Des – Indonesiërs vs. Nederlanders

De gemiddelde Indonesiër heeft gastvrijheid hoog in het vaandel staan. Onverwachte gasten zeggen dat ze niet welkom zijn, zal nooit gebeuren. Tijdens etenstijd komen is geen probleem. De Indonesiër is namelijk gek op eten.

De Indonesiër is ook gek op koken. En het delen van eten. Verjaardagen worden daarom met de hele familie gevierd, en met de familie bedoelt de Indonesiër niet alleen je ouders, broer en zus. Ook je neef, nicht, de nichten van je ouders, de neven van je ouders, daar de ouders van, de kinderen van je neven en nichten en meer aanhang. Achterneef, het is niet te vertalen. Hoezo, achterneef, het is je neef of niet. Met z’n allen kunnen we gezellig praten, maar de Indonesiër zal zachter praten naarmate het onderwerp van het gesprek belangrijker wordt (uitzondering: iedereen van mijn vaders kant van de familie. En oké: vooruit, ik heb dat trekje ook overgenomen).

Indonesiërs zullen nooit het laatste koekje/cake/hapje pakken, dat is onbeschoft. Net als dat het onbeschoft is om als eerste op te staan en eten op te scheppen, of met je linkerhand eten aan te nemen. Ze doen hun schoenen uit voordat ze naar binnen komen en als ze met hun voeten langs je lopen, verbergen ze hun voeten met hun handen. Je kijkt niet naar mensen die eten en je laat het al helemaal uit je hoofd om te ruiken aan eten.

Nederlanders vs. Indonesiërs

Niet malu
Indonesiërs zijn rustig. Zijn niet uitbundig van aard. Schoppen geen herrie. Zullen nooit hun mening direct in je gezicht zeggen. Ze zullen kritiek vriendelijk weglachen, ze zullen nooit iemand in de rede vallen of in het openbaar terechtwijzen, al helemaal niet ouderen. Zoals een Indonesische student laatst tegen mij zei: “Nederlanders, wow, ze durven gewoon een discussie aan te gaan met hun leraar.” De Indonesiër waakt er altijd voor om niet malu te zijn. Om geen schaamte te brengen. Bij zichzelf, of nog erger: bij zijn familie. Bij zijn collega’s. Bij zijn vrienden.

Daarnaast is de Indonesiër lui. Niet gemotiveerd. Laks. Ze nemen het niet zo nauw met afspraken en komen gerust twee uur later opdagen. Ze dringen voor. Ze staren je aan als je er anders uitziet. En als je donker van kleur bent, ben je niet mooi. Ze zullen nooit dingen in je gezicht zeggen, maar wel achter je rug om.

En ik: ik kan me ergeren aan de laksheid van de Indonesiër. Maar tegelijkertijd voel ik me klein als ik met de directheid van Nederlanders wordt aangesproken. Terwijl ik soms juist zo graag brutaler wil zijn, mensen de waarheid wil kunnen/durven zeggen. Ik zou juist soms wat uitgesprokener willen zijn, niet continu willen denken: o, maar is dit eigenlijk niet malu?

Maar ik ben wel gek op eten. En koken. Nou ja. Dat is eigenlijk het belangrijkste.


Beeld: Flickr.com/certifiable.nl en Des.

Share

Des

Des (1983) begon met haar eerste weblog in 2004 en kwam erachter dat ze het toch wel erg leuk vond om stukjes zo grappig mogelijk te schrijven. Ze versleet vijf weblogs, alvorens ze haar eigen domein kreeg om verder te schrijven: desschrijft.nl. Des probeert zo luchtig mogelijk over alledaagse dingen te schrijven met maar één motto: neem het allemaal maar niet te serieus. Daarnaast is ze altijd op zoek naar meer schrijfervaring. Des is helaas hopeloos verslaafd aan social media en twittert er op http://www.twitter.com/des_b dan ook flink op los. *) Des is op dit moment met zwangerschapsverlof en hoopt over een paar maanden weer terug te keren!