Afgelopen week heeft het Griekse parlement ingestemd met de bezuinigingsmaatregelen. Dit was enigszins te verwachten, want het doorvoeren van deze maatregelen was als voorwaarde gesteld om in aanmerking te komen voor nieuwe noodsteun vanuit de EU. En die heeft Griekenland hard nodig.
Lang niet alle Grieken waren blij met de doorvoering van de bezuinigingen. Sterker nog, buiten het parlementsgebouw in Athene stonden al tachtigduizend mensen om tegen deze nieuwe bezuinigingsmaatregelen te demonstreren. Toen de uitkomst van het debat bekend werd, liep het uit op zeer hevige rellen.
Zijn de Griekse protesten nog wel te rechtvaardigen?
Tsja, het is begrijpelijk dat bezuinigingen nooit leuk zijn, maar zijn deze hevige protesten wel te rechtvaardigen? Ieder logisch denkend mens ziet in dat de Grieken niet op dezelfde voet verder kunnen. Door een verleden van onverantwoorde uitgavenpatronen (in 2004 trakteerde dit land zichzelf nog op een Olympische Spelen) is simpelweg geen euro meer te besteden in Giekenland. Hoe kun je dan nog tegen bezuinigingen protesteren, als er in principe geen enkele andere optie is? Dat de EU überhaupt al bereid is steun te verlenen aan een land dat zo’n zooitje van zijn eigen boekhouden heeft gemaakt is tot daaraan toe, maar dat de Grieken dan ook nog protesteren tegen elke vorm van bezuiniging die hierbij als maatregel wordt gesteld, lijkt bijna te gek voor woorden.
Verwende burgers
Een democratie betekent lang niet altijd dat de meerderheid van een land ongeremd zijn zin kan doorvoeren, maar dit lijkt in Griekenland wel de heersende opvatting te zijn. Het lijkt alsof de Grieken hun welvaart als een natuurrecht beschouwen, zelfs nu blijkt dat deze in realiteit non-existent is geworden. Iedere vorm van ingrijpen of maatregel die wordt opgevoerd om hen uit hun zorgelijke situatie te redden, wordt uitsluitend beoordeeld op de nadelige invloed die het heeft op hun huidige levenskwaliteit. Vervolgens wordt er massaal tegen die maatregel geprotesteerd. Als verwende kinderen proberen de Grieken hun zin door drijven. Door maar lang genoeg te stampvoeten en mekkeren hopen ze de elke voor hun nadelige maatregel tegen te houden.
Een overschot aan eigenbelang
De Grieken protesteren voornamelijk in de vorm van stakingen. Voor een land dat eigenlijk al van de rand van de economische afgrond is gevallen, is dit natuurlijk bepaald niet bevorderlijk. In feite zouden deze mensen moeten werken tot ze erbij neervallen, willen ze hun land er echt bovenop helpen, of ze zouden op z’n minst moeten laten blijken dat ze onze Europese steun echt waard zijn. Maar het lijkt bijna alsof het opnieuw op gang brengen van hun nationale economie niet hun grootste zorg is. De Grieken geven de impressie dat ze toch voornamelijk bezorgd zijn om zichzelf, hun loon, en het behouden van hun luxe levensstijl. Al moet hier wel worden opgemerkt dat deze voor veel van hen allang niet zo luxe meer is als die ooit was.
Een disfunctionele politiek
Het hele idee achter een moderne parlementaire democratie is juist om zelfgerichtheid en hang naar persoonlijk gewin te voorkomen door het gezag te verdelen over enkele partijen die het volk als geheel vertegenwoordigen. Aanvankelijk vond ik dan ook dat deze verwende burgers op moesten houden met klagen en drammen en genoegen moesten nemen met de besluiten van de door hen aangestelde politici. Maar dit is moeilijk wanneer je je realiseert dat zelfs enkele medewerkers van het parlement hun werk neerlegden tijdens de onderhandelingen over de bezuinigingen van deze week, uit protest tegen de kortingen op hun eigen salaris. Pas toen dit specifieke plan werd ingetrokken, waren de medewerkers bereid om weer aan het werk te gaan en het debat voort te zetten.
Kijk, dan begrijp ik dat het onmogelijk is om als volk kalm te blijven. Als zelfs de politici zich laten leiden door eigenbelang, in plaats van het belang van het volk dat zij representeren, dat is er duidelijk geen reden meer tot het domweg aanvaarden van hun beslissingen. Het is ronduit onaanvaardbaar dat deze medewerkers van het parlement weigeren iets op hun eigen salaris te korten, terwijl ze er niet voor terugdeinzen zware bezuinigingen door te voeren die de situatie van mensen uit de onderste lagen van de bevolking flink schaden. Dit is niet langer een functionele democratie, nee, ik geloof dat in het geval van Griekenland alleen nog maar van pure chaos te spreken is.
Beeld: stock.xchng/brokenarts en stock.xchng/lusi.
Leonie V.
Leonie Veerman (1988) studeerde literatuurwetenschappen en filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Op dit moment volgt ze een postgraduate-opleiding journalistiek in Londen. Naast een hevige verslaving aan boeken, films en muziek is ze geïnteresseerd in bijna alles dat de wereld haar te bieden heeft. Zo kan ze zich eeuwig blijven verwonderen over de diepere betekenis of de werking achter alledaagse fenomenen. Voor de rubriek 'Ook dat nog' schrijf ze daarom iedere week over de meest uiteenlopende onderwerpen. Ook zal ze binnen de rubriek 'Actueel' regelmatig het nieuws bespreken dat haar die week niet onverschillig heeft gelaten.
