Weet je wat nou grappig is? Of nouja, grappig, grappig. Wat is nou echt grappig, hè, tegenwoordig? (Hoe noem je een sprookjesfiguur met incontinentie? Plassepoester! Hahahahahaha.)
Ik blog nu al een aantal jaartjes. En elk jaar met ramadan schrijf ik er wel een stukje over. Kijk maar hier in 2011, 2010 en 2009. Ik bedoel: wat moet je anders schrijven met alleen maar cupcakes, quarter pounders en tosti’s in je hoofd?
Dit jaar dacht ik er niet over te schrijven. Het onderwerp is nu wel uitgekauwd, leek mij. Net als dat er elk jaar een zonnebrandartikel terugkomt in magazines. Bovendien, zo dacht ik, zullen de vragen vast niet weer voorkomen.
Dus dat is gewoon vrouwenonderdrukking!
Die zijn dus grappig, De Vragen. Zo noemen wij moslims ze. In mijn Facebook zie ik al verschillende statusupdates van mijn moslimvrienden. “Nog maar negen uur ’s ochtends en nu al vier keer de vraag: ‘Mag je ook geen water drinken?’ gehoord”, bijvoorbeeld.
Elk jaar krijgen wij moslims De Vragen. Van collega’s, dat vooral. Van kennissen. Van mensen die toevallig te horen krijgen dat je aan het vasten bent. Een gesprek gaat dan altijd zo:
“Is ramadan weer begonnen? Jeetje, wel lang hè, dit jaar? Hoe laat mogen jullie pas eten? Tien uur pas? Jeetje, zo laat? Is dat niet gevaarlijk? Maar je mag toch wel drinken? Ook niet drinken? En water dan? Ook geen water drinken? Maar wat nou als je ziek bent? Of als je zwanger bent? Of suikerziekte hebt? Of een ongeluk hebt gehad? Moet je dan nog wel meedoen? O, er zijn wel uitzonderingen? Ja, want ik hoorde dus ook eens van iemand dat je je speeksel niet door mag slikken? O, dat mag wel? Maar ik zag eens een vrouw met een hoofddoek ook gewoon eten. Misschien was ze ongesteld? O, dan mag je niet vasten? Dat is dan onrein? Wat stom, zeg. Toch een stukje vrouwenonderdrukking, hè. Maar wat nou als je echt honger hebt, mag je dan wel eten? En mag je wel douchen? Maar waar is het eigenlijk voor bedoeld? Want eigenlijk slaat het nergens op; je doet het voor de arme mensen in Afrika, maar je mag na zonsopgang wel eten. Dan weet je toch ook niet hoe het zeg maar echt is om honger te hebben. Wat, of ik zelf een dagje mee wil doen? Nee joh, dat houd ik toch nooit vol.”
Het is meer dan voor de arme kindjes in Afrika
Weet u wat het is. Wij moslims, we snappen het echt wel. We snappen de interesse. Maar elk jaar beantwoorden we dezelfde vragen. En vaak ook nog van dezelfde mensen. Elke keer moeten we onszelf verdedigen. Vertellen waarom we vasten, dat het niet gevaarlijk is, nee, dat je echt geen water mag drinken en dat het heus niet alleen voor de arme kindjes in Afrika is en dat de islam ook vooral een vredelievend geloof is en er dus genoeg uitzonderingen zijn – maakt u zich alstublieft geen zorgen.
Maar het is voor ons vooral de negatieve bijklank. Het toontje. De werkelijke vraag erachter. Het enige wat wij moslims tijdens de ramadan willen, is een beetje rust. We zijn moe (van het ’s nachts opstaan), we hebben trek, we stinken uit onze mond (ja, dat weten we) en willen eigenlijk gewoon een beetje begrip.
Neem bijvoorbeeld de lezers van mijn blog die mij elk jaar succes wensen. Of mijn beste vriendin die mij elke dag ’s avonds “eet smakelijk!” toewenst. Of de wenskaarten die ik krijg met “fijn Suikerfeest!” erop. Of de Albert Heijn die tijdens de ramadan speciale producten verkoopt. Kijk, dat vinden wij nou fijn.
Dus ik stel het volgende voor: geen vragen meer tijdens de ramadan, dan schrijf ik er volgend jaar geen stukje over.
Beloofd.
Beeld: Flickr.com/amekinfo.
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Een heleboel vragen die jij hier boven noemt heb ik zelf wel eens gesteld. Uit interesse in mijn toenmalig klasgenootje, ik toonde interesse in haar cultuur. Had niet het idee dat zij dat vervelend vond maar het leuk vond dat ik er wat meer over wilde weten.
ik vind het ook niet erg om vragen te beantwoorden. Vragen die echt uit pure interesse worden gevraagd. Ik merk alleen heel vaak dat er zo’n negatieve klank bij zit. Die vragen beantwoorden, en dan heel vaak elk jaar weer, liever niet
Begrijpelijk! Ik denk dat je het zelf ook heel goed hoort waarom mensen opeens iets vragen.
Inderdaad dat toontje. Sommigen willen het echt weten maar bij de meeste vragen heb je toch het idee dat ze gewoon zoeken naar het punt waarop ze even ongevraagd hun negatieve mening kunnen spuien. En dat mensen nog steeeeeds niet snappen dat het geen cultuur is maar een geloof. urgh. Ik ga toch ook niet zeggen dat in de christelijke cultuur ook het vasten een onderdeel is van die cultuur. Mensen willen alleen maar horen wat in hun eigen straatje past vaak, helaas.
Goed stukje! En succes ♥
Van mij mag jij over de ramadan blijven schrijven. Sowieso over je geloof. Dat is goed voor mijn algemene ontwikkeling .. en mijn collega hoeft wat minder vaak een domme vraag van mijn kant te beantwoorden.
Ik wil ook nog eens een keer meedoen! Ga het echt een keer doen. Gewoon om het te ondergaan. Nieuwsgierig als ik ben.
Oei ik stel ook altijd vragen.. Overigens oprechte interesse van mijn kant, maar ik snap ook dat zoveel vragen irritant gaat worden.
Mooi stuk Des!
Pretty element of content. I just stumbled upon your blog
and in accession capital to assert that I acquire in
fact enjoyed account your weblog posts. Anyway I’ll be subscribing in your feeds and even I success you get right of entry to persistently fast.