Des – Geldzaken

SpaarpotMaatje van mij werkt in de schuldsanering. Laatst had ik een date met hem en hij vertelde mij hoe hij soms schrikt van de steeds groter wordende groep jonge mensen met schulden. Allemaal zijn ze jonger dan hij, maar ze hebben soms wel meer dan 10.000 euro schuld.

Bij de dossiers die hij behandelt, eindigt het verhaaltje vaak met “op een gegeven moment het overzicht kwijt”* en “veel dingen afgekocht op afbetaling”. “Ik snap het niet,” zei hij. “Hoe kunnen mensen zo boven hun stand leven?”

Ik heb het geluk dat mijn ouders, zonder te veel woorden, mij lieten weten dat het in ieder geval belangrijk is om te werken voor je geld. En geld opzij te leggen. En nooit geld uit te geven dat je niet hebt. Of nog erger: geld van anderen lenen. “Als je geld nodig hebt,” zei mijn vader, “dan kom je maar bij ons.”

We hadden het niet breed thuis, maar mijn ouders werkten allebei, waardoor ik niets gemist heb. Toen ik mijn eerste ‘salaris’ kreeg van mijn krantenwijken (30 gulden, ik zou er nu mijn bed niet voor uitkomen), wilde ik schoenen kopen. Het waren van die stoere Spice Girl-schoenen, met zo’n hele hoge hak. Ze kostten 30 gulden. Het eerste wat mijn vader zei: “Nooit meteen je hele salaris opmaken. Ook al is het maar 1 gulden die je overhoudt, die leg je opzij.”

Zo leerde ik sparen. Ik leerde uit te rekenen dat ik voor 3 maanden kranten lopen een Levi’s 501 kon kopen (met die Spice Girl-hakken maakte ik vast helemaal de blits!), want mijn ouders piekerden er niet over om 100 gulden voor een spijkerbroek te betalen terwijl “precies dezelfde spijkerbroek bij de Wibra maar 10 gulden kost”.

Plus 10 euro op je rekening
Ik heb ze niet altijd onthouden, die wijze lessen. Als student waren er regelmatig tijden dat ik rond de 23ste stipt bij de pinautomaat stond en als er plus 10 euro op mijn rekening stond was dat veel. Ik vond het verschrikkelijk en toen ik inzag dat het zo echt niet fijn leven was, besloot ik dat het afgelopen was.

Nu ben ik ouder. Wellicht volwassener. En ik vraag me hetzelfde af als mijn goede vriend. Hoe het kan dat ik steeds meer om me heen zie dat jongeren geen bijbaantje hebben. Dat een creditcard hebben de normaalste zaak van de wereld schijnt te zijn. Dat ik soms hoor dat mensen nog wel 1000 euro op de rekening hebben. Dat is dan het bedrag dat ze rood kunnen staan.

Hebben ze het nooit meegekregen van hun ouders? Waarom geven mensen soms geld uit dat ze niet hebben? Waarom vinden mensen het belangrijker om de nieuwste tv te hebben, in plaats van de elektriciteitsrekening te betalen?

Ik denk het wel te weten. Het is allemaal tegenwoordig zo makkelijk om iets op afbetaling te kopen. Rood staan bij de bank is met een telefoontje geregeld en webshoppen is nog makkelijker geworden met Paypal. Dat. En het gaat ook om een beetje karakter. Want echt: dingen kopen van geld dat je eigenlijk niet hebt is helemaal niet fijn.

Het geeft een veel gelukkiger gevoel om die Prada-tas te kopen waar je hard voor hebt gewerkt. En anders is er nog altijd de Wibra. Daar is precies dezelfde tas waarschijnlijk toch maar 10 euro.

*Er zijn uitzonderingen natuurlijk.
Beeld: stock.xchng/Therysma.
Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!