Maatje van mij werkt in de schuldsanering. Laatst had ik een date met hem en hij vertelde mij hoe hij soms schrikt van de steeds groter wordende groep jonge mensen met schulden. Allemaal zijn ze jonger dan hij, maar ze hebben soms wel meer dan 10.000 euro schuld.
Bij de dossiers die hij behandelt, eindigt het verhaaltje vaak met “op een gegeven moment het overzicht kwijt”* en “veel dingen afgekocht op afbetaling”. “Ik snap het niet,” zei hij. “Hoe kunnen mensen zo boven hun stand leven?”
Ik heb het geluk dat mijn ouders, zonder te veel woorden, mij lieten weten dat het in ieder geval belangrijk is om te werken voor je geld. En geld opzij te leggen. En nooit geld uit te geven dat je niet hebt. Of nog erger: geld van anderen lenen. “Als je geld nodig hebt,” zei mijn vader, “dan kom je maar bij ons.”
We hadden het niet breed thuis, maar mijn ouders werkten allebei, waardoor ik niets gemist heb. Toen ik mijn eerste ‘salaris’ kreeg van mijn krantenwijken (30 gulden, ik zou er nu mijn bed niet voor uitkomen), wilde ik schoenen kopen. Het waren van die stoere Spice Girl-schoenen, met zo’n hele hoge hak. Ze kostten 30 gulden. Het eerste wat mijn vader zei: “Nooit meteen je hele salaris opmaken. Ook al is het maar 1 gulden die je overhoudt, die leg je opzij.”
Zo leerde ik sparen. Ik leerde uit te rekenen dat ik voor 3 maanden kranten lopen een Levi’s 501 kon kopen (met die Spice Girl-hakken maakte ik vast helemaal de blits!), want mijn ouders piekerden er niet over om 100 gulden voor een spijkerbroek te betalen terwijl “precies dezelfde spijkerbroek bij de Wibra maar 10 gulden kost”.
Plus 10 euro op je rekening
Ik heb ze niet altijd onthouden, die wijze lessen. Als student waren er regelmatig tijden dat ik rond de 23ste stipt bij de pinautomaat stond en als er plus 10 euro op mijn rekening stond was dat veel. Ik vond het verschrikkelijk en toen ik inzag dat het zo echt niet fijn leven was, besloot ik dat het afgelopen was.
Nu ben ik ouder. Wellicht volwassener. En ik vraag me hetzelfde af als mijn goede vriend. Hoe het kan dat ik steeds meer om me heen zie dat jongeren geen bijbaantje hebben. Dat een creditcard hebben de normaalste zaak van de wereld schijnt te zijn. Dat ik soms hoor dat mensen nog wel 1000 euro op de rekening hebben. Dat is dan het bedrag dat ze rood kunnen staan.
Hebben ze het nooit meegekregen van hun ouders? Waarom geven mensen soms geld uit dat ze niet hebben? Waarom vinden mensen het belangrijker om de nieuwste tv te hebben, in plaats van de elektriciteitsrekening te betalen?
Ik denk het wel te weten. Het is allemaal tegenwoordig zo makkelijk om iets op afbetaling te kopen. Rood staan bij de bank is met een telefoontje geregeld en webshoppen is nog makkelijker geworden met Paypal. Dat. En het gaat ook om een beetje karakter. Want echt: dingen kopen van geld dat je eigenlijk niet hebt is helemaal niet fijn.
Het geeft een veel gelukkiger gevoel om die Prada-tas te kopen waar je hard voor hebt gewerkt. En anders is er nog altijd de Wibra. Daar is precies dezelfde tas waarschijnlijk toch maar 10 euro.
Des
Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!
Goed geschreven Des, je hebt helemaal gelijk. Met het nieuwe “sociale” leenstelsel zal het nog honderd keer erger worden. In Engeland lenen alle jongeren van de bank. Resultaat: niemand heeft enig besef wat geld is en ze beseffen niet dat het uiteindelijk allemaal uit hun eigen zak komt. Maar weinig mensen hebben hier er een baantje: waarom zouden ze ook, ze hebben toch genoeg geld? Ik voorspel dat wij in dezelfde situatie terechtkomen in Nederland en dat dit alleen maar erger wordt. De Westerse wereld draait op lenen, lenen, lenen en daardoor helaas ook heel veel schulden.
Als medeschuldhulpverlener zeg ik maar een ding. Geef geen geld uit wat je niet hebt.
Helemaal mee eens! Ik vind het ook echt onbegrijpelijk als mensen bijvoorbeeld een LCD-tv (of plasma of wat het nu ook is) op afbetaling kopen. Dan denk ik echt: spaar een jaartje (vaak is het niet eens meer dan een paar maanden sparen) en koop ‘m dan. Voelt lekkerder, want je hebt die tv zelf bij elkaar gespaard, en kost je uiteindelijk minder, want je hebt geen rente. Zo zonde als mensen de waarde van geld niet is bijgebracht.
Ik ben het er NIET mee eens. Als werkende schuldenaar kan ik je vertellen dat je ook wel eens tegenvallers hebt. Soms word je ontslagen van je uitzendbaantje waardoor je ineens zonder inkomen komt te zitten, terwijl de vaste lasten doorlopen. Soms kom je ineens zonder koelkast te zitten en heb je wel eten koud te houden. Sparen is niet altijd voor iedereen weggelegd. Soms is je inkomen bijna gelijk aan je uitgaven en gaat je wasmachine ineens stuk. Of moet je vanwege een stalker je sloten laten veranderen. Kan allemaal gebeuren, soms is het niet zo simpel als ‘boven je stand leven’. Sommige jongeren doen echt hun best maar is de financiële wereld ze niet zo goed gezind. Kan gebeuren.
In het stukje staat er ook een zinnetje dat natuurlijk uitzonderingen mogelijk zijn.
Wel vraag ik me het volgende af. Als ik mijn baan nu zou verliezen, zou er (nog) geen probleem zijn omdat ik een financiele buffer heb opgebouwd. Daar spaar ik voor. As mijn koelkast nu kapot zou gaan, zou ik een nieuwe kunnen kopen. Want daar heb ik, voor de zekerheid, voor gespaard. Als mijn vaste lasten net zo hoog zouden zijn als mijn inkomen, zou ik me toch gaan afvragen of ik of niet een andere baan zou moeten vinden of zorgen dat mijn vaste lasten lager kunnen.
Nogmaals, ik weet dat er uitzonderingen zijn. En ik weet absoluut niets van jouw schulden, ik reageer alleen nav de punten die je opgeeft.
Goed stukje! Ik bereid me voor op leven van een Wajong uitkering (nu ik nog (noodgedwongen) bij mijn ouders woon is dat simpel) en eigenlijk vind ik het wel een leuke uitdaging. Al vraag ik me wel eens af of ik zonder schulden kan blijven. Het is nou eenmaal geen vetpot.
ik vind jou nou 1 van de uitzonderingen. De overheid heeft volgens mij al gekort op de wajong, toch? Mijn nichtje leeft ook van een wajong, en krijgt ook minder :(
Ik heb pas sinds kort Wajong, dus ik weet niks van een recente korting. Ik weet wel dat de wet Werken naar vermogen minder inkomen zal betekenen. En slechtere begeleiding, dat is het ergste.
vervelend. Het is goed dat je, weliswaar noodgedwongen, dan nog bij je ouders woont. Dan heb je in ieder geval, denk ik, beetje mogelijkheid om te sparen. Soms moet je een paar stappen terug te doen, om daarna weer vooruit te komen
Ik snap wel waarom het zo makkelijk is om in de schulden te raken. Het is veel moeilijker om je hand op de knip te houden en hard te werken voor wat je wilt. Maar dan geniet je er ook meer van en hoef je je niet schuldig te voelen!
Wat leuk geschreven! Ik snap het ook niet. Tegenwoordig koopt iedereen maar aan, zonder het geld te hebben. Ik ben ook echt van het sparen. Ook geleerd van mijn ouders en daar ben ik nu heel blij mee!
[...] besparen of hoe je meer geld kunt verdienen. Ik schreef er al eerder twee stukjes over (kijk maar hier en hier. En nee, het meisje heeft haar geld nog steeds niet). Bovendien werk ik op een financiële [...]