintegen nooit geld van iemand omdat ik dit soort situaties wil voorkomen.dat ik het vergeet om het terug te betalen, en ze mij moeten vragen waar hun geld blijft. daar zou ik me echt heel schuldig om voelen
Ik betaal altijd terug, al is het 50 cent. Het gaat me dan puur om het principe, iedereen werkt voor zijn of haar geld, dus je moet erop kunnen vertrouwen dat als je iets uitleent, je het ook terugkrijgt.
Bij het uitlenen van bedragen boven de 5 euro ga ik er al gewoon achteraan, scheelt me toch weer een half uur brood snijden bij m’n bijbaan ;)
Bij mij ging het eens andersom, ik had wat van een collega gekocht (voor jou 30 euro) en dat had ik twee dagen later op het werk terugbetaald. Krijg ik een half jaar later te horen: ja, je had dat kastje nog niet betaald, ik krijg nog 50 euro van je. Ik werd gek van het gezeur en heb uiteindelijk maar betaald, maar ik doe dus nooit weer zaken met vrienden of collega’s, alleen maar gezeik.
Voor jou = voor zo’n, lekker vage typfout
Geld (uit)lenen, het blijft lastig. Ik doe het ook niet graag, omdat ik het verschrikkelijk vind om achter mijn geld aan te moeten. Ik vind het armoedig staan om wéér achter mijn vijf euro aan te gaan, terwijl ik het als student ook niet breed had.
Ook leen ik niet graag geld van anderen. Als je het geld (even) niet hebt, kun je het ook niet uitgeven. Zo simpel is dat, vind ik.
Liefs.
precies mijn instelling!
Ik snap het ook niet. Zou me kapot schamen om geld van iemand te lenen en dan doelbewust niet terug te betalen! Ik ben dus altijd zó bang dat het me een keer per ongeluk gebeurt. Dat een vriendin even iets voorschiet en dat ik vergeet het terug te betalen, en dat zij er vervolgens niets van durft te zeggen en dan denkt dat ik dat dus expres heb gedaan en o, o, o. Hele rampscenario’s. En dat is dus allemaal de schuld van die mensen die EXPRES niks terugbetalen. Verdoemd zijn zij. Uit naam der alle vergeetachtigen.
och lieve Iris, ik weet precies wat je bedoelt. echt.
Heel herkenbaar, ik heb ook vaak geld geleend aan vrienden maar kreeg ‘t dan niet terug. Bedragen onder de 5 vind ik nog wel kunnen ‘ah joh, ik betaal wel’ maar dan verwacht ik wel dat de ander de volgende keer betaald. Maar met bedragen boven de 5 *ik ben gierig* wil ik het gewoon terug in de meeste situaties.
Tegenwoordig schrijf ik het gewoon op hoor. Had vorig jaar met Halloween een feest met m’n huisgenoot gegeven en had 30 euro voor haar betaald, dat was handiger want dan kon alles in 1x betaald worden. Ze zou het over maken maar dat duurde ook maanden. Ik had het gelukkig op geschreven en kwam er laatst achter dat ik dat dus nog niet had *is alweer bijna jaar terug dus he!* dus ik laat dat zo zien ‘oh, ehh.. naja, doe ik dat nog wel even’ maar ze had gewoon laptop bij d’r dus ik zei dat ze dat maar nu meteen even moest doen. Gelukkig had ik toen gelijk m’n geld *eindelijk ;p
Zelf leen ik ook wel eens geld maar ik schrijf ook dat op. Ik leen alleen van goede vrienden en alleen in noodgevallen. Laatst kon ik geen eten halen dus heb ik 35 geleend van een goede vriend. Maar ik kon ook m’n huur niet betalen dus die moest 3 maanden wachten op dat geld. Ik kan er echt niet tegen als ik een ‘schuld’ bij iemand heb, dus wat een opluchting was dat toen ik het eindelijk kon terugbetalen zeg!
Shocking!
Ik heb hier nooit problemen mee. Ik leen alleen geld uit als ik het niet perse terug hoef te hebben (grote en kleine bedragen). Dus alleen aan mensen die ik het gun en waarvan ik het niet erg vind als ze het houden. En dus ook alleen als ik het zelf echt kan missen. Klinkt misschien nobel maar het komt voort uit egoïsme: “Ik hou van jou dus ik wil dat je het fijn hebt.” Of: we hebben samen lol gehad. Dan vind ik het geen probleem om daar voor ons samen voor betaald te hebben. Buiten dat ik hou van de mensen die ik dan eventueel geld leen is het ook nog een kwestie van weten dat als zij het beter hebben en ik slechter dat ze dan hetzelfde voor mij zouden doen.
Als ik zelf geld leen dan gaat het tot de laatste eurocent terug.
En dan is er nog het betalen van de rekening van een lunch afspraak. Met m’n beste vrienden is dat meestal een kwestie van dan betaal ik eens, dan betaald hij/zij eens. Om een broodje en koffie gaan we niet moeilijk doen.