Hannah – Als het even niet zo goed gaat

Er zijn momenten waarop je niet weet waarom je op zou staan. Alles lijkt een goede reden om in huilen uit te barsten, rechtop staan is te veel moeite en eenzaamheid overheerst. Soms is er iets ernstigs of het komt simpelweg omdat de zon die ochtend niet scheen.

Onder de dekens
In de meeste gevallen duren fases van wanhoop en ongelukkig zijn maar even – een dag ofzo. Daarna heb je alles weer aardig kunnen relativeren, betrap je jezelf erop dat je glimlacht en weet je weer waarom je ’s ochtends aan de dag bent begonnen. Maar wat nou als het langer duurt? Als je er maar niet achterkomt wat precies de oorzaak van je treurigheid is? De gedachte dat het nooit meer overgaat en nooit meer goedkomt, is an sich al reden genoeg om je nog een keer om te draaien, de deken tot over je neus te trekken en de laptop naar je toe te schuiven voor de zoveelste onnozele film of serie. Je hebt sterk de neiging om je telefoon, die maar niet overgaat en geen enkel teken van leven geeft, heel hard door de kamer te gooien. Maar dat doe je natuurlijk niet, want stel je voor dat je dan op moet staan als er toch iemand belt.

Troost
Thee en sigaretten

Op die momenten waarop het even niet zo goed gaat, kom ik er altijd achter hoe fantastisch mijn vriendinnen zijn. En mijn zusje. En mijn moeder. En Regina Spektor. En groene thee. En Camel-sigaretten. En een bank met kussens. En hoeveel je kunt hebben aan de schreeuwscène uit The Garden State als je maar enthousiast genoeg meedoet. Want hoe ver weg het dan misschien ook lijkt, je weet dat het uiteindelijk, daar onder die regenboog of aan het eind van de tunnel, of waar je dan ook maar heenkijkt, goed gaat komen. Het zijn die momenten waarop zwijgen meer kan zeggen dan honderdduizend woorden. Waarop een knuffel meer waard is dan het winnende lot in de loterij. Waarop twijfelen aan jezelf de kop in wordt gedrukt door een simpele, liefdevolle blik.

Rozen verwelken
Rozen verwelken, schepen vergaan, maar onze vriendschap blijft altijd bestaan. Zo was het toch? Bij mij is daar geen woord van gelogen. Maar ik weet nooit zo goed of ik uniek ben met een omgeving van mensen die zo belangrijk voor me zijn – die het verschil voor me kunnen maken. Eigenlijk ga ik er altijd van uit dat het standaard is om vrienden en geliefden te hebben zoals ik ze heb. Misschien is dat helemaal niet zo. Ik hoop van harte van wel. Want, om heel eerlijk te zijn, of ze nu in een ver buitenland zitten of naast me liggen, zij zijn de reden dat ik opsta ’s ochtends – ook als het even niet zo goed gaat.


Beeld: Hannah.

Share

Hannah

Hannah (1987) houdt van schrijven. En van reizen. In 2009 is ze gestart als freelance tekstschrijver en al haar spaargeld gaat op aan het bezoeken van andere stukjes wereld. Tussen grote en kleine reizen door schreef ze voor onder andere het Rode Kruis en AMREF Flying Doctors. Sinds januari 2013 is ze hoofdredacteur van Nadelunch.com en werkt ze aan een platform met aansprekende artikelen die niet vanzelfsprekend zijn. Haar boekenkast is de trots van haar huis en van (bijna) iedere trip keert ze terug met tweedehands boeken als souvenir. Het liefste gluurt ze tijdens het lezen naar voorbijgangers vanaf een terras met een caffe latte voor haar neus. Op Nadelunch.com deelt ze in haar columns haar gedachtes over het leven, mensen en alles daartussenin.