Inge – De kans van mijn leven

BlijHet was mei en ik boekte een vakantie. Drie weken helemaal weg. Daarna zou ik beginnen met een échte baan. Dag uitzendwerk, hallo carrière! Maar eerst ver weg relaxen. Dacht ik. Want toen las ik de vacature voor dé promotieplek. Deadline: 7 juni. Hallo stress!

Ik was er natuurlijk wel op voorbereid. Er lag een promotievoorstel in concept. Het 39ste concept, maar ik was er enigszins tevreden over. Totdat ik de vacature voor de PhD-plek op de website van de universiteit zag. Er stonden niet echt onverwachte eisen of voorwaarden in, behalve eentje. Fluency in French. Ik besloot over te gaan op een test en zapte snel naar TV5. Nope, zeker niet vloeiend. Maar met de bijbehorende images begreep ik de strekking van het nieuwsitem. Bovendien, Les Intouchables was mijn nieuwe favoriete film. En ik heb een talenknobbel. Toch vond ik op dat moment dat mijn voorstel beter moest. Om te compenseren. Concept 43 werd, na een grondige redactie, opgeslagen als definitief. Op 6 juni in de vroege avond stuurde ik alles op en daarna werd het hopen op een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. De gesprekken waren vast na mijn vakantie. Professoren gaan toch ook overzomeren? Wandelen op de Azoren, ofzo.

Het sollicitatiegesprek
Niet dus. Terwijl ik druk bezig was een visum en een binnenlandse vlucht te regelen voor mijn trip naar Nigeria – niet echt een vakantiebestemming bij uitstek, I know ­– waren de professoren druk mijn voorstel aan het lezen. In Nederland, niet op de Azoren. En toen bleek kort na 7 juni dat concept 43 overtuigend genoeg was en werd ik uitgenodigd voor een gesprek. In Leiden. Begin juli. Of ik dan terug in Nederland kon zijn. Welnu, Nigeria is niet alleen geen vakantiebestemming bij uitstek, het is ook niet een land dat je snel even aandoet met een Transavia-vlucht van 200 euro. Ik zag mijn vakantiegeld dus al in de gootsteen verdwijnen. Een brutale mail volgde. Of het interview misschien via Skype kon. Dan zou ik wel even het beste internet van Nigeria regelen. Dat klonk heel mooi. De commissie stemde toe. Mijn ontspannen vakantie was niet langer.

In Nigeria had ik precies elf dagen om mezelf voor te bereiden, terwijl ik ondertussen oude vrienden bezocht en hun pasgeboren baby’s knuffelde. Ik las mijn voorstel een keer of duizend en besprak het met academici van verschillende disciplines. Ik deed stiekem al wat vooronderzoek en las urenlang in tropisch hete ruimtes zonder ventilatoren. Een week voor het gesprek ging ik op zoek naar het beste internet van Nigeria. Ik vond het. Soms werkte het en soms niet. De ochtend voor het gesprek werkte het niet. Toen ik besefte dat de optie om terug naar Nederland te vliegen niet meer bestond, ontstond paniek. Ik was alleen in een witte kamer met weinig glas en de muren kwamen op me af. Daar gaat de kans van mijn leven! Het enige dat ik op dat moment kon doen was wat al mijn enorm christelijke vrienden me in de dagen daarvoor al adviseerden: “Inge, there’s nothing you can do. Leave it to God.” En dat is wat ik dus maar deed.

Wonderen bestaan!
Hoe het met mijn Frans zat, vroeg ze. Ik had al een kwartier een perfecte verbinding, want wonderen bestaan. Ik hoorde mezelf praten. En praten en praten. God, wat praatte ik veel! “Ik heb gevoel voor taal,” zei ik en dacht terug aan mijn mondeling eindexamen, zo’n acht jaar geleden, “maar een cursus academisch Frans is inderdaad geen slecht idee.” Na een halfuur en veel vragen werd de verbinding slechter. “We bellen”, hoorde ik ze nog net zeggen. Een commissielid beeldde dat voor de zekerheid ook even uit met zijn hand tegen zijn oor.

Ze mailden. Het was 7 uur ’s ochtends en mijn mobiele telefoon maakte het e-mailgeluidje. Groupon, dacht ik nog, maar het was van de commissie. Ze wilden me de plek aanbieden. Of ik dat accepteerde. Of ik dat accepteerde?! Ik typte snel een enthousiast doch professioneel antwoord, vloog uit bed, nam een koude Afrikaanse douche (lees: een emmer water) en deed een ereronde door de stad. Op de universiteit vroeg de bewaker bij de poort als altijd: “Oyibo, how do you feel today?” Ik lachte van oor tot oor. “Très magnifique!”

 

Beeld: Flickr.com/thephotographymuse.

Share

Inge

Inge (1985) studeerde African Studies aan de Universiteit van Leiden, waarbinnen zij zich specialiseerde in onzekerheid, risico's en spiritualiteit in Nigeria. Daarnaast studeerde zij af in de Nederlandse taalkunde (bachelor). Tijdens haar studie leerde zij twee Afrikaanse talen, waaronder Swahili, en reisde zij voor werk en onderzoek menigmaal voor langere tijd naar verschillende landen in West- en Oost-Afrika. Momenteel werkt Inge als projectleider op de universiteit. In oktober 2012 begint ze aan haar promotietraject. Voor Nadelunch.com schrijft zij hierover een column. Daarnaast schrijft Inge voor 'Wetenschap' over onderwerpen op het snijvlak van de sociale wetenschappen en geesteswetenschappen en zal ze voor 'Buiten' lezers regelmatig ongewone reissuggesties doen.